II SA/Gl 1009/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., mocą której uchylono decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W piśmie procesowym z dnia [...] r. S.M. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta S. wydanej w pierwszej instancji. Motywując swój wniosek skarżący ograniczył się do wskazania, że decyzje organów administracyjnych są nieprawidłowe, co zostało przedstawione w skardze, jak również we wnioskach i odwołaniach kierowanych do organu, a ponadto właściciel nieruchomości nie może być stroną pokrzywdzoną w prowadzonym postępowaniu. Natomiast w skardze S.M. podkreślił, że nie wyraża zgody na budowę zbiornika bezodpływowego na działce nr [...] podnosząc między innymi, że inwestor nie legitymuje się żadnym dokumentem, z którego wynikałoby przysługujące mu prawo własności w stosunku do przedmiotowej działki. W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania aktów wydanych w toku postępowania administracyjnego. Odpis skargi oraz pisma procesowego z dnia [...] r. wraz z zawartym tam wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji doręczono uczestnikom postępowania wraz z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku w terminie 3 dni. W odpowiedzi pełnomocnik uczestnika postępowania nadesłała pismo z dnia [...] r., jednak nie odniesiono się w nim do przedmiotowego wniosku. Z możliwości tej nie skorzystali również pozostali uczestnicy postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Uzasadnienie wniosku o udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi wskazywać na istnienie przesłanek wymienionych w powyższym przepisie, a nadto podkreślenia wymaga, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszy wniosek brak jest podstaw do przyjęcia, że możliwe jest wstrzymanie wykonania zarówno decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., uchylającej rozstrzygniecie organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, jak i będącej w granicach tej samej sprawy decyzji Prezydenta Miasta S. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na rzecz wnioskodawcy. Po pierwsze decyzja organu odwoławczego, mająca jedynie charakter procesowy, nie podlega ochronie tymczasowej, gdyż jest - zdaniem Sądu - aktem, który nie nadaje się do wykonania. Nie nakłada ono bowiem na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze ewentualnej egzekucji, jak też nie kreuje żadnych uprawnień dla strony, których realizacji mogłaby się ona domagać. Chociaż zaskarżona decyzja wywołuje określone skutki procesowe w postaci konieczności podjęcia przez organ pierwszej instancji ponownego postępowania w sprawie, to jednak nie można przyjąć, że brak wstrzymania wykonania aktu naraziłby bezpośrednio skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowany jest pogląd, zgodnie z którym decyzja kasacyjna, co do zasady, nie podlega wstrzymaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 3/11; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2010 r. sygn. akt II OZ 489/10, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] została decyzją organu odwoławczego wyeliminowana z obrotu prawnego, zatem na dzień dzisiejszy nie wywołuje ona żadnych skutków prawnych. W konsekwencji nie można wstrzymać wykonania nieistniejącego aktu administracyjnego. Na marginesie poczynionych uwag można jedynie zauważyć, że nawet gdyby dopuścić możliwość innej interpretacji, wniosek strony podlegałby oddaleniu, gdyż nie powołała ona żadnych okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności zaś stwierdzić należy, że obszernie przedstawione argumenty zmierzały w istocie do przekonania Sądu o nieprawidłowości zaskarżonej decyzji. Jednakże kwestie te nie mogą być brane przez Sąd pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymania wykonania aktu, albowiem będą one przedmiotem oceny Sądu przy rozpoznawaniu samej skargi co do istoty. Skarżący powołuje się co prawda w skardze na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, jednak nie precyzuje on, jaka szkoda bądź jakie nieodwracalne skutki mogłyby powstać w przypadku uchylenia decyzji o warunkach zabudowy terenu, zarzuty dotyczą bowiem głównie samowoli budowlanej, nieprawidłowości przy wytyczaniu granic nieruchomości, fałszowania map geodezyjnych, a także zawłaszczenia części działki należącej do skarżącego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.