I SA/Ka 515/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Sędzia NSA Ewa Karpińska, Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.), Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Izby Skarbowej w K. O/Z w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług: 1) uchyla zaskarżone decyzje, 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( [...] złote [...] groszy ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] r., o numerach (1) [...], (2) [...]i (3) [...] po rozpatrzeniu odwołań pełnomocnika "A" Sp. z o.o. w K., Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w C. utrzymała w mocy, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) w związku z art. 23 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 169, poz. 1387 ), art. 18 ust. 2 ( 3 decyzja ), art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.), § 54 ust. 2 pkt 2, § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a ( 2 i 3 decyzja ) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. 156, poz. 1024 ), decyzje Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. o numerach: 1) [...] ([...]) określającą w podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 1999 r.: - zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]zł, - zaległość podatkową w kwocie [...]zł, - odsetki na dzień wydania decyzji w wysokości [...]zł, 2) [...] ([...]) określającą w podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 1999 r.: - zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]zł, - zaległość podatkową w kwocie [...] zł, - odsetki na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł, 3) [...] ([...]) określającą w podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 1999 r.: - zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł, - zaległość podatkową w kwocie [...] zł, - odsetki na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu powyższych rozstrzygnięć w pierwszej kolejności nawiązano do ustalonych okoliczności faktycznych. W tych zaś ramach w wyniku podjętych czynności kontrolnych stwierdzono, iż skarżąca Spółka: 1) obniżyła podatek należny o podatek naliczony w miesiącach [...],[...] i [...] 1999 r., wynikający z faktur wystawionych przez "B" J. S., która nie posiadała kopii wystawionych faktur, 2) obniżyła podatek należny o podatek naliczony w miesiącu [...] 1999 r., wynikający z faktur wystawionych przez "C" A. G., które potwierdzają wykonanie fikcyjnych transakcji, 3) obniżyła podatek należny o podatek naliczony w miesiącach [...] i [...] 1999 r., wynikający z faktur wystawionych w tych miesiącach przez "D" Spółka z o.o., która nie złożyła deklaracji za miesiąc [...] i [...] 1999 r. oraz nie odprowadziła podatku należnego z tytułu dokonanej sprzedaży, 4) zaniżyła wysokość podatku należnego w deklaracji VAT-7 za miesiąc [...] 1999 r. przez bezpodstawne zastosowanie stawki podatku 0 % zamiast 7 % w transakcjach sprzedaży publikacji "Przewodnik po stronach WWW". Następnie przedstawiono argumentację zawartą w odwołaniu ( wspólnym od wszystkich decyzji ), która odwoływała się do zarzutów naruszenia prawa materialnego i proceduralnego. Odnosząc się do tych zarzutów, przedstawiono opis stanu faktycznego oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia. W trakcie kontroli krzyżowej przeprowadzonej w "B" J. S. w L., kontrolującym nie okazano kopii faktur potwierdzających sprzedaż na rzecz Spółki "A", jak również ewidencji sprzedaży za miesiące, w których dokonano kwestionowanych transakcji. Powołując się na treść przepisu § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. 156, poz. 1024 ), wskazano na utratę przez skarżącą Spółkę prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez "B" J. S. w L.. Opisane nieprawidłowości stanowiły również podstawę do określenia J. S. "B", wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od [...] do [...] 1999 r. Decyzje w tym przedmiocie z uwagi na uchybienia proceduralne zostały przez organ odwoławczy uchylone. Jednak ta okoliczność, zdaniem Izby Skarbowej pozostaje bez wpływu na wynik postępowania odwoławczego w sprawach Spółki "B" . Przeprowadzona kontrola w "C" A.G. w C. wykazała, iż wystawił on w miesiącu [...] 1999 r. dla skarżącej Spółki dwie faktury VAT, przy czym jedna z nich dotyczyła sprzedaży usługi transportowej, a druga montażu bramy z osprzętem. Wykonanie tych usług A. G. zlecił Spółkom z o.o. "E" w S. i "F" w G., które jak ustalono były spółkami nieistniejącymi. W takim stanie rzeczy organy podatkowe uznały, że wyżej opisane usługi nie mogły być wykonane, a zgodnie z § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a wyżej powołanego rozporządzenia Ministra Finansów, podatek naliczony wynikający z faktur dotyczący czynności, które nie zostały dokonane, nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego. W przypadku Spółki z o.o. "D" uznano, że nie prowadziła ona działalności gospodarczej począwszy od [...] 1999 r. Ustalono, iż ostatnie deklaracje podatkowe CIT-2 i VAT-7 złożyła za miesiąc [...] 1999 r. Pismem z dnia [...] 1999 r. powiadomiła właściwy do rozliczeń Pierwszy Urząd Skarbowy w K. o zmianie siedziby na miejscowość K. – poczta G.. Z kolei Urząd Skarbowy w G. przekazał informacje, że na jego terenie nie prowadzi działalności. Zaakcentowano również, że Spółka "D" począwszy od [...] 1999 r. nie składała deklaracji podatkowych, a nadto nie odprowadzała należnego podatku. W świetle powyższego powołując się na § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r.(...) przyjęto, iż podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez Spółkę z o.o. "D" nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego. Wreszcie wskazano, iż skarżąca Spółka dokonała sprzedaży 5.000 sztuk "Przewodnika po stronach WWW", która została opodatkowana preferencyjną stawką w wysokości 0%, a w fakturach sprzedaży przyporządkowano mu symbol klasyfikacji SWW/KU 2713 – 11. Przewodnik został opracowany przez pracowników Spółki. Zdaniem organu odwoławczego przewodnik nie mógł zostać zakwalifikowany jako nuty, bowiem tytuł pozycji jednoznacznie wskazuje, że opisuje on zasady korzystania z sieci internetowej, a wobec braku wniosku podatnika do uprawnionej instytucji o nadanie dla publikacji numeru ISSN lub ISBN, nie można było zastosować stawki podatku 0% wynikającej z przepisu art. 50 ust. 5 pkt 1a ustawy o podatku od towarów i usług (...). Uznano, że przewodnik należało opodatkować stawką w wysokości 7 % wynikającą z art. 18 ust. 2 wyżej powołanej ustawy. Zasadność rozstrzygnięć została poparta orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podkreślono, iż Trybunał Konstytucyjny dwukrotnie potwierdzał zgodność z Konstytucją przepisu § 54 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( wyroki: z dnia 16.06.1998 r., sygn. akt U 9/97, z dnia 11.12.2001 r., sygn. akt SK 16/00 ). Powyższe decyzje zaskarżone zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika Spółki z o.o. "A", który powołując się na zarzuty naruszenia prawa materialnego ( bez wskazania konkretnych przepisów ) i prawa procesowego ( art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 i art. 187, art. 123 w związku z art. 192 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej ) wniósł o ich uchylenie. W motywach skargi podniesiono w szczególności, że w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego zatajono przed stroną całość materiału dowodowego co pozbawiło ją należytej "...obrony prawnej...". Wskazano również na rozszerzającą interpretację przepisów oraz nie przestrzeganie linii orzecznictwa sądowego tj. uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2002 r. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o jej oddalenie. W dniu 18 marca 2004 r., Sąd uwzględniając wniosek pełnomocnika strony skarżącej odroczył rozprawę, zobowiązując jednocześnie pełnomocnika organu odwoławczego do uzupełnienia akt sprawy poprzez nadesłanie brakujących dokumentów oznaczonych w opisie numerami od 19 do 32, co zostało wykonane przed kolejną rozprawą. Na rozprawie w dniu 19 maja 2004 r. pełnomocnik strony skarżącej rozszerzył żądania skargi o zasądzenie kosztów postępowania, a nadto wskazał na konsekwencje wynikające z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r., którego odpis przekazał wraz z pismem procesowym z dnia 12 maja 2004 r. ( wpływ do Sądu 17.05.2004 r.). Podkreślił również, iż strona zapoznała się z całością materiału dowodowego w całkowicie innym postępowaniu. Nadto wskazał, że późniejsze decyzje wymiarowe wydane dla skarżącej Spółki zostały uchylone jak i podobne rozstrzygnięcia wydane w sprawie firmy "C", której faktury kwestionowano w niniejszej sprawie. Pełnomocnik organu odwoławczego wnosząc i wywodząc jak w odpowiedzi na skargę przyznał, że po udzieleniu tej odpowiedzi uchylono decyzje dotyczące kolejnych okresów rozliczeniowych nadto podkreślił, że tutejszy Sąd rozstrzygał sprawy firmy "C" i zakwestionował tylko niektóre z podjętych decyzji, podzielając stanowisko Izby Skarbowej dotyczące firmy "F". Co się zaś tyczy wyroku Trybunału Konstytucyjnego, to zwrócił uwagę, że został on podjęty po wydaniu zaskarżonej decyzji, w związku z tym ocenę jego wpływu na rozpatrywaną sprawę pozostawił w gestii Sądu. W terminie publikacyjnym pełnomocnik organu odwoławczego dołączył do akt sprawy odpisy decyzji wydanych przez mocodawcę, którymi uchylono rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji dotyczące skarżącej Spółki oraz jej kontrahentów za rok 1999. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje : Skarga jest uzasadniona. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, iż kwestie sporne w rozpatrywanej sprawie dotyczą rozliczenia podatku naliczonego, wykazanego w fakturach wystawionych przez kontrahentów skarżącej Spółki: 1) "B" J. S., 2) "C" A. G., 3) Spółki z o.o. "D" oraz wysokości stawki podatku od towarów i usług dla publikacji nazwanej "Przewodnikiem po stronach WWW". Izba Skarbowa w K. O/Z w C. decyzjami z dnia [...]r. o numerach [...] od [...]do [...] ( odpisy tych decyzji przekazano w terminie publikacyjnym ) uchyliła decyzje organu pierwszej instancji określające Spółce "A" wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz ustalające dodatkowe zobowiązanie podatkowe w tym podatku za okres od [...] do [...] 1999 r. Jako przyczynę uchylenia decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego za ten okres wskazano konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. W ich uzasadnieniach zalecono, ze należy dokonać dodatkowych ustaleń odnośnie firmy "B", bowiem gdyby uwzględniła ona w składanych deklaracjach i uiściła podatek należny wynikający z faktur wystawionych dla Spółki "A", to wówczas konsekwencje określone w § 54 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. 156, poz. 1024 ), nie mają zastosowania. Uchylenie decyzji ustalających dodatkowe zobowiązanie podatkowe za powyższy okres stanowiło naturalną konsekwencję uchylenia poprzedzających ich decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego. Skoro Izba Skarbowa uchyliła decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kolejne miesiące, następujące po miesiącach objętych zaskarżonymi decyzjami, wydane w analogicznym stanie faktycznym wobec uznania, że zgromadzony materiał dowodowy był nie kompletny, to i w niniejszej sprawie należy uznać, iż ustalenia odnośnie firmy "B" były niewystarczające do wydania zaskarżonych rozstrzygnięć. Wobec opisanych okoliczności Sąd odstąpił od dalszych rozważań w kwestii odmowy skarżącej Spółce prawa do rozliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę "B", gdyż sam organ odwoławczy przyznał, że materiał dowodowy należy uzupełnić w wyżej opisanym zakresie. Przechodząc do kolejnych spornych kwestii przypomnieć należy, że organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wskazał, iż w myśl przepisów § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a w/w rozporządzenia nie podlega odliczeniu podatek VAT z faktur wystawionych przez nieistniejący lub nieuprawniony do ich wystawiania podmiot."... Powyższe dotyczy faktur otrzymanych od firm "C" i "D", u których przeprowadzone kontrole krzyżowe wykazały, że udokumentowane wystawionymi fakturami transakcje nie mogły mieć miejsca, ponieważ faktury znajdujące się w posiadaniu firmy "C", a stwierdzające wykonanie usług odsprzedanych Spółce z o.o. "A" wystawione zostały przez podmioty ( sprzedawców ) nie figurujące w rejestrze podatników...". Przypomniano również, że Spółka "D" po zmianie siedziby w [...] 1999 r. czyli w okresie wystawiania faktur sprzedaży Spółce "A" nie dokonywała żadnych czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz nie składała deklaracji podatkowych. Rozważając powyższe okoliczności dotyczące faktur wystawionych przez firmy "C" i "D" wskazać należy, że zgodnie z powołanym przez organ odwoławczy § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. 156, poz. 1024 ), w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne; stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. W przepisie tym nie ma mowy o nieistniejących bądź nieuprawnionych podmiotach. Brak możliwości rozliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez takie podmioty wynika z § 54 ust. 4 pkt 1 lit. a cyt. rozporządzenia ( w brzmieniu obowiązującym w okresach rozliczeniowych będących przedmiotem zaskarżonej decyzji ). Powyższe sprawia, że trudno jednoznacznie stwierdzić, który przepis cyt. wyżej rozporządzenia zastosował organ odwoławczy. Nie można podzielić poglądu organu odwoławczego, że firma "C" była podmiotem nie istniejącym lub nie uprawnionym do wystawiania faktur, bowiem z akt sprawy wynika odmienny pogląd. W szczególności z protokołu z kontroli przeprowadzonej w tej firmie, gdzie potwierdzono, że jest ona uprawniona do wystawiania faktur. Nie może tego zmienić fakt, że wystawiła ona na rzecz skarżącej Spółki fakturę za wykonanie usługi, której podwykonawcy byli podmiotami fikcyjnymi, choć ta kwestia w przypadku firmy "F" nie jest do końca przesądzona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2004 r, sygn. akt I SA/Ka 782/03 ( str. 6 ) wskazał, że ustalenia organów podatkowych w zakresie nie istnienia Spółek z o.o. "F" i "E" w dacie wydania objętej tą sprawą decyzji były prawidłowe. Natomiast oceny wymaga kopia dokumentu rejestracyjnego Spółki "F" załączona do skargi o sygn. akt I SA/Ka 780 – 781/03. Okoliczność ta w toku wcześniej prowadzonego postępowania podatkowego nie była podnoszona. Dodać należy, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu zawartego w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, że w trakcie kontroli nie zbadano czy "... dane roboty zostały rzeczywiście wykonane i rozliczone finansowo...". Podobnie jak wyżej, skład orzekający nie może podzielić poglądu organu odwoławczego, że Spółka "D" była podmiotem nieistniejącym lub nieuprawnionym do wystawiania faktur. Z informacji sporządzonej przez Pierwszy Urząd Skarbowy w K. wynika, że nie posiada on wiedzy o miejscach, w których może ona prowadzić działalność gospodarczą ani o ewentualnej likwidacji działalności gospodarczej, a ostatnie deklaracje podatkowe złożyła za miesiąc [...] 1999 r. Fakt, że nie ustalono gdzie ona ma swoją siedzibę nie jest równoznaczny, że jest ona pomiotem nieistniejącym. Z akt sprawy wynika, iż poszukiwanie jej siedziby zostało ograniczone do korespondencji z urzędem Skarbowym w G. i Pierwszym Urzędem Skarbowym w K.. Dodać należy, iż żaden przepis prawa podatkowego nie uzależnia prawa do rozliczenia podatku naliczonego przez nabywcę od wcześniejszego jego uiszczenia przez zbywcę. Przechodząc do ostatniej spornej kwestii zauważyć należy, iż Urząd Skarbowy w L. w piśmie z dnia [...] 2002 r. skierowanym do Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., wnioskując o przeprowadzenie kontroli w Spółce "D" wskazał, że w szczególności należy ustalić co było faktycznie produktem finalnym usług opisanych w wystawionych przez nią fakturach rzecz Spółki "A", która w dalszej odsprzedaży produkt ten nazwała jako "Przewodnik po stronach WWW – katalog nut" i opatrzyła symbolem [...] nuty i zastosowała stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 0 %. Ponieważ Spółka "A" nie posiada żadnego egzemplarza wydawnictwa brak jest możliwości dokonania weryfikacji przyporządkowanemu mu symbolu SWW, a w konsekwencji prawidłowej stawki VAT. Pismo o podobnej treści zostało skierowane do Urzędu Skarbowego w G.. W świetle wyżej przytoczonych pism nie ulega wątpliwości, iż organy podatkowe nie posiadały dostatecznej wiedzy czy sporne wydawnictwo było tylko katalogiem stron internetowych, czy też katalogiem nut, a ocena dokonana w tym zakresie przez organy podatkowe była dowolna, przez co naruszyła zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Podjęta została bowiem na podstawie przypuszczeń, a nie dowodów. W sumie zatem w świetle wyżej opisanych nieprawidłowości stwierdzić należy, że organy podatkowe nie zgromadziły w sposób dostateczny materiału dowodowego oraz nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy. Naruszyły przy tym jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego, która została określona w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada ta nakłada na organ podatkowy obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Z zasady tej wynika dla organu podatkowego obowiązek określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Z kolei kierując się normą prawa materialnego organ ocenia jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody do udowodnienia tych faktów są potrzebne ( por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki – Ordynacja podatkowa. Komentarz"., UNIMEX Wrocław 2003 r., str. 444 – 445). Naruszono również przepisy prawa materialnego, gdyż nie wskazano jednoznacznie jaki przepis stanowił podstawę do odmowy prawa do obniżenia podatku należnego z faktur wystawionych przez Spółkę "D" i firmę "C". Wobec stwierdzenia powyższych uchybień Sąd odstąpił od badania pozostałych, podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd- działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę uwzględnił i zaskarżone decyzje uchylił, określając zarazem, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości, jak i orzekł o kosztach postępowania sądowego.