II SA/Gl 1/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Protokolant specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2020 r. sprawy ze skargi S.B. i J.T. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dla miasta B. (dalej: "PINB") decyzją z dnia [...] nr[...], działając na podstawie art. 105 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej wykonanych robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania garażu, znajdującego się w budynku mieszkalnym, jednorodzinnym położonym w B., przy ul. - na lokal mieszkalny. [...] W uzasadnieniu PINB wskazał, że powyższe postępowanie wszczął z urzędu, a dotyczyło ono budynku mieszkalnego na działce nr 1 obręb L., który obecnie jest własnością M. H. (H.), J. H. i J. H. - spadkobierców J. H. Pozwolenie na użytkowanie tego budynku wydał Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] znak: [...[ Adresatem tej decyzji był J. H, przy czym została ona wydana w postępowaniu w przedmiocie legalizacji użytkowania. Decyzja ta obejmowała pomieszczenia mieszkalne o pow. użytkowej 135,90 m2 i garaż o pow. użytkowej 48,03 m2. Dalej PINB wskazał, że Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na "nadbudowę warsztatu - garażu powiązanego z istniejącym budynkiem nr [...] o poddasze z przeznaczeniem na cele mieszkalne" na działce przy ul. [...] Jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego, projektowana nadbudowa zlokalizowana została nad istniejącym garażem (w w/w pozwoleniu na budowę nazwanym warsztatem-garażem z uwagi na toczące się wówczas postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania garażu na warsztat samochodowy). W dniu 21 marca 2008 r. PINB przyjął zawiadomienie o zakończeniu budowy powyższego poddasza. Organ I instancji podał także, że w latach 2003 - 2008 prowadził postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania garażu na warsztat samochodowy. Postępowanie to zostało zakończone decyzją z dnia [...] r. znak: [...] nakazującą przywrócenie pomieszczeniom warsztatu funkcji garażu, a wykonanie tego obowiązku stwierdzono protokołem oględzin z dnia 12 czerwca 2008 r. W dniu 27 stycznia 2009 r. Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w B. przyjął bez sprzeciwu zgłoszenie J. H. dotyczące "zamurowania drzwi wjazdowych garażowych w istniejącym budynku mieszkalnym położonym w B. przy ul [...] Natomiast w dniu w [...] na wniosek J. H. wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - dla legalizacji zmiany sposobu użytkowania garażu na lokal mieszkalny wraz z zamurowaniem drzwi wejściowych i wstawieniem okna oraz likwidacją schodów zewnętrznych. Ze względu na licznie pisma J. T. i S.i B. (dalej zwanych "skarżącymi") w dniu 12 lipca 2018 r. przeprowadzono oględziny budynku mieszkalnego przy[...] W ich trakcie stwierdzono, że pomieszczenie garażu nie zostało zmienione, a w miejscu bramy garażowej, po częściowym zamurowaniu, pozostał otwór nie zamknięty przegrodą o długości 1,8 m. Od strony północnej pomieszczenia garażu powstała ścianka działowa, a w pomieszczeniu garażu wykonane zostały schody na pierwsze piętro, na którym znajduje się lokal mieszkalny wybudowany na podstawie decyzji z dnia[...] . Ponadto od strony wschodniej garażu zabudowane zostało, istniejące pod balkonem I piętra, podcienie. Zabudowanie podcienia polegało na osłonięciu ścianką murowaną przestrzeni pomiędzy istniejącymi słupami, przez co powstało pomieszczenie wykorzystane w charakterze tzw. wiatrołapu tj. wejścia do budynku. PINB wyjaśnił, że pomieszczenie to zakwalifikowane zostało jako ganek, a sprawa, dotycząca jego budowy bez wymaganego zgłoszenia, wyłączona została do odrębnego postępowania administracyjnego. Organ, opierając się na ustaleniach poczynionych przez swoich pracowników, posiadających wymagane uprawnienia budowlane, stwierdził, że zamurowanie drzwi garażowych oraz wykonanie ścianek działowych nie zagraża bezpieczeństwu. W odniesieniu zaś do wykonania nowych okien w ścianach zewnętrznych oraz wycięcia stropu nad parterem, celem wyprowadzenia schodów wewnętrznych na poziom pierwszego piętra, PINB oparł się na dostarczonej przez inwestora ocenie technicznej, sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Według tej oceny technicznej wykonanie otworów okiennych i schodów na pierwsze piętro odbyło się zgodnie ze sztuką budowlaną i nie zagraża bezpieczeństwu zdrowia lub życia. Jednocześnie organ przyjął, że likwidacja garażu i urządzenie w nim pokoju mieszkalnego nie mogą być zaliczane do zmiany sposobu użytkowania obiektu lub jego części. Nie zostały bowiem zmienione warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkości lub układu obciążeń. Jeżeli zaś warunki te spełnione były dla garażu, to tym bardziej spełnione są obecnie. Ponadto powstałe pomieszczenie mieszkalne przeznaczone na pokój dzienny posiada odpowiednią wysokość, która po wykonaniu podsufitki wynosi 2,65 m. Z powyższych względów PINB stwierdził brak podstaw do zastosowania procesu naprawczego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a to oznacza bezprzedmiotowość postępowania, która musiała skutkować jego umorzeniem. Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie wyrażając niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia. Jednak nie odniosło ono skutku, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej "ŚWINB") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 prawa budowlanego umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu ŚWINB przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania akcentując przy tym, że sprawa dotycząca wykonania robót budowlanych, polegających na realizacji ganku, poprzez zabudowanie od strony wschodniej przestrzeni pod balkonem pierwszego piętra, została przez PINB wyłączona z obecnego postępowania i została objęta odrębnym postępowaniem znak: [...] Ponadto ŚWINB podał, że w ramach postępowania odwoławczego zwrócił się do Urzędu Miasta w B. o przesłanie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr 1 i 2 Natomiast postanowieniem z dnia [...] zlecił PINB przeprowadzenie oględzin, zgodnie z art. 85 w zw. z art. 79 k.p.a., na działce nr 1 , w celu ustalenia ilości miejsc postojowych oraz powierzchni biologicznie czynnej, w następstwie czego ustalono, że powierzchnia ta wynosi 32,19%. Natomiast według oświadczenia M. H. samochody osobowe współwłaścicieli budynku stoją przed budynkiem od strony ulicy [...] , przy czym pas utwardzony wzdłuż budynku od jego strony północnej służy jako dojazd do garaży znajdujących się na działce nr 2 Samochody mogą również stać przed garażami znajdującymi się od strony zachodniej budynku, jak też przed ogrodzeniem posesji. Jednocześnie Prezydent Miasta B. poinformował, że działki nr 1 oraz 2 nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Według ŚWINB twierdzenie odwołujących, że rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczy ich interesu prawnego, podlega weryfikacji w toku postępowania odwoławczego. W razie jej negatywnego wyniku organ II instancji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W tym kontekście organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie podstawę ustalenia uprawnienia bądź obowiązku, czyli normą będącą materialnoprawną podstawą działania organów nadzoru budowlanego pozostaje przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zgodnie z którym obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Zdaniem ŚWINB przedmiotowy lokal mieszkalny, znajdujący się w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, położonym w B., przy ul.[...] , na działce nr 1, który jest oddalony o około 6 metrów od sąsiedniej, niezabudowanej działki nr 3, będącej własnością skarżących, w żaden sposób nie oddziałuje na ich prawa i obowiązki. Przedmiotowa zmiana sposobu użytkowania nie spowodowała żadnych negatywnych skutków na dla tej działki tj. nie spowodowała zacienienia budynków skarżących, zmiany stosunków wodnych ani nowych immisji. Również roboty budowlane, jakie zostały wykonane w związku z ww. zmianą sposobu użytkowania przedmiotowego garażu na lokal mieszkalny, w żaden negatywny sposób nie wpłynęły na prawa i obowiązki skarżących. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, skarżącym nie przysługuje w obecnej sprawie interes prawny, co skutkować musiało umorzeniem postępowania odwoławczego. W skardze na powyższą decyzję skarżący przywołali wcześniejszą decyzję z dnia [...] dotyczącą, w ich ocenie, legalizacji wykonanych prac budowlanych i zmiany sposobu użytkowania garażu na lokal mieszkalny. Wyrazili niezadowolenie z powodu tego, że postępowanie dotyczące legalizacji podlega umorzeniu po 10 latach. Zaznaczyli się, że w tutejszym Sądzie toczyła się sprawa dotycząca nielegalnego zagospodarowania terenu i nielegalnie postawionej wiaty garażowej. Nawiązali także do treści decyzji Prezydenta Miasta, dotyczącej warunków zabudowy, w tym do kwestii powierzchni biologicznie czynnej, miejsc postojowych oraz spływu wód na ich nieruchomość. Podnieśli kwestię obsługi komunikacyjnej, wynikającą z jeszcze wcześniejszej decyzji Prezydenta Miasta (z kwietnia 2009 r.). Wskazali na uciążliwości powodowane przez M. H., w tym dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej i zarzucili niestosowanie się przez niego do wyroków tutejszego Sądu, przy jednoczesnej bierności PINB. Podnieśli, że M. H. w spornym pomieszczeniu przez trzy lata prowadził nielegalnie warsztat.. Przywołali nieprawidłowości, dotyczące budowy wiatrołapu (podcienia pod balkonem), a także zarzucili M. H. unikanie płacenia podatków. W skardze przedstawiono również obszerny opis gróźb i przemocy (w tym podpalenia), jakich skarżący mieli doświadczać ze strony właścicieli spornego lokalu oraz związanych z tym poważanych konsekwencji zdrowotnych. Skarżący domagają się uchylenia decyzji i zastosowania się do decyzji Prezydenta Miasta z [...] chociaż i ta jest, według nich, niezgodna z prawem. Domagają się przeprowadzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej, dotyczącej zmiany sposobu użytkowania garażu i kwestionują umorzenie postępowania, dotyczącego tej samowolnej zmiany, poddając pod wątpliwość, czy na skutek tego umorzenia sporne pomieszczenie nie jest jednak w dalszym ciągu garażem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych powyżej kryteriów, ocena legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone właściwie, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W konsekwencji brak jest uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadnienia, a po szczegółowym zbadaniu akt administracyjnych poczynione przez organy ustalenia dotyczące stanu faktycznego Sąd przyjmuje jako własne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej właściwości, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej eliminację z obrotu prawnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej jak dotychczas: "k.p.a."). Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Na tle powołanego przepisu w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że tego rodzaju rozstrzygnięcie zapada, gdy organ odwoławczy ustali, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe, przy czym sytuacja ta wystąpi m. in. wtedy, gdy odwołanie zostanie wniesione przez podmiot, któremu nie można przypisać statusu strony postępowania, tj. niebędący stroną (wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006 r., II OSK 942/05), W rozpoznawanej sprawie organ II instancji umorzył postępowanie odwoławcze, gdyż uznał, że wnoszący odwołanie nie mają przymiotu strony postępowania, albowiem postępowanie nie dotyczy ich indywidulanego interesu prawnego. Stanowisko to należy uznać za prawidłowe. Stosownie bowiem do treści art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Brak interesu prawnego w świetle tego przepisu wyklucza posiadanie statusu strony postępowania, wyjaśnić przy tym należy, czym jest interes prawny. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. W przypadku oceny interesu prawnego na etapie postępowania odwoławczego ustalenia wymaga, czy zaskarżona decyzja rozstrzyga o prawach i obowiązkach danej osoby lub czy zawarte w decyzji rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki danej osoby. Od interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego przez niego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. mi.in. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 982/17). Mając na względzie przedstawione dotychczas rozumienie pojęcia interesu prawnego, wskazać należy, że decyzja PINB, dotycząca umorzenia wszczętego z urzędu postępowania w sprawie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania garażu, nie rozstrzyga o żadnych uprawnieniach czy obowiązkach skarżących mających źródło w przepisach prawa materialnego ani też nie wypływa na, wynikające z przepisów prawa materialnego, uprawnienia lub obowiązki. Zmiana sposobu użytkowania dotyczy bowiem pomieszczenia garażowego, znajdującego się w bryle budynku mieszkalnego i polega na przeznaczeniu tego pomieszczenia na cele mieszkaniowe. Nie zmienia się przy tym samo przeznaczenie budynku, który w dalszym ciągu pełni funkcję mieszkalną. Zarówno dotychczasowy, jak i nowy sposób korzystania ze spornego pomieszczania wpisuje się w tę funkcję budynku. W sytuacji, w której zamiast na postój pojazdu, dane pomieszczenie przeznaczone zostaje na pobyt stały mieszkańców danego budynku, to w dalszym ciągu kontynuowana jest funkcja mieszkalna budynku jako całości. Jednocześnie taka zmiana sposobu korzystania nie powoduje większego, niż dotychczasowe, oddziaływania budynku mieszkalnego nie nieruchomości sąsiednie, w tym na niezabudowaną działkę nr 3, stanowiącą własność skarżących. Nie zwiększa bowiem zacienienia sąsiedniej nieruchomości, nie powoduje mierzalnego wzrostu immisji na teren tej nieruchomości, nie oddziałuje na stosunki wodne, ani nie pociąga za sobą dodatkowych obiektywnych uciążliwości. Ponadto, jak prawidłowo ustalił organ odwoławczy pomieszczenie, którego dotyczy zmiana sposobu użytkowania znajduje się w odległość około 6 metrów od sąsiedniej, niezabudowanej działki nr 3 będącej własnością skarżących. Zatem zmiana sposobu użytkowania, którego dotyczyło postępowanie przed organem I instancji, nie ingeruje, w większym niż dotychczas, zakresie w uprawnienia skarżących, wynikające z przysługującego im prawa własności nieruchomości, ani w inne uprawniania lub obowiązki znajdujące oparcie w przepisach prawa materialnego. Słusznie zatem organ odwoławczy przyjął, że po stronie skarżących brak jest interesu prawnego w sprawie, co do której organ I instancji prowadził postępowanie, a które następnie umorzył w drodze zakwestionowanej w odwołaniu decyzji. Należy jednocześnie zaakcentować, że obecnie kontrolowane rozstrzygnięcie nie dotyczy wykonania robót budowlanych, polegających na realizacji ganku (wiatrołapu), poprzez zabudowanie od strony wschodniej przestrzeni pod balkonem. Sprawa dotycząca tych robót została przez organ I instancji wyłączona do odrębnego postępowania. Stąd Sąd rozpoznając skargę nie mógł zajmować się kwestiami dotyczącymi tych robót budowlanych, pomimo że zostały one wykonane równolegle ze zmianą dotychczasowego przeznaczenia garażu na pomieszczenie mieszkalne. Zaakcentować również należy, że w niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował orzeczenie ŚWINB, umarzające postępowanie odwoławcze, zainicjowane odwołaniem pochodzącym od podmiotów, którym w ocenie organu nie przysługuje przymiot stron tego postępowania. Tym samym, jedyną okolicznością, którą mógł badać Sąd jest to, czy prawidłowo oceniono, że odwołanie nie pochodzi od strony postępowania. Poza sądową kontrolą pozostać musi merytoryczna ocena prawidłowości decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania. Tymczasem zarzuty skargi dotyczą tamtej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, że żaden z nich nie dotyczy wprost zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Zarzuty dotyczące zaś decyzji wydanej w pierwszej instancji nie mogą, co należy jeszcze raz wyraźnie zaakcentować, być badane w ramach postępowania, w którym przedmiotem kontroli jest umorzenie postępowania odwoławczego przez organ II instancji. Umarzając, ze względu na brak interesu prawnego skarżących, postępowanie odwoławcze, ŚWINB nie mógł bowiem w żaden sposób oceniać prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji o umorzeniu postępowania przed tym organem. Taką możliwość otwiera dopiero wniesienie odwołania przez osobę, która w sprawie posiada interes prawny. Tymczasem, w zakresie dotyczącym posiadania tego interesu, organ prawidłowo stwierdził jego brak po stronie skarżących. Żadna bowiem z okoliczności podniesionych przez skarżących nie świadczy o istnieniu takiego interesu. Uciążliwości i naruszenia prawa opisane w skardze, choć według tego opisu bardzo dotkliwe, nie mają przy tym bezpośredniego związku ze zmianą przeznaczenia garażu na cele mieszkaniowe i dotyczą innych działań podejmowanych równolegle przez sąsiadów skarżących. Te działania nie są jednak objęte przedmiotem obecnego postępowania. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że kontrolowana decyzja ŚWINB narusza prawo i skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.