I SAB/Gl 3/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2021 r. sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Podaniem z 18 stycznia 2021 r. D.P. (dalej zwany: strona, podatnik lub skarżący) wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w prowadzonym postępowaniu odwoławczym wszczętym odwołaniem podatnika z 26 lipca 2019 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2013 r. do grudnia 2016 r. Formułując żądania strona wniosła o: 1. zobowiązanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach do wydania decyzji kończącej w/w postępowanie odwoławcze w terminie czternastu dni od daty uprawomocnienia wyroku; 2. kontrolę przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga; 3. zobowiązanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie; 4. na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. nr 34, poz. 173) w zw. z art. 149 P.p.s.a. orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nawet gdy będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu; 5. wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej zwana: P.p.s.a.) w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., tj. dziesięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim oraz przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w w/w art. 154 § 6 ustawy; 6. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego od organu według norm przepisanych. Jako podstawę prawną skargi na bezczynność organu, wniesionej osobiście, podatnik wskazał art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi przedstawił okoliczności faktyczne sprawy wyjaśniając, że 2 maja 2016 r. złożył korektę deklaracji VAT za marzec 2016 r., w której wykazał do zwrotu kwotę [...] zł. W dniu [...] organ I Instancji wszczął kontrolę podatkową dot. poprawności rozliczeń w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2013 r. do grudnia 2016 r. Protokoły tej kontroli organ doręczył skarżącemu [...], po czym [...] wydał opisaną na wstępie decyzję, w której zakwestionował prawo do pomniejszenia należnego podatku VAT o podatek naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez A S.A. (obecnie A1 S.A.). Podatnik wyjaśnił okoliczności zawarcia umów leasingu wskazując, że dotyczyły one specjalistycznych maszyn i urządzeń. Dodał, że z ustaleniami organu się nie zgadza, stąd wniósł odwołanie od w/w decyzji do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, które dotychczas nie zostało rozpatrzone. Nadmienił, że złożył też szereg wniosków dowodowych, w tym dotyczących m.in. pozyskania określonych dokumentów, a także przesłuchania dostawcy urządzeń przebywającego w Niemczech. Wezwał także organ do wyjaśnienia przyczyn niepodjęcia działań, o które wnioskował. Niezależnie od tego własnym staraniem ustalił i stwierdził, że występują wątpliwości w zakresie poprawności tłumaczenia dokumentów niemieckich dokonanego przez polskie organy podatkowe. Pismem z 18 listopada 2019 r. wskazał na istotne pomyłki w tłumaczeniu równocześnie wzywając organ, aby w terminie 7 dni skorygował tłumaczenia, co nie zostało wykonane. Jak podał skarżący, odrębnym pismem z 9 marca 2020 r. złożył ponaglenie d organu odnośnie wniosków dowodowych oraz wyjaśnień, na które nie uzyskał odpowiedzi. Kolejne ponaglenie złożył 27 lipca 2020 r., które również pozostało bez reakcji. Skarżący otrzymał jedynie postanowienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy oraz zawiadomienie na podstawie art. 70c O.p. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, które nie spełnia wymogów określonych w Ordynacji podatkowej, przez co nie wywołuje skutków prawnych. Innymi słowy, jak argumentował skarżący, organ nie rozpatrzył odwołania, nie przeprowadził wnioskowanych przez stronę dowodów, ani też nie udzielił odpowiedzi na kilkukrotnie ponawiane wezwania/ ponaglenia. To oznacza, że zbadania przez Sąd wymaga kwestia ewentualnej bezczynności organu w rozpatrzeniu odwołania, w tym bezczynności w nieprzeprowadzeniu wnioskowanych dowodów oraz udzieleniu wyjaśnień – stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W w/w zakresie skarżący zwrócił uwagę, że niezałatwienie sprawy w terminie (bezczynność) oraz przewlekłe prowadzenie postępowania to dwie odmienne sytuacje w postępowaniu administracyjnym. Skarżący stoi na stanowisku, że w jego sprawie doszło do bezczynności, a dla stwierdzenia tego stanu konieczne jest udzielenie odpowiedzi twierdzącej na dwa pytania: 1) czy organ miał prawny obowiązek dokonania czynności i 2) czy obowiązku tego nie wykonał w terminie. Pierwszy warunek został spełniony, bowiem istnieje ustawowy obowiązek dokonania czynności przez organ, tj. rozpatrzenie odwołania oraz przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez skarżącego. Co więcej, organ nie dokonał tego w terminie określonym w art. 139 § 1 O.p., tj. nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, a zatem spełniony został także drugi warunek, a 1,5 roczna zwłoka w rozpatrzeniu odwołania oraz przeprowadzeniu wnioskowanych dowodów, a także przedstawieniu wyjaśnień na pytania skarżącego, jest całkowicie nieuzasadniona, szczególnie, że organ nie podjął w tym zakresie jakichkolwiek działań. Natomiast powiadomienie skarżącego o zawieszeniu biegu terminu na podstawie na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. oznacza, że organ podatkowy nie musi podejmować działań w sposób szybki, bowiem nie występuje w praktyce groźba przedawnienia hipotetycznych zobowiązań podatkowych, co narusza w stopniu rażącym zasadę wyrażoną w art. 125 O.p. Według skarżącego, organ pomimo konsekwentnego przedłużania terminów postępowania nie wywiązuje się z obowiązku szczególnej troski o koncentrację materiału dowodowego, ani też udzielenia wyjaśnień. To oznacza, że postępowanie prowadzone jest przewlekłe, opieszale i nieefektywnie, o czym świadczy jego długotrwałość, wielokrotnie przekraczająca wyznaczone ustawowo terminy (ponad 1,5 roku). Wszystko to czyni skargę w pełni uzasadnioną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie akcentując, że w toku postępowania nie pozostawał w bezczynności. Wyjaśnił w szczególności, że w toku postępowania odwoławczego pełnomocnik strony zgłaszał konkretne żądania dowodowe, w pismach z 21 października 2019 r. oraz 18 listopada 2019 r., w tym: - wystąpienia do A1 S.A. (poprzednio A S.A.) o wyjaśnienie sposobu ustalenia wartości niektórych urządzeń; - wystąpienia o skorygowanie błędów w tłumaczeniu dokumentu. Organ żądania te, a także kolejne, uwzględnił, a nadto poddał analizie obszerny materiał dowodowy, w tym materiały przesłane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. dotyczące przeprowadzonych czynności sprawdzających w A S.A. wraz z dokumentami dotyczącymi transakcji z A.K., wyjaśnienia oraz dokumenty firmy A1 S.A. oraz B S.A. Zdaniem organu powody kolejnych przedłużeń terminu załatwienia sprawy podyktowane były także argumentacją zawartą w pismach pełnomocnika strony oraz załączanymi do tych pism dokumentami, niekiedy stojącymi we wzajemnej sprzeczności, co wymagało ich wnikliwej weryfikacji, oceny i było czasochłonne. Organ nie był więc bezczynny przy rozpatrzeniu sprawy ani nie prowadził postępowania w sposób przewlekły, gdyż celem głównym była wola wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych oraz załatwienia sprawy, z zachowaniem wszystkich wymogów i procedur przewidzianych prawem. Organ dał pierwszeństwo zasadzie prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), przed wyrażoną w art. 125 O.p. zasadą szybkości postępowania, powiadamiając stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie i wskazując nowy termin jej załatwienia, co stanowi o realizacji dyspozycji art. 140 § 1 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej zwana: P.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Nadmienić też trzeba, że niniejsza skarga została poprzedzona ponagleniem podatnika z 22 grudnia 2020 r. wniesionym do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, przy czym brak informacji aby zostało ono dotychczas rozpatrzone. Dodać trzeba i to, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w piśmie z 9 marca 2021 r. poinformował o wydaniu i doręczeniu decyzji z [...] nr [...] kończącej postępowanie odwoławcze w sprawie objętej rozpoznawaną skargą na bezczynność tego organu. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przypomnieć trzeba, na co trafnie zwrócił uwagę skarżący, że przewlekłość postępowania organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Z kolei bezczynność organu administracji publicznej – a to jej stwierdzenia domaga się skarżący w tej sprawie - ma miejsce wówczas, gdy organ, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. To oznacza, że zakres sądowej kontroli skargi w tym zakresie sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie dokonał powyższych działań (chodzi tu o sytuację, w której nie załatwiono sprawy indywidualnej w terminie określonym w art. 139 O.p. ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 140 O.p). Dopiero brak działania organu, pomimo takiego obowiązku, przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia sprawy, powoduje konieczność uwzględnienia skargi. Celem skargi na bezczynność jest bowiem ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, tj. wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Jak zwraca się uwagę w judykaturze, sensem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do załatwienia sprawy poprzez wydanie stosownego aktu bądź podjęcie odpowiedniej czynności (zob. wyrok NSA z 10 marca 2015 r., II FSK 344/13; wyrok NSA z 26 września 2018 r., I FSK 1497/18). Specyfika badania skargi na bezczynność polega w związku z tym na tym, że Sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był zobowiązany. Poza zakresem kontroli Sądu pozostaje prawna poprawność czynności załatwiających zgłoszone żądanie. Mówiąc inaczej, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (zob. wyrok NSA z 14 października 2016 r., I OSK 1797/16). Przenosząc powyższe uwagi na grunt zaistniałego w sprawie stanu faktycznego stwierdzić trzeba, że sprawę bezczynności organu w rozpatrzeniu odwołania od opisanej na wstępie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług, należało oceniać od momentu przekazania przez organ pierwszej instancji odwołania do organu II instancji, tj. od 9 sierpnia 2019 r. Termin załatwienia sprawy wynikający z art. 139 § 3 O.p. upływał zatem z dniem 9 października 2019 r. Pismem z 9 października 2019 r. (doręczone elektroniczne na adres e-PUAP) organ odwoławczy, na podstawie art. 140 O.p., poinformował skarżącego, że sprawa nie może zostać załatwiona w terminie określonym w art. 139 § 3 O.p., podał przyczynę zwłoki oraz wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do 31 marca 2020r. Podatnik pismem z 21 października 2020 r. poszerzył argumentację przedstawioną uprzednio w odwołaniu, złożył wnioski dowodowe oraz postawił szereg pytań na które odpowiedzi udzielić powinny dowody zebrane w postępowaniu. Niezależnie od tego organ odwoławczy pismami z 13 listopada 2019 r. wystąpił do innych organów podatkowych w celu zbadania kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych skarżącego. Z kolei strona, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wystąpiła pismem z 18 listopada 2020 r. o przeprowadzenie postępowania na okoliczność weryfikacji poprawności tłumaczenia dokumentów z języka niemieckiego oraz o zbadanie kwalifikacji tłumacza, który dokonał przekładu. Jednocześnie strona złożyła tłumaczenia niektórych dokumentów wykonane własnym staraniem przez tłumacza przysięgłego. W ślad za tym pismem, [...], organ podjął starania o wyjaśnienie powyższych kwestii. Niezależnie od tego podatnik pismem z 15 grudnia 2020 r. zakwestionował zawieszenie biegu terminu przedawnienia, przy czym zastrzeżenia w tej kwestii wpłynęły do organu 7 stycznia 2021 r. Natomiast 10 stycznia 2021 r. wpłynęły do organu materiały związane z weryfikacją poprawności tłumaczenia dokumentów z języka niemieckiego. W dniu 25 stycznia 2021 r. pełnomocnik skarżącego złożył przedmiotową skargę na bezczynność. Biorąc pod uwagę przedstawiony tok postępowania i jednocześnie odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego bezczynności organu, przypomnieć raz jeszcze trzeba, że instytucja skargi na bezczynność ma za zadanie doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Rozpatrując skargę na bezczynność (także przewlekłe prowadzenie postępowania) sąd rozstrzyga według stanu sprawy na dzień zaskarżenia, natomiast oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności, sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. W rozpoznawanej sprawie organ w w/w piśmie z 9 października 2019 r. poinformował skarżącego, że sprawa nie może zostać załatwiona w terminie określonym w art. 139 § 3 O.p., podał przyczynę zwłoki oraz wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do 31 marca 2020 r. Zawiadomieniem 17 marca 2020 r. organ po raz drugi poinformował skarżącego, że sprawa nie może zostać załatwiona w terminie wcześniej wyznaczonym, podał przyczynę zwłoki oraz wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do 7 sierpnia 2020 r. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Jakkolwiek stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od 14 marca 2020 r. (a od 20 marca 2020 r. stan epidemii) to jednak powołany przepis wszedł w życie dopiero 31 marca 2020 r., przy czym ustawodawca nie wprowadził regulacji przejściowych nadających normie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy charakter retroaktywny. Zgodnie z art. 46 pkt 20 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875), z dniem 16 maja 2020 r. uchylony został art. 15zzs w/w ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Jego obowiązywanie, w zakresie wstrzymania rozpoczęcia jak i zawieszenia biegu terminu, nastąpiło z upływem 23 maja 2020 r. To oznacza, że okres zawieszenia biegu terminu trwał od 31 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r., tj. 53 dni. Uwzględniając powyższe Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w piśmie z 24 września 2020 r. poinformował skarżącego, że sprawa nie może zostać załatwiona w terminie poprzednio wyznaczonym, podał przyczynę zwłoki oraz wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do 31 grudnia 2020r. Następnie zawiadomieniem 10 grudnia 2020 r. organ po raz kolejny poinformował skarżącego o przesunięciu terminu załatwienia sprawy do 31 marca 2021 r. Jednakże [...] wydał organ decyzję merytoryczną kończąca postępowanie administracyjne. Oznacza to, że organ odwoławczy rozpoznał sprawę i wydał decyzję w terminie w wyznaczonym zgodnie z art. 140 O.p., aczkolwiek w istocie po upływie ok. 17 miesięcy od wpływu odwołania. Ponieważ jednak bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2010, s. 70) – to w tej sprawie taki stan nie zaistniał. Sąd wziął pod uwagę, że w ocenianym okresie do organu wpłynęła znaczna liczba wniosków dowodowych skarżącego i pism uzupełniających, które wymagały oceny pod kątem ich znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, niektóre z nich wymagały wystąpienia do innych organów o zajęcie stanowiska, a jeszcze inne analizy i weryfikacji pod kątem trafności podnoszonych argumentów. Powyższe nie usprawiedliwia, co do zasady zwłoki w powadzeniu sprawy przez organ, ale ma bezpośredni wpływ na możliwość sprawnego, a przy tym rzetelnego przeprowadzenia czynności, szczególnie zważywszy na prowadzenie postępowania w okresie stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd uznał, że termin w jakim ostatecznie doszło do wydania rozstrzygnięcia w sprawie jest akceptowalny z punktu widzenia określonej w art. 125 O.p. zasady szybkości postępowania, tym bardziej, że w rozpoznawanej sprawie organ wydał merytoryczną decyzję, a przed jej wydaniem podejmował opisane już wyżej działania, przez co nie można zarzucić organowi bezczynności w prowadzeniu postępowania. Ta konstatacja determinuje sposób załatwienia dalszych wniosków skarżącego. W odniesieniu do wniosku o przyznanie sumy pieniężnej do połowy wysokości kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. Skoro bezczynności Sąd nie stwierdził, to uwzględnienie w/w wniosku nie było możliwe. W ślad za tym, wobec wydanej decyzji merytorycznej, nie wystąpiły podstawy to dyscyplinowania organu do terminowego załatwiania sprawy, poprzez wymierzenie grzywny, czy zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej. Brak też było podstaw do zasądzenia kosztów postępowania, bowiem te należne są jedynie w razie uwzględnienia skargi i stwierdzenia bezczynności, stosownie do art. 200 p.p.s.a., co w tej sprawie nie miało miejsca. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.