II SA/Gl 107/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2009 r. sprawy ze skargi S. K. i L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta B., rozpatrując po raz trzeci sprawę, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na wymianie dachu w budynku mieszkalnym ze stropodachu na dach więźbowy oraz podmurowaniu i częściowym zadaszeniu werandy w obiekcie położonym na nieruchomości przy ul. [...], na pgr [...] gm. kat. [...], w B. W podstawie prawnej decyzji Prezydent B. wskazał art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - dalej u. p. z. p.) oraz art. 104 k.p.a. W warunkach dla tej inwestycji organ ustalił: - kąt nachylenia dwu lub wielospadowego dachu na ok. 35 stopni oraz wysokość ścianki kolankowej nie przekraczającej 40 cm; - usytuowanie kalenicy równoległe do osi ulicy [...]; - wysokość budynku mierzoną od poziomu gruntu rodzimego przy wejściu głównym do kalenicy dachu na 9, 5 m. Ustalając pozostałe warunki nakazał także opracowanie projektu architektoniczno-budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego oraz warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Bez zmian organ pozostawił wjazd na działkę z ul. [...] oraz sposób odprowadzania ścieków socjalno-bytowych. Inwestor został zobowiązany do uzgodnienia projektu zagospodarowania działki z dysponentami uzbrojenia miejskiego nadziemnego i odprowadzania wód deszczowych na teren własnej działki nie zakłócając stosunków gruntowo-wodnych na działkach sąsiednich. W sentencji decyzji określone zostały także warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego, a także warunki w zakresie ochrony interesów osób trzecich. W uzasadnieniu organ podał, że wniosek inwestora dotyczył terenu nie posiadającego planu miejscowego, a projektowana inwestycja wymagała ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Inwestycja ta w ocenie Prezydenta Miasta spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u. p.z.p. W szczególności stanowi ona uzupełnienie zabudowań istniejących w sąsiedztwie dostępnych z tej samej drogi publicznej, teren posiada dostęp do drogi publicznej, jest uzbrojony w sieć energetyczną, gazową, wodociągową i kanalizacje sanitarną, teren ten posiada także zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, decyzja jest też zgodna z przepisami odrębnymi. Od decyzji tej odwołali się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. S. i L. K. współwłaściciele sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji zabudowanej nieruchomości oznaczonej jako pgr [...]. Zarzucili, że w doręczonym im orzeczeniu nie zostały uwzględnione zalecenia organu odwoławczego zamieszczone w decyzji SKO z dnia [...] r. W szczególności decyzja nie uwzględnia wymaganych odległości między budynkami (pomijany jest temat usytuowania garażu na działce inwestora przylegającego prawie do płotu ich posesji). Odwołujący się podali, że [...] okna, balkon i taras ich budynku wychodzą na stronę południową, a tym samym podniesienie wysokości sąsiedniego budynku w jego centralnym punkcie o [...] m ograniczy im dostęp światła dziennego. Zarzucili brak jednoznacznego określenia w decyzji kształtu projektowanego dachu budynku, gdyż przyjmuje się w niej możliwość zaprojektowania dachu wielo bądź dwuspadowego. Podnieśli także wydanie decyzji bez przeprowadzenia oględzin przedmiotowego obszaru z udziałem stron postępowania. W ocenie skarżących ustalony w decyzji kąt nachylenia dachu oraz wysokość ścianki kolankowej spowoduje w efekcie nadbudowę całej kondygnacji domu, a nie tylko wymianę dachu. Zakwestionowali także zapisy decyzji odnoszące się do częściowego zadaszenia werandy wskazując na niejednoznaczność ustaleń dotyczących tej kwestii. Zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji stwierdzenia dotyczącego uzupełnienia projektowaną inwestycją zabudowy istniejącej w sąsiedztwie nie ma, ich zdaniem, oparcia w faktach, gdyż w najbliższym otoczeniu budynku inwestora brak po obu stronach ulicy domów z podniesionymi dachami, a dobudowanie całej kondygnacji do sąsiedniego budynku spowoduje olbrzymi wyłom estetyczny w tej części ulicy. Zwrócili uwagę, że wyjątek stanowią tutaj jedynie dwa domy nr [...] i nr [...], gdzie obaj sąsiedzi się dogadali i jednocześnie podnieśli kondygnacje swoich domów. Wskazali także, że to Wydział Architektury wydawał w czasie budowy osiedla zezwolenia tylko na budowę budynków o płaskich dachach, a teraz tworzy architektoniczną kakafonię. Podsumowując przedstawioną argumentację skarżący wyrazili zgodę na przebudowę dachu w budynku nr [...] jedynie na dach dwuspadowy i pod warunkiem, że budynek w centralnym punkcie nie przekroczy wysokości [...] m, tak jak dom nr [...] znajdujący się przy tej samej ulicy. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podniosło, że kierując się zasadą "dobrego sąsiedztwa" nie można przyjmować do analizy przestrzennej wyłącznie obiektów położonych na działkach sąsiadujących bezpośrednio z terenem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. W konsekwencji działką sąsiednią będzie także nieruchomość położona w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość. W ujęciu funkcjonalnym wszystkie działki dostępne z ul. [...] i znajdujące się w obszarze analizowanym mogą być zatem uznane za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W obszarze tym znalazły się zaś obiekty o zróżnicowanej geometrii dachu (nachylenie od 30º do 45º), które mogły stanowić odniesienie dla projektowanego zamierzenia. Z tego też względu organ I instancji przyjął możliwość realizacji dachu dwu lub wielospadowego o nachyleniu ok. 35º. Określił także na tej podstawie maksymalną wysokość przedmiotowego obiektu wynoszącą 9,5 m. Nieuzasadnione zdaniem SKO były także zarzuty wskazujące, że warunki zabudowy ustalone zostały dla nadbudowy sąsiedniego budynku, bowiem decyzja jest zgodna z wnioskiem inwestora. Dodało także, że świetle art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W tym kontekście organ odwoławczy zauważył, że decyzja Prezydenta B. przewiduje szczegółowe wymagania dotyczące ochrony osób trzecich. Tym samym odwołujący się w razie naruszenia przez wnioskodawcę ustalonych warunków zabudowy (m.in. w zakresie dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz zalewania ich działki wodami opadowymi) będą mogli wystąpić do właściwych organów ze stosownymi wnioskami. Kolegium wyjaśniło także, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na określonych w niej warunkach. Wobec tego kwestia spełnienia określonych warunków technicznych, w tym zachowania stosownych odległości i wpływu planowanego obiektu na obiekty sąsiednie stanowić będzie przedmiot szczegółowych rozważań na etapie pozwolenia na budowę. W kwestii podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego wadliwej lokalizacji na działce inwestora garażu, SKO wskazało, że nie jest organem właściwym do orzekania w tej sprawie leży ona bowiem w kompetencji organów nadzoru budowlanego. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnieśli S. i L. K., zastępowani przez radcę prawnego K. M., domagając się jej uchylenia w całości oraz obciążenia organu kosztami postępowania. Zarzucili wydanie tej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Zdaniem skarżących decyzja ta została wydana ponadto z naruszeniem prawa materialnego, a to art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 3 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588) poprzez sprzeczne z przepisami wyznaczenie obszaru analizowanego i nie dokonanie w istocie rzeczy analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla ustalenia warunków zabudowy dla projektowanego zamierzenia. Uzasadniając te zarzuty skarżący podali, że pomimo dwukrotnego uchylania przez SKO decyzji organu I instancji organ ten nie wykonał wszystkich zaleceń i nie uzupełnił postępowania wyjaśniającego. W szczególności postępowanie to było prowadzone w oparciu o niekompletny wniosek, bowiem inwestor nie określił granic terenu na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, na której winny zostać wyznaczone granice obszaru analizowanego. Doręczone skarżącym załączniki graficzne do decyzji organu I instancji były również nieprawidłowe, gdyż wyrys z mapy zasadniczej sporządzonej w skali 1 : 500 nie obejmował terenu inwestycji, a analiza uwarunkowań przestrzennych nie została oznaczona jako załącznik do wydanej decyzji. Ponadto doręczony im wyrys z mapy ewidencyjnej sporządzonej w skali 1 : 2880 nie mógł stanowić podstawy do oznaczenia terenu objętego wnioskiem. Zauważyli, że przyczyną dwukrotnego uchylenia przez SKO decyzji organu I instancji był brak wyczerpującej analizy przestrzennej i wymaganych załączników graficznych, okoliczności te uszły jednak uwadze tego organu w toku wydawania zaskarżonej decyzji. SKO błędnie oceniło także zgromadzony materiał dowodowy, co do rodzaju zamierzenia inwestora. Decyzja ustalająca warunki zabudowy dotyczyła bowiem nie tylko wymiany stropodachu na dach więźbowy lecz także nadbudowy całego budynku o 40 cm oraz ustalenie wysokości kalenicy na max 9, 5 m. Oznacza to, że przy kącie nachylenia dachu budynek inwestora zostanie podwyższony o ok. [...] m. Tym samym uzasadnione były zastrzeżenia skarżących, że oznaczenie planowanej inwestycji przyjęte w decyzji o warunkach zabudowy były nieadekwatne do jej istoty. Nieuwzglednie przez Kolegium tego zarzutu powoduje także wadliwość dokonanej przez ten organ oceny w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Skarżący powtórzyli także zarzut odwołania dotyczący dowolnych ustaleń parametrów planowanego dachu wskazując, że jest to refleks niedookreśloności wniosku inwestora. W ich ocenie dowolne określenie parametrów projektowanego dachu zawarte w decyzji organu I instancji nie odpowiada wymogom § 8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...). Rozwijając zarzuty dotyczące załącznika graficznego do analizy uwarunkowań przestrzennych skarżący podnieśli, że nie spełnia on wymogów nie tylko z braku oznaczenia go jako załącznik, ale także innych wymogów wynikających z przepisów u.p.z.p. oraz wskazanego wyżej rozporządzenia. Przy pierwszym oglądzie nie może bowiem ulegać wątpliwości, że załącznikiem tym nie został objęty teren wokół działki budowlanej. Granice obszaru analizowanego winny otaczać w przestrzeni miejsce inwestycji, które powinno stanowić jego centrum, zaś granice te powinny znajdować się w podobnej odległości. Tymczasem w przedmiotowej decyzji obszar analizowany cechuje się nadzwyczajnym wydłużeniem granic wschodniej i zachodniej, przy jednoczesnym ograniczeniu granic północnej i południowej (winno być odwrotnie - przyp. Sądu). O ile ograniczenie zasięgu analizy od strony zachodniej może znajdować uzasadnienie w przebiegającej tam drodze (ul. [...]), o tyle brak jakiegokolwiek umocowania do ograniczenia zasięgu tej analizy od strony wschodniej, bowiem znajdują się tam również tereny zabudowy. Tym samym - zdaniem skarżących - nadanie takiego kształtu i zasięgu obszarowi analizowanemu podyktowane było "potrzebą" znalezienia takiej zabudowy, do której nawiązywałoby projektowane przedsięwzięcie, a zabieg taki narusza przytoczone przepisy i powoduje rażące naruszenie zasad procedury administracyjnej. W ocenie skarżących analiza tekstowa, stanowiąca załącznik do wydanej decyzji Prezydenta B. zawiera także błędne ustalenia. Organ nie wskazał w niej bowiem, w jaki sposób ład przestrzenny oparty na budynkach z płaskimi dachami przenika się z budynkami mającymi strome dachy i jak ta dominacja wpływać powinna na zamierzenia budowlane w obszarze analizowanym. Jeżeli zaś organ uznał, że dominacja budynków z dachami płaskimi nie zasługuje na dalsze utrzymanie, to powinien wyjaśnić jakie względy architektoniczne za tym przemawiają, czego nie uczynił. Dopuszczenie zaś możliwości wykonania dachu dwu lub wielospadowego wskazuje, że organ w ogóle nie rozważał wpływu zamierzonej inwestycji na ład przestrzenny. Najwyraźniej zatem poszukiwanie - zwieńczone sukcesem – budynków ze stromymi dachami potraktowane zostało przez organ jako okoliczność determinująca możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla tego rodzaju inwestycji i zwalniająca go z obowiązku ustalenia podstawowych przesłanek pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji ujętych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Działanie zaś tego rodzaju stanowi, w ocenie skarżących, rażące naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa i przepisów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi SKO wyjaśniło, że organ I instancji w oparciu o dokonaną analizę zagospodarowania terenu ustalił, iż istnieje odniesienie przestrzenne dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wyniki tej analizy zostały przedstawione nie tylko w formie tekstowej i graficznej, ale także w postaci dokumentacji fotograficznej przedstawiającej poszczególne obiekty zlokalizowane przy ul. [...]. Z uwagi, iż celem przeprowadzonej analizy była konieczność oceny funkcji i charakteru konstrukcji dachów budynków dostępnych z ul. [...], dlatego też w tej analizie wyszczególniono te obiekty mieszkalne, których konstrukcja dachów pozwalała na odniesienie przestrzenne dla planowanej inwestycji. Z przeprowadzonej analizy wynika zaś, że geometria dachów na przedmiotowym obszarze jest zróżnicowana i obok stropodachów występują także dachu o nachyleniu od 30º do 45º. W konsekwencji w decyzji ustalającej warunki przewidziano możliwość realizacji dachu dwu lub wielospadowego o nachyleniu ok. 35º. Tym samym - w ocenie SKO - zasadne było stwierdzenie, że projektowane zamierzenie nie będzie stanowiło ingerencji naruszającej ład przestrzenny na przedmiotowym obszarze, a także iż w sprawie spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa. Kolegium podkreśliło także, że wbrew twierdzeniom skargi w aktach sprawy znajduje się kopia mapy zasadniczej w skali 1 : 500 dołączona do wniosku inwestora, na której określono granice terenu objętego tym wnioskiem wraz z zaznaczeniem budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.nie narusza bowiem prawa materialnego, a także prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...) (art. 1 § 1). Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2) Oznacza to, że Sąd w toku postępowania bada czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego oraz w przypadku ewentualnego stwierdzenia naruszenia przepisów, jaki wpływ miało to na wynik spraw. W świetle art. 4 ust. 2 u. p. z. p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy, w przypadku braku planu, wymaga w świetle art. 59 ust. 1 u. p. z. p. zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie lub wykonywaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 u.p.z.p.. Do zmiany zagospodarowania terenu stosuje się odpowiednio przepis art. 50 ust. 2 tej ustawy regulujący postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z tym ostatnim przepisem nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane: 1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo 2) niewymagające pozwolenia na budowę. Oceniając z punktu widzenia przywołanych ustawowych regulacji wniosek J. L., który zainicjował postępowanie w kontrolowanej sprawie należy stwierdzić, że prawidłowo organy przyjęły iż zmiana konstrukcji dachu budynku ze stropodachu na dach więźbowy oraz realizacja częściowego zadaszenia werandy wymaga wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, bowiem realizacja tego rodzaju robót budowlanych zmienia formę architektoniczną budynku. Wniosek inwestora wbrew twierdzeniom skarżących odpowiadał wymogom określonym przepisami art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W szczególności zawierał on określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawione na kopii mapy zasadniczej sporządzonej w skali 1:500, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, do wniosku dołączono także kopię mapy ewidencyjnej sporządzonej w skali 1 : 2880. Dołączona do wniosku kopia mapy zasadniczej dotyczyła terenu objętego wnioskiem oraz obszaru, na który inwestycja ta będzie oddziaływać. W aktach sprawy znalazła się także kopia mapy zasadniczej, prawdopodobnie także dołączona do wniosku inwestora, która obejmowała tereny sąsiadujące od strony północnej z terenem inwestycji. Zdaniem Sądu okoliczność dołączenia do wniosku inwestora kopii drugiej mapy zasadniczej, nie obejmującej terenu planowanej inwestycji, w żaden sposób nie mogła wpłynąć na wadliwość złożonego wniosku, co jak się zdaje sugerowali skarżący. Nawiasem mówiąc ta druga dołączona do wniosku kopia mapy zasadniczej została wykorzystana przez autora projektu decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu zgodzić się należy z zarzutami skargi, że na dołączonej do decyzji kopii mapy zasadniczej stanowiącej jej załącznik graficzny przedstawiający wyniki analizy funkcji i cech zabudowy nie został oznaczony w sposób właściwy. obszar analizowany. Stosownie do § 3 ust. 2 granice tego obszaru winny zostać wyznaczone w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Tym samym działka, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy winna znajdować się w środku tego obszaru, tj. być położona w jego centralnym miejscu, w równej odległości od wszystkich granic tego obszaru. Granice obszaru analizowanego przedstawione w omawianym załączniku nie odpowiadają tym warunkom. Zauważyć jednak należy, że stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. analiza kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu winna objąć działki dostępne z tej samej drogi publicznej. W kontrolowanej sprawie drogę tę stanowiła ul. [...], która na odcinku objętym analizą biegnie łukami i kilkakrotnie zmienia swój kierunek, co jak się zdaje, spowodowało, że granice obszaru w którym została przeprowadzona wskazana wyżej analiza mają charakter nieregularny, odbiegający w sposób wyraźny od kształtu okręgu, czy kwadratu. Z powyższych względów takie wyznaczenie granic obszaru analizowanego miało swoje uzasadnienie, organ kierując się jednak zasadą informowania stron (art. 9 k.p.a.) i zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.) winien wskazać na tę okoliczność w uzasadnieniu decyzji, czy bodaj w dołączonej do niej, w formie załącznika, analizie tekstowej. Uchybienie to, w ocenie Sądu, nie miało, jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu nie był trafny natomiast podstawowy zarzut skargi dotyczący naruszenia zaskarżoną decyzją wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa uzależniającej zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenów sąsiednich. Celem tego przepisu jest przede wszystkim zachowanie ładu przestrzennego, rozumianego za art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Inaczej mówiąc planowana inwestycja nie może godzić w zastany stan rzeczy burząc dotychczasowe ukształtowanie przestrzeni. Pomijając już wyżej omówioną kwestię występowania w obszarze analizowanym budynków o dachach mających konstrukcję więźbową, zdaniem składu orzekającego nie było także uprawnione stanowisko iż, skoro dachów o konstrukcji więźbowej nie posiadają budynki znajdujące się w najbliższym sąsiedztwie planowanej instytucji to realizacja takiego dachu na jednym z budynków spowoduje obniżenie walorów kompozycyjno-estetycznych osiedla powstałego kilkadziesiąt lat temu i zburzy jego ład architektoniczny. W szczególności nie do zaakceptowania jest stanowisko, że z uwagi na okoliczność, iż większość budynków na danym terenie nie posiada dachów o konstrukcji więźbowej organ winien, posługując się decyzjami odmawiającymi ustalenia warunków zabudowy dla tego rodzaju inwestycji, wprowadzić na takim obszarze zakaz przebudowy stropodachów budynków na dachy o konstrukcji więźbowej. W konsekwencji doprowadziłoby to bowiem do pozostawienia w stanie niezmienionym dachów o przestarzałej konstrukcji powodującej nierzadko zawilgocenie i przemarzanie ścian budynku. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny dokonując wykładni przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy wziąć pod uwagę, cel i sens ustawy mającej służyć zapewnieniu ładu i porządku przestrzennego oraz innym dobrom i wartościom wskazanym w jej art. 1, a nie - ograniczaniu inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych czy uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Rozumienie pojęcia kontynuacji funkcji nie może być zawężające i ograniczające się tylko do możliwości powstania w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi. (vide: wyrok NSA z dnia 16 października 2007r., II OSK 140/06, [w:] LEX nr 394807). Odnosząc się do innych zarzutów skargi należy zgodzić się ze stanowiskiem SKO w B., że wydawana na podstawie przepisów u. p. z .p decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określać winna jedynie podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, które będą podlegać dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, czy zgłoszenia innych robót budowlanych. Innymi słowy omawiana decyzja wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w ustawie Prawo budowlane i przepisach o warunkach technicznych, w tym w zakresie usytuowania budowli w stosunku do innych obiektów i sąsiednich działek budowlanych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w procesie inwestycyjnym ochrona interesów osób trzecich jest realizowana przede wszystkim na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona ta jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej (vide: m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 października 2007 r., II SA/Łd 571/07, [w:] LEX nr 394803). Na marginesie przyjdzie też zauważyć, że odległość między budynkiem inwestora, a budynkiem skarżących wynosiła [...] m, a po przebudowie dachu wysokość budynku inwestora mierzona od poziomu gruntu do kalenicy dachu zgodnie z ustalonymi warunkami ma nie przekraczać 9,5 m to trudno w tej sytuacji mówić o realnej groźbie zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżących. Z uwagi na okoliczność, iż dopiero na etapie udzielenia pozwolenia na budowę rozstrzygane są kwestie związane z zatwierdzeniem szczegółowych rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym Sąd nie mógł uwzględnić także zarzutu podniesionego przez skarżących w odwołaniu od decyzji organu I instancji, który dotyczył ustaleń związanych z częściowym zadaszeniem werandy. Niezależnie od zarzutów i wniosków skargi skład orzekający zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p. p. s. a.) skontrolował zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję także pod kątem zgodności zawartych w nich rozstrzygnięć z przepisami prawa nie powołanymi w skardze. Kierując się dyspozycją przywołanego przepisu Sąd stwierdził m. in., że decyzja Prezydenta Miasta B. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 54 u. p. z. p. mającym zastosowanie w sprawie w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy. W decyzji tej określono w szczególności: rodzaj inwestycji, warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego, zabytków i dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich i wreszcie linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Przyjdzie także stwierdzić, że w przypadku inwestycji polegającej na przebudowie dachu budynku i częściowego zadaszenia werandy organy administracji nie mają obowiązku ustalenia wszystkich parametrów budynku, a tylko te, które dotyczą takiej inwestycji. W tego rodzaju sprawie obowiązki organu dotyczące określenia parametrów inwestycji sprowadzają się zatem do wskazania linii zabudowy oraz geometrii dachu wyznaczonej parametrami wskazanymi w § 8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...), a to: kąta nachylenia dachu, wysokości głównej kalenicy, układu połaci dachowych, a także kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki. W kwestii zawartego w kontrolowanych decyzjach rozstrzygnięcia dotyczącego układu połaci dachowych Sąd zaakceptował stanowisko organów obu instancji, że dopuszczalne było wskazanie alternatywnej możliwości realizacji dachu dwu lub wielospadowego. Taki zapis w decyzji ustalającej warunki zabudowy nie narusza prawa, bowiem inwestor we wniosku podał jedynie, że zamierza zrealizować dach więźbowy bez wskazania układu jego połaci dachowych, a w obszarze analizowanym znalazły się obok budynków pokrytych stropodachami także budynki z dachami więźbowymi dwu i wielospadowymi. Z powyższych względów na mocy art. 151 p. p. s. a. Sąd orzekł jak w sentencji.