II SA/Gl 1024/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant Referent Anna Cyganek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę S. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. nr [...] z dnia [...] r. umarzającą postępowanie w sprawie wykonania robót budowlanych w postaci docieplenia ściany zewnętrznej i przybudówki, wykonania wentylacji wywiewnej z przybudówki oraz wymiany obróbek blacharskich na dachu przybudówki w budynku przy ulicy [...] w R. Wyrokiem tym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Inspektora Powiatowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że skarga w zakresie dotyczącym wykonania docieplenia i obróbek blacharskich budynku nr [...] nie mogła odnieść skutku i podlegała oddaleniu jako nieuzasadniona, natomiast w pozostałym zakresie, a mianowicie wykonania wentylacji wywiewnej przybudówki do budynku nr [...] skarga była zasadna i w tym zakresie wymagała uwzględnienia. Wprawdzie udzielone wcześniej właścicielowi budynku nr [...] pozwolenie na przebudowę dachu budynku mieszkalnego wraz z adaptacją poddasza na część mieszkalną przewidywało wykonanie wymienionej powyżej wentylacji, to jednak brak w aktach postępowania dokumentacji precyzującej umiejscowienie i sposób jej wykonania nakładało na organ przeprowadzenie w tym kierunku postępowania dowodowego wyjaśniającego podnoszone wątpliwości. W ocenie Sądu, ani organ pierwszej instancji, ani organ odwoławczy nie sprostały temu obowiązkowi i nie wyjaśniły czy przedmiotowa wentylacja wykonana została w bocznej ścianie przybudówki czy też na dachu tej przybudówki, o czym świadczyć miały zamontowane rury – w ścianie bocznej – następnie obcięta i na dachu – w ocenie skarżącej S. C. "atrapa". Nie wyjaśniono czy wlot do rury bocznej został trwale zlikwidowany tak od wewnątrz, jak i na zewnątrz przybudówki. Nie przeprowadzono także postępowania w celu wyjaśnienia zgodności wykonanej wentylacji z warunkami wymienionymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Sąd zobowiązał organ pierwszej instancji do uzupełnienia postępowania dowodowego, a w przypadku konieczności – nałożenia na inwestora obowiązku przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót, odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz, zwłaszcza w przypadku gdy w dzienniku budowy brak odpowiednich wpisów. Dopiero bowiem tak zebrany materiał dowodowy może być podstawą oceny legalności wykonanych robót budowlanych. W wyniku przeprowadzonego, ponownego postępowania decyzją nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. umorzył postępowanie w sprawie wykonania robót budowlanych – wykonania wentylacji w bocznej ścianie piętra budynku przy ulicy [...] w R., w granicy z nieruchomością o nr ewidencyjnym [...]. W podstawie prawnej decyzji organ przywołał art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 51 ust. 1 pkt 4 i pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 118 ze zm.). W uzasadnieniu podniesiono, że przeprowadzone postępowanie wykazało (m.in. na podstawie przygotowanej przez inwestora inwentaryzacji powykonawczej), że w WC na piętrze nastąpiła od wewnątrz trwała likwidacja otworu w ścianie bocznej, o czym świadczą osadzone na ścianie trwale i szczelnie płytki ceramiczne. Nadto nie stwierdzono w WC żadnych urządzeń wytwarzających oparów. Dodano, że zgodnie z wyrokiem Sądu inne oddzielne postępowanie dotyczy nowej wentylacji wykonanej w części nie graniczącej z nieruchomością skarżącej i dlatego nie uznano jej za stronę tego odrębnego postępowania. Z wstępnych ustaleń organ powziął informację, że wentylacja ta wykonana została zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami warunków technicznych. Dodał, że w związku z zaślepieniem od wewnątrz otworu po zdemontowanej wentylacji bocznej oraz wykonaniu w tym pomieszczeniu prac potwierdzających trwałe zlikwidowanie kwestionowanej wentylacji stwierdzono, że zaistniały przesłanki do uznania prowadzonego postępowania za bezprzedmiotowe, co skutkować musiało jego umorzeniem. W wyniku wniesionego przez S. C. odwołania, w którym zarzuciła ona organowi brak wyjaśnienia sprawy w myśl sformułowanych zaleceń wskazanych w wymienionym powyżej wyroku Sądu z 30 marca 2006 r., decyzją nr [...] z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że rozpatrujący sprawę organ nie zastosował się do wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 30 marca 2006 r., które wiążą ten organ i uznał, że postępowanie w sprawie wentylacji wymaga uzupełnienia i wyjaśnienia podnoszonych wątpliwości. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania i uzupełnieniu materiału dowodowego niezbędnego do rozpatrzenia sprawy, w tym przedłożenia ekspertyz i opinii, decyzją nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., przywołując w podstawie prawnej art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w związku z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) odmówił nakazania R.P. wykonania wentylacji grawitacyjnej oraz zabudowania otworu okiennego w pomieszczeniu na piętrze budynku przy ulicy [...] w R. W uzasadnieniu wyjaśnił, że dokładne oględziny wykazały, że wentylacja wywiewna wyprowadzona otworem w ścianie bocznej wychodzącej na posesję skarżącej została zdemontowana, podobnie jak rura wychodząca na dach przybudówki. Obecnie w WC wykonana została wentylacja mechaniczna, wyposażona w indywidualny wentylator mechaniczny, przy czym zarówno wlot, jak i wylot tej wentylacji znajduje się z drugiej strony, tj. wychodzi na taras inwestora. Zezwolenie na wykonanie wentylacji zawarte było w pozwoleniu na budowę z [...] r., a wobec faktu, iż nie określono w nim sposobu jej wykonania, ustalił to protokół inwentaryzacyjny, przedstawiony w sprawie przez inwestora, poparty nadto dodatkową opinią i oceną rzeczoznawcy. Wynika z tych dokumentów, iż otwór w bocznej ścianie po wcześniejszej wentylacji grawitacyjnej, został trwale zaślepiony, zarówno od wewnątrz (płytki na ścianie), jak na zewnątrz (ocieplenie ściany styropianem). Wykonana obecnie wentylacja mechaniczna jest dopuszczalna, a nawet według przedłożonej opinii korzystniejsza w eksploatacji z uwagi na panujące warunki klimatyczne. Wentylacja ta posiada prawidłowo usytuowany wlot i wylot kanałów nawiewno-wywiewnych i obsługuje dwa pomieszczenia – WC i łazienkę w sposób czasowy, związany z pobytem w pomieszczeniu. Według ekspertyzy jest to wystarczające i prawidłowe, a działanie wentylacji pozwala na całkowite wyeliminowanie przykrych zapachów i oparów z pomieszczeń. W związku z utrzymywanymi opiniami skarżącej, iż przykre zapachy wydostają się przez okno w WC, organ przeprowadził także postępowanie wyjaśniające w kwestii okna w przybudówce. Zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy, m.in. w postaci zeznań świadków i weryfikacji istniejących planów, pozwolił ustalić, że okno w przybudówce było w tym miejscu "od zawsze" – to znaczy powstało najprawdopodobniej wraz z przybudówką, a na pewno istniało w czasie zakupu posesji przez ostatnich właścicieli. Materiał dowodowy nie potwierdził twierdzeń skarżącej S. C., by przez okno to wydobywały się opary z rur kanalizacyjnych utrudniające zamieszkiwanie w sąsiednim budynku, a przeprowadzona kontrola potwierdziła sprawność użytkowanej kanalizacji. Podniesiono dodatkowo, że sprawa zdemontowania rury wylotowej wentylacji na dachu przybudówki została wykonana, a jej demontaż nie naruszył uzasadnionych interesów osób trzecich. Kwestia ewentualnych uszkodzeń sąsiedniej działki powstałych wskutek wykonania tych robót budowlanych nie podlega kompetencji nadzoru budowlanego i może być przedmiotem rozstrzygania przed sądami powszechnymi. W świetle powyższych ustaleń brak było podstaw merytorycznych do zadośćuczynienia żądaniom wnioskującej i konieczna stała się odmowa wydania decyzji nakazowej. Niezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia S. C. wniosła odwołanie, żądając uchylenia decyzji zaskarżonej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Stwierdziła, że wbrew twierdzeniom organu, przedmiotowa wentylacja nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. Zarzuciła naruszenie § 150 i § 152 cytowanego rozporządzenia z uwagi na niezachowanie przewidzianych w tych przepisach odległości i sposobu wykonania przedmiotowej wentylacji. Podniosła także zasadność wykonania wentylacji mechanicznej w miejsce wentylacji grawitacyjnej, nie zgadzając się z opinią, iż właśnie wentylacja mechaniczna jest optymalnym rozwiązaniem w rozpatrywanym przypadku oraz wskazała, że nie miała możliwości zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym by zaprezentować własne stanowisko. Dodatkowo wskazała, że organ nie zajął się w ogóle kwestią obróbek blacharskich na dachu przybudówki, a brak ich wykonania znacznie utrudnia dostęp do jej rynien i powoduje zalewanie podwórka. Przed wydaniem decyzji organ odwoławczy, w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego, zobowiązał organ pierwszej instancji do uzupełnienia postępowania dowodowego poprzez dokonanie dodatkowych oględzin wentylacji WC na pierwszym piętrze przybudówki oraz przesłuchania stron postępowania na okoliczność otworu okiennego ubikacji. Następnie po analizie przedłożonego materiału dowodowego decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W krótkim uzasadnieniu wyjaśnił, iż przeprowadzone postępowanie potwierdziło, że pomieszczenie ubikacji na pierwszym piętrze budynku jednorodzinnego przy ulicy [...] w R. posiada prawidłowo wykonaną i sprawną wentylację mechaniczną, a wcześniej istniejący otwór wentylacyjny w bocznej ścianie zewnętrznej tego pomieszczenia (od strony budynku nr [...]) został trwale zaślepiony tak od wewnątrz, jak i na zewnątrz. Mały otwór okienny w tej przybudówce powstał prawdopodobnie w czasie budowy obiektu, a na pewno istniał już przed datą zakupu budynku nr [...] przez matkę obecnie skarżącej S. C.. Organ odwoławczy uznał w tych warunkach, iż brak jest podstaw do ingerencji nadzoru budowlanego zarówno w zakresie wykonanej wentylacji, jak i otworu okiennego. Uznał, że postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, dodatkowo uzupełnione po złożeniu odwołania, wyjaśniło wszelkie zgłaszane w trakcie postępowania wątpliwości i w tym stanie sprawy organ pierwszej instancji prawidłowo zakończył postępowanie decyzją merytoryczną, wskazującą na bezzasadność żądania strony. Za bezzasadny także i nie znajdujący poparcia w zebranym materiale dowodowym uznał podniesiony przez skarżącą zarzut narażenia jej na uciążliwości zapachowe spowodowane istnieniem okienka w przybudówce. Dodał, że ta kwestia nie leży w kompetencji organów budowlanych i orzekł jak na wstępie. Skargę do sądu administracyjnego złożyła S.C., inicjująca niniejsze postępowanie. Zarzucając decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego naruszenie przepisów art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 marca 2006 r., a także art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na nie wyjaśnieniu i nie rozpatrzeniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz naruszeniu przepisów prawa materialnego – czyli art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz §§ 150 i 152 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentację zaprezentowaną już w odwołaniu, czyli w pierwszej kolejności podniosła, iż organy nie zastosowały się do sugestii i wskazań zawartych w wyroku Sądu, a to przede wszystkim dlatego, że nie rozpatrzyły sprawy pod kątem zgodności wykonanej wentylacji z przepisami rozporządzenia wykonawczego. W jej ocenie zgodnie z tymi zapisami wentylacja obejmująca dwa pomieszczenia powinna być tak wykonana, aby zapewnić jej kierunek przepływu powietrza z pomieszczenia o mniejszym do pomieszczenia o większym zanieczyszczeniu, podczas gdy w rozpatrywanej sprawie jest dokładnie odwrotnie. Także czasowe działanie tej wentylacji jest niewystarczające. Nie zostały też zachowane przewidziane w § 152 cytowanego rozporządzenia odległości, gdyż odległość od otworu wywiewnego na tarasie do jej najbliższego okna wynosi tylko [...] m, a nie przewidziane [...] m. Nie zgodziła się z prezentowaną opinią, że wykonana wentylacja to rozwiązanie optymalne. Dodatkowo podniosła, iż organy pomimo jej wniosków całkowicie pominęły sprawę obróbki blacharskiej dachu przybudówki, co utrudnia lub wręcz uniemożliwia jej dostęp do rynien oraz nie zajęły stanowiska w kwestii wykończenia docieplenia przybudówki. Dodała, że aktualnie toczy się sprawa w zakresie wznowienia postępowania w sprawie udzielonego R. P. pozwolenia na budowę udzielonego decyzją z dnia [...] r. Pismem z dnia [...] r. skarżąca dodatkowo podniosła, iż w jej odczuciu wentylacja nie działa sprawnie, gdyż wentylowanie pomieszczenia ubikacji odbywa się przez okienko, stale uchylone. Powtórzyła, iż organy nie zaprezentowały swojego stanowiska w sprawie obróbek blacharskich oraz demontażu ocieplenia. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury organ wyjaśnił, że nie mogą być one uznane za uzasadnione. Według opinii przedłożonych w sprawie oraz na podstawie dokonanych oględzin ustalono, że wentylacja mechaniczna jest sprawna i wykonana została z uwzględnieniem obowiązujących w tym zakresie przepisów. Nie został naruszony przepis § 150 rozporządzenia, gdyż dotyczy on przepływu powietrza pomiędzy wentylowanymi pomieszczenia lub strefami, gdzie powietrze jest wymieszane z powietrzem w kubaturze pomieszczeń i bierze ono ponownie udział w wentylacji, co nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie, gdyż w tym przypadku zużyte powietrze nie łączy się ponownie w pomieszczeniu tylko jest mechanicznie usuwane poza kubaturę. W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 152 – w zakresie naruszenia wskazanych tam odległości od wylotu wentylacji, organ wyjaśnił, iż przepis ten dotyczy wentylacji posiadającej wyrzutnię powietrza, której w tej sprawie nie ma. Na rozprawie w dniu [...] r. skarżąca podała, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...] r. w przedmiocie udzielenia zgody na przebudowę dachu budynku mieszkalnego wraz z adaptacją poddasza przez R.P., dodając, że ma zamiar złożyć skargę na tę decyzję. Nadto skarżąca podtrzymała w całości złożoną skargę oraz argumenty podniesione w piśmie z dnia [...] r. dalej utrzymując, iż wentylacja ubikacji odbywa się przez uchylone okno. Dodała, że włącznik czasowy wentylacji jest niewystarczający i przez okno wydostają się wyziewy z rur kanalizacyjnych, utrudniając jej zamieszkiwanie. Z uwagi na pękające ściany w jej budynku (na skutek samowoli uczestnika postępowania) do dnia dzisiejszego nie mieszka ona zresztą w swoim budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie nie mogła odnieść skutku, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżoną decyzję wydano w wyniku uchylenia sprawy do ponownego rozpoznania wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 279/05. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że przedmiotowy wyrok uwzględnił skargę tylko w zakresie wykonania wentylacji pomieszczeń ubikacji. Uchylając sprawę do ponownego rozpatrzenia w uzasadnieniu tego wyroku Sąd zobowiązał organy do określonego uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie poprzez przeprowadzenie dodatkowych czynności sprawdzających, a to poprzez sprawdzenie wykonanych robót z wpisami w dzienniku budowy ewentualnie ustalenia tychże robót na podstawie inwentaryzacji powykonawczej przygotowanej przez inwestora oraz przedłożenie oceny technicznej czy ekspertyzy wykonanej wentylacji. Dopiero w oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy organy zobowiązane zostały do przeprowadzenia oceny poprawności wykonanej wentylacji, także w aspekcie jej zgodności z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie (§§ 147 – 155 rozporządzenia). Wypada w tym miejscu przypomnieć, że przepis art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Rozpatrując zatem ponownie organy w pierwszej kolejności zobowiązane były do wykonania wskazań zawartych w wymienionym powyżej wyroku Sądu. Dokonując w tym zakresie kontroli Sąd stwierdził, iż wszystkie zawarte w wyroku wskazania i polecenia zostały przez rozpatrujące ponownie sprawę organy nadzoru budowlanego wykonane, a zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy został przez organ swobodnie oceniony i zinterpretowany. Tylko w przypadku naruszenia zasad logicznej oceny materiału dowodowego Sąd może taką ocenę organów zakwestionować i negatywnie ocenić. O takiej sytuacji nie może jednak być mowy w przedmiotowej sprawie. Organy wykonując wskazania Sądu uzupełniły materiał dowodowy dokonując kontroli wykonanej, w ramach udzielonego pozwolenia na budowę, wentylacji na podstawie przedłożonej przez inwestora inwentaryzacji powykonawczej. Nie było możliwe porównanie wykonanych robót budowlanych z odpowiednimi wpisami w dzienniku budowy, bowiem nie przedłożono tego dziennika, jednakże w wymienionym wyroku Sąd wskazał alternatywnie możliwość takiego ustalenia na podstawie bądź wpisów w dzienniku budowy, bądź inwentaryzacji powykonawczej. Tak więc należało uznać, że przedłożona inwentaryzacja powykonawcza wyjaśniła wątpliwości w odniesieniu do zakresu wykonanych robót. Złożone dodatkowo w sprawie dokumenty, w tym ekspertyza dodatkowa przedstawiły w sposób wyczerpujący zagadnienie wykonania przez inwestora, w miejsce poprzednio wykonanej i zakwestionowanej przez skarżącą wentylacji grawitacyjnej, wentylacji mechanicznej. Przeprowadzone oględziny oraz zgromadzone dokumenty bez wątpliwości wyjaśniły, że kwestionowane otwory po poprzednio wykonanej wentylacji grawitacyjnej zostały trwale zaślepione – od wewnątrz ubikacji poprzez położenie na ścianie ceramicznych płytek, a na zewnątrz poprzez zatkanie wychodzącego otworu rury i ocieplenie. Nie można zatem uznać twierdzeń skarżącej, że nadal poprzez te otwory wydostają się na zewnątrz wyziewy z pomieszczenia WC. Wprawdzie skarżąca dalej utrzymuje, że wyziewy z tego pomieszczenia wydostają się na zewnątrz poprzez uchylone stale okienko, ale zarzuty dotyczące uciążliwych oparów i wyziewów z rur kanalizacyjnych nie zostały potwierdzone w przeprowadzonym postępowaniu. W odniesieniu zaś do istniejącego w przybudówce okienka ustalono, że istniało ono przynajmniej od momentu zakupu sąsiedniego budynku przez matkę skarżącej, dlatego też organy nie znalazły podstawy do nakazania inwestorowi jego zamurowania. Zarzuty skargi skierowane do wykonanej przez inwestora wentylacji mechanicznej także nie mogły się ostać, gdyż w ocenie Sądu nie znalazły one potwierdzenia w przedłożonym materiale dowodowym. W związku z zaleceniem Sądu zawartym w wymienionym powyżej wyroku z dnia 30 marca 2006 r organy sprawdziły, czy wykonana wentylacja odpowiada warunkom określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. W ocenie organów oraz Sądu przedmiotowa wentylacja tym warunkom odpowiada. Twierdzenia skarżącej są gołosłowne, a orzekające w sprawie organy wykazały, że nie mogą być one uznane za zasadne w tej konkretnej sprawie. Skarżąca powołując się na zapis § 150 ust. 1 wymienionego rozporządzenia podniosła, że w przypadku urządzonej wentylacji, obejmującej dwa pomieszczenia – ubikację i łazienkę, powietrze przepływa z pomieszczenia o większym zanieczyszczeniu do pomieszczenia o mniejszym zanieczyszczeniu, wbrew wyrażonej w tym przepisie odwrotnej zasadzie, gdzie "w przypadku zastosowania w budynku przepływu powietrza wentylacyjnego między pomieszczeniami lub strefami wentylacyjnymi, w pomieszczeniu należy zapewnić kierunek przepływu od pomieszczenia o mniejszym do pomieszczenia o większym stopniu zanieczyszczenia powietrza". Jednakże w tym zakresie wypada zgodzić się z interpretacją dokonaną przez organy, iż dotyczy to tylko takiej wentylacji, gdy przepływające między pomieszczeniami powietrze powraca ponownie do wentylowanych pomieszczeń. W rozpatrywanej sprawie powietrze wydalane jest natomiast na zewnątrz. Także twierdzenie naruszenia § 152 rozporządzenia należy uznać za bezpodstawny. Wskazany przepis dotyczy bowiem wentylacji wraz z wyrzutnią powietrza, a takiej niewątpliwie nie ma w rozpatrywanej sprawie. W odniesieniu do zarzutów dotyczących wykończenia prowadzonych prac blacharskich, czyli obróbki blacharskiej dachu, a także sprawy ocieplenia budynku, to w ocenie Sądu kwestie te nie były objęte zaskarżoną decyzją. W wymienionym powyżej wyroku Sąd uwzględnił skargę tylko w zakresie wentylacji, uznając, że kwestie obróbki blacharskiej zostały prawidłowo wyjaśnione i rozstrzygnięte. Nadto, co wymaga podkreślenia, strona skarżąca ujawniła je dopiero w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, czyli nie były także przedmiotem rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W związku z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie mogą one zatem być rozpatrzone przez organ drugiej instancji. Rozpoznanie bowiem sprawy w takim zakresie samodzielnie przez organ odwoławczy wiązałoby się z zarzutem naruszenia art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli wymienionej zasady dwuinstancyjności. Mogą one natomiast stanowić przedmiot odrębnego postępowania, jeśli tylko strona w tym zakresie złoży odpowiedni wniosek. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. SJ/