II SA/Gl 1017/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. M. – S. na uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 14 września 2016 r. nr XXX/589/16 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 300 zł (trzysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W dniu 14 września 2016 r. Rada Miasta Katowice podjęła uchwałę nr XXX/589/16 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania dla pojazdów samochodowych na drogach publicznych na obszarze miasta Katowice (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2016 r., poz. 4755). Akt ten, pismem z dnia 14 września 2017 r. został zaskarżony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez G. M. - S. W odpowiedzi na skargę z 20 października 2017 r. Prezydent Miasta Katowice wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), dalej zwaną ustawą o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem o jakim mowa wyżej, warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały podjętej przed 1 czerwca 2017 r., zgodnie z art. 2 pkt 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw W myśl bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin z § 3 przywołanego artykułu nie ma zastosowania. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) stanowi, że w wypadku o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60) przyjął, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa, co czyni skargę niedopuszczalną. Taka skarga podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Jednocześnie Sąd postanowił o zwrocie wpisu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.