II SA/Gl 1044/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Rady Sołeckiej L. na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaakceptowania nieruchomości przeznaczonej do zbycia p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 2 lipca 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Rada Sołecka L. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zaakceptowania do zbycia nieruchomości stanowiącej własność Gminy W. oznaczonej k.m. [...], działka nr [...], obręb [...], o pow. 0,4090. W związku z powyższym Sąd przekazał ją organowi w dniu 8 lipca 2014 r., celem nadania jej biegu stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Organ przekazał Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w dniu 11 sierpnia 2014 r. (data wpływu do Sądu). Jak wynika z akt sprawy, wniesienie skargi zostało poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które zostało doręczone organowi w dniu 18 kwietnia 2014 r. Organ nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Rady Sołeckiej L. podlega odrzuceniu. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 50 P.p.s.a. uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw dziecka oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 ). Zgodnie natomiast z treścią art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Charakterystyka podmiotów, którym przysługuje zdolność sądowa została zawarta w art. 25 P.p.s.a. Stosownie do § 2 i § 3 tego przepisu zdolność sądową mają państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz organizacje społeczne nieposiadające osobowości prawnej. Zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jak wynika z treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), jednostką pomocniczą w gminie jest sołectwo. Organami tego sołectwa są zebranie wiejskie jako organ uchwałodawczy i sołtys jako organ wykonawczy ( art. 36 ustawy o samorządzie gminnym). Rada sołecka wspomaga sołtysa, jednakże nie jest ona organem samodzielnym, uprawnionym do reprezentowania sołectwa i wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Organem właściwym do wniesienia skargi i reprezentowania sołectwa jest natomiast sołtys, działający na podstawie stosownej uchwały zebrania wiejskiego jako organu uchwałodawczego. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie 58 § 1 pkt 5 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie wskazać również należy, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. W niniejszej sprawie Rada Sołecka wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 18 kwietnia 2014 r. Organ nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie, a zatem zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. strona skarżąca uchybiła sześćdziesięciodniowemu terminowi. Za datę wniesienia skargi należało bowiem przyjąć dzień 8 lipca 2014 r., a więc datę przekazania skargi organowi.