I SA/Ka 2989/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Anna Wiciak (spr.) Sędziowie NSA Krzysztof Stanik Ewa Karpińska Protokolant Maciej Ćwiertniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2004 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług - uchyla zaskarżoną decyzję, - stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu prawomocności wyroku. Działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) – art. 19 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 1 pkt 3 oraz art. 27 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) - § 50 ust. 4 pkt 5 b) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 109. poz. 1245 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. "A" w C. od decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. Nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za maj 2000 roku nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, z tego : do zwrotu na rachunek bankowy Spółki w wysokości [...] zł do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Przedstawiając w uzasadnieniu rozstrzygnięcia ustalony w sprawie stan faktyczny wskazano na to, że w dniu [...] r. B Spółka z o.o. z siedzibą w C., ul. [...] ( obecnie A Spółka z o.o. z siedzibą w C., ul. [...] ) złożyła w Urzędzie Skarbowym w C. korektę deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT – 7 za maj 2000 r., w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł dysponując do zwrotu na rachunek bankowy kwotę [...] zł; a do przeniesienia na następny miesiąc – kwotę [...] zł. Urząd Skarbowy w C. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. wszczął postępowanie podatkowe, a decyzją Nr [...] z dnia [...] r. przedłużył termin zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za maj 2000 r. do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalono, iż wykazana w skorygowanej deklaracji VAT-7 za maj 2000 r. kwota zwrotu różnicy podatku w wysokości [...] zł odpowiada kwocie podatku naliczonego przy zakupach towarów i usług zaliczanych do środków trwałych, dokonanych na łączną wartość netto [...] zł i nie rozliczonych w latach 1997 – 1998. Stwierdzono, iż przedmiotowe zakupy obejmują m.in. import z Włoch linii technologicznej na łączną wartość netto [...] zł; podatek VAT [...] zł – według dokumentów SAD Nr [...] z dnia [...] r. na wartość netto [...] zł ([...] ITL ) ); podatek VAT [...] zł, Nr [...] z dnia [...] r. na wartość netto [...] zł ([...] ITL ); podatek VAT [...] zł. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustalono również, iż sprowadzona z Włoch linia technologiczna do produkcji opakowań z tworzyw sztucznych stanowiła aport włoskiej spółki C wniesiony do spółki "B" na pokrycie przeważającej części udziałów nabytych w listopadzie 1997 r. na kwotę [...] zł. W celu sprawdzenia transakcji potwierdzonej dokumentami SAD z dnia [...] r. i [...] r. opiewającymi na łączną wartość netto [...] zł ([...] ITL ); podatek VAT [...] zł Pierwszy Urząd Skarbowy w C. pismem Nr [...] z dnia [...] r. wystąpił do Ministerstwa Finansów o zwrócenie się do włoskich organów podatkowych z prośbą o ustalenie źródła pochodzenia urządzeń wchodzących w skład linii technologicznej, wartości tych urządzeń, roku produkcji i okresu ich używania. Tą drogą uzyskano informacje, iż sprowadzone do Polski urządzenia były urządzeniami używanymi, nabytymi przez spółkę C w grudniu 1997 r. za sumę [...] ITL. Ze względu na znaczną różnicę pomiędzy wartością linii technologicznej określoną przez włoskie władze podatkowe ([...] ITL ), a wartością zgłoszoną przez spółkę C do odprawy celnej w Polsce ([...] ITL ) uznano za zasadne powołanie biegłego skarbowego celem oszacowania wartości sprowadzonej linii technologicznej w odniesieniu do stanu w 1998 r. Zgodnie z opinią Biegłego Skarbowego z listy Izby Skarbowej w K. dr inż. M. R., sporządzoną w maju 2003 r. wartość rynkowa netto poddanych wycenie urządzeń wynosiła w lutym 1998 r. [...] zł. W tej sytuacji Pierwszy Urząd Skarbowy w C. uznał, iż dokumenty SAD z dnia [...] r. i [...] r. są dokumentami podającymi kwoty niezgodne ze stanem faktycznym. Odwołując się do przepisu § 50 ust. 4 pkt 5 b) cyt. rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zgodnie z którym w przypadku, gdy wystawiono faktury lub dokumenty celne podające kwoty niezgodne ze stanem faktycznym faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego stwierdzono, iż spółka nie miała prawa do obniżenia kwoty podatku należnego za maj 2000 r. o kwotę podatku naliczonego określoną w tych dokumentach na łączną wartość [...] zł. Zawyżenie przez spółkę podatku naliczonego do odliczenia za maj 2000 r. o łączną kwotę [...] zł ([...] + [...]) uznano również za naruszenie art. 27 ust. 4 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami dokonano z urzędu rozliczenia podatnika z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2000 r. Powołując się na art. 10 ust. 2 oraz art. 27 ust. 6 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym określono kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, z tego do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł i do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł. Tym samym odmówiono spółce zwrotu różnicy podatku za maj 2000 r. w kwocie [...] zł. Od decyzji organu pierwszej instancji w tym przedmiocie Spółka wniosła odwołanie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 27 ust. 6 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i § 50 ust. 4 pkt 5 b) cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz naruszenie przepisów postępowania podatkowego, a w szczególności art. 120, 121, 122 i 197 § 1 Ordynacji podatkowej domagając się w oparciu o te zarzuty uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenia postępowania lub zmiany decyzji. W uzasadnieniu strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu podatkowego iż dokumenty celne były niezgodne ze stanem faktycznym. Podkreśliła, iż urzędnicy celni pobrali należności celno podatkowe na podstawie dokumentów SAD nie stwierdzając żadnych nieprawidłowości. W kontekście powyższego zarzuciła organowi orzekającemu zignorowanie faktu zapłaty tak wysokich należności celno – podatkowych. Twierdziła też iż nie można po ponad trzech latach stwierdzać różnicy w stanie faktycznym. Uważa, iż stan faktyczny można określić wyłącznie w dniu dokonania odprawy celnej, gdyż każdy następny dzień odbiega od tego stanu, a jego ocena staje się tylko i wyłącznie hipotezą, która nie może być dowodem w uzasadnieniu decyzji podatkowej. Kwestionuje także wycenę dokonaną przez biegłego rzeczoznawcę. Stwierdza, iż powołanie biegłego po pięciu latach od dokonania importu jest sprzeczne z art. 197 § 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa. Zarzuca wycenie, iż jest ogólna, gdyż nie wskazuje z kim, kiedy i w jakim zakresie biegły przeprowadzał konsultacje. Nie zgadza się także z porównywaniem maszyn, wyprodukowanych we Włoszech z automatami produkcji tajwańskiej i sugerowaniem ich lepszej jakości. Dalsze zarzuty dotyczyły uchybień w zakresie sprawności, szybkości postępowania podatkowego. Odpowiadając na te zarzuty organ odwoławczy nawiązał do poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych i podkreślił w tym kontekście, że fakt iż urzędnicy celni pobrali należności celno – podatkowe na podstawie dokumentów SAD nie stwierdzając żadnych nieprawidłowości, nie może być argumentem przemawiającym za obaleniem tezy, iż zakwestionowane przez organy skarbowe dokumenty celne podają kwoty niezgodne ze stanem faktycznym. Wynika to przede wszystkim z faktu, że wartość celna wskazana w dokumentach celnych nie jest z reguły podważana przez organy celne, chyba, że powoduje ona zaniżenie należności celnych. Oceniono także za chybiony zarzut, iż nie można po ponad trzech latach stwierdzać różnicy w stanie faktycznym. Skoro zastosowany w sprawie przepis § 50 ust. 4 pkt 5b) cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. przewiduje ustalenie rzeczywistej niezgodności kwot wskazanych w dokumentach celnych z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym a stosownie do przepisu art. 70 § 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, nieuzasadnione jest twierdzenie, iż stan faktyczny można określić wyłącznie w dniu dokonania odprawy celnej. Kontynuując ten wątek rozważań podkreślono, że nie ulega wątpliwości, iż decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy na podstawie wskazanego wyżej przepisu § 50 ust. 4 pkt 5b cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. miała wycena opracowana przez dr inż. M.R. – Biegłego Skarbowego z listy Izby Skarbowej w K. Powołanie biegłego po pięciu latach od dnia dokonania importu przedmiotowych maszyn nie stoi w sprzeczności z przytoczonym już przepisem art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie jest również sprzeczne, wbrew twierdzeniu strony, z przepisem art. 197 § 1 tej ustawy, który dopuszcza powołanie biegłego lub biegłych w celu wydania opinii w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Taka właśnie sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie, gdyż otrzymana z Ministerstwa Finansów, a pozyskana od włoskich organów podatkowych informacja na temat wartości, sprowadzonych z Włoch urządzeń wchodzących w skład linii technologicznej do produkcji opakowań z tworzyw sztucznych, podważała wiarygodność sporządzonych przez importera dokumentów celnych. Wycena ta została dopuszczona jako dowód w sprawie i poddana ocenie przez organ I instancji, która jest poprawna z punktu widzenia logicznego i doświadczenia życiowego oraz prawidłowo uzasadniona przez ten organ. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka z o.o. A w C. powtórzyła istotę zarzutów podniesionych w odwołaniu akcentując głównie to, że w toku odprawy celnej dokonanej na podstawie dokumentów SAD nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości również w zakresie stanu i wartości importowanej linii technologicznej, Spółka podporządkowała się decyzji organu celnego i na jej podstawie uiściła należności celne i podatkowe. Podnosi też zarzut, iż owo kwestionowanie wartości celnej towaru winno się odbyć znacznie wcześniej. W odrębnym piśmie procesowym z dnia [...] roku podkreślono też, iż kwota zgodna ze stanem faktycznym to nie jest zawsze kwota odpowiadająca cenie rynkowej, gdyż kwoty zgodne ze stanem faktycznym to kwoty odpowiadające cenie transakcyjnej. Zwrócono też uwagę na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, który podważył zgodność z Konstytucją poszczególnych uregulowań zawartych w aktach wykonawczych do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w zakresie jakim ograniczają prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odrębnym piśmie procesowym z dnia [...] roku nie podzielił także argumentacji przedstawionej przez stronę skarżącą w toku postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : skarga okazała się zasadna. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż mimo, że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), to jednak podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ). Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Przystępując zaś do rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej stwierdzić wypada na wstępie, iż w ocenie Sądu decydujące dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy ma zagadnienie dopuszczalności dokonywania przez organy podatkowe rozstrzygające sprawę ustaleń w zakresie wartości celnej towaru w zasadniczy sposób odmiennych niż wynika to właśnie z dokumentów celnych SAD. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 11 poz. 50 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "u.p.t.u." obowiązującego w okresie którego dotyczy rozliczenie podatku, podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, przy czym zgodnie z ust. 2 tego artykułu kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów lub usług, z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 15 ust. 2, a w przypadku importu – suma kwot podatku wynikająca z dokumentu celnego z uwzględnieniem kwot wynikających z decyzji o których mowa w art. 11 b. Podstawą opodatkowania w imporcie, towarów zgodnie z art. 15 ust. 4 u.p.t.u. jest wartość celna powiększona o należne cło. Podatek od towarów i usług od wnoszonego aportu stanowi podatek naliczony i może być przez podatnika odliczony od sprzedaży w kraju z ograniczeniami wynikającymi z art. 25 u.p.t.u. a także w roku 2000 między innymi z przepisu § 50 ust. 4 pkt 5 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. stanowiącego iż w przypadku gdy wystawiono fakturę, fakturę korygującą lub dokumenty celne podające kwoty niezgodne ze stanem faktycznym (...) dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Przejść w tym miejscu należy do rozwiązań prawnych zawartych w obowiązującej ustawie z dnia 9 stycznia 1997 roku – Kodeks celny ( Dz. U. nr 23 poz. 117 ze zm.) W tym kontekście wskazać należy w pierwszej kolejności na to że zgodnie z art. 21 Kodeksu celnego wartość celna towarów określana jest w celu ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz innych należności pobieranych przez organ celny ).... Stosownie zaś do art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 ustawy. Materialnoprawne regulacje służące określeniu wartości celnej towaru zostały ściśle sformułowane w kolejnych przepisach art. 24 do 31 Kodeksu celnego, które rygorystycznie formułują warunki jakie winny spełnić organy celne dla prawidłowego określenia tej wartości. Istotny jest też proceduralny aspekt ustalania kwoty wynikającej z długu celnego. Zgodnie z art. 64 § 1 Kodeksu celnego zgłoszenie celne w formie pisemnej powinno zostać dokonane przez zgłaszającego na właściwym formularzu, zgodnym ze wzorcem przewidzianym do objęcia towaru określona procedura celna (...) Organ celny przyjmuje zgłoszenie celne, jeżeli zgłoszenie celne odpowiada wymogom określonym w art. 64 oraz gdy wraz ze zgłoszeniem celnym przedstawiono towar nim objęty (..) Przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego, chyba, że w sprawie zostanie wydana decyzja rozstrzygająca inaczej o przeznaczeniu celnym lub o kwocie wynikającej z długu celnego ( por. art. 65 § 1 i 3 ). Szczególnie istotne z punktu widzenia czynionych tu rozważań regulacje zawarto w art. 65 § 4 i 5 Kodeksu celnego. Pierwszy z tych przepisów stanowi, iż po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny na wniosek strony, wydaje decyzje lub może z urzędu wydać decyzje, w której uznaje zgłoszenie celne za nieprawidłowe określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego, lub uznając, iż objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną jest niemożliwe, rozstrzyga o objęciu towaru właściwą procedurą celną lub nadaje towarowi właściwe przeznaczenie celne. Z kolei § 5 stanowi, że decyzja o której mowa w § 4 nie może być wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Z przepisów tutaj przytoczonych wynikają dwa istotne dla rozważanych kwestii wnioski. Pierwszy z nich sprowadza się do tezy, że weryfikacja danych zawartych w zgłoszeniu celnym ( dokumencie SAD ) w tym również dotyczących wartości celnej towaru jako wielkości decydującej w głównej mierze o wysokości kwoty wynikającej z długu celnego jest możliwa jedynie w drodze wydania decyzji przez właściwy organ celny. To zaś może nastąpić po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania celnego przez taki organ. Po drugie zaś, jeśli upłynie okres czasu wskazany w art. 65 § 5 Kodeksu celnego taka forma weryfikacji staje się prawnie niemożliwa. Znaczy to, że dane zawarte w zgłoszeniu celnym mają moc wiążącą również w zakresie wskazanej w nim wartości celnej i nie mogą być ustalane w sposób odmienny. W tym zatem miejscu rozważań należy powrócić do regulacji prawnopodatkowych jakie stały się podstawą rozstrzygnięć organów podatkowych, w szczególności zaś do normy § 50 ust. 4 pkt 5 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Wykluczając prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z dokumentu celnego podającego kwoty niezgodne ze stanem faktycznym, przepis ten nie wskazuje o jakie kwoty chodzi. Gdyby w grę wchodziły kwoty określające wartość celną towaru importowanego, to w świetle tego co do tej pory wywiedziono musi być oczywiste, że jeżeli kwoty te wynikają z dokumentu celnego (SAD) który nie został w przewidzianym Kodeksem celnym trybie zweryfikowany w formie decyzji właściwego organu celnego, organ podatkowy nie może dokonywać w toku postępowania podatkowego ustaleń faktycznych odmiennych od tych które dokument ten zawiera. Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy wprawdzie na tle poprzedniego stanu prawnego, ale teza ta jest aktualna w stanie prawnym obowiązującym w rozpoznawanej sprawie. "Również dla celów postępowania podatkowego w podatku od towarów i usług po upływie dwóch lat od dnia w którym powstał obowiązek uiszczenia należności celnych wykluczona jest możliwość ustalania na nowo nawet samego stanu importowanego towaru i jego wartości celnej" ( wyrok z dnia 12 grudnia 1998 r. III RN 89/98/OSNAP 1999 r.). Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Dokumenty celne SAD które stanowiły podstawę skorygowania przez skarżącą deklaracji podatkowych za miesiąc maj 2000 roku zostały poddane weryfikacji przez organy podatkowe w toku postępowania wszczętego w listopadzie 2000 roku, zaś decyzja organu I instancji wydana została w dniu [...] roku. Termin trzyletni o którym stanowi art. 65 § 5 Kodeksu celnego upłynął zaś w pierwszych dniach lutego 2001 roku ( zgłoszenia celne przyjęto [...] i [...] r.) Tym samym, należy uznać za pozbawione podstaw prawnych podejmowanie przez organy podatkowe rozstrzygające sprawę czynności zmierzających do ustalenia wartości celnej towarów objętych zakwestionowanymi dokumentami SAD po upływie wskazanego terminu. Zaskarżona decyzja została oparta wprawdzie tylko pośrednio na ustaleniach faktycznych dotyczących wartości celnej towarów objętych zakwestionowanymi dokumentami SAD. Ustalenia te jednak posłużyły organom podatkowym rozstrzygającym sprawę do wnioskowania o niezgodności kwot podanych w tych dokumentach a dotyczących wartości celnej towarów ze stanem faktycznym. To zaś ustalenie było rozstrzygające dla uznania iż strona skarżąca jest pozbawiona prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z dokumentów tych wynikających na podstawie § 50 ust. 4 pkt 5 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. Tym samym strona skarżąca bezpodstawnie została pozbawiona prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych dokumentów celnych. Skoro tak, to zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług mającym wpływ na wynik sprawy. Musiało to skutkować jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) i orzeczeniem opartym na art. 152 tej samej ustawy stwierdzającym iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu prawomocności wyroku.