II SA/Gl 1075/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2025 r. sprawy ze skargi B. S., A. M., K. R. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 6 czerwca 2024 r. nr IFXIV.7840.1.66.2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Po rozpatrzeniu wniosku A. O. i M. K. wspólników spółki cywilnej "M." S.C. i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta G. decyzją z dnia 20 listopada 2023 r. nr [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na: 1) budowę trzykondygnacyjnego budynku mieszkalnego wielorodzinnego obejmującego 26 mieszkań wraz z garażem podziemnym na kondygnacji "-1" zawierającym 28 stanowisk postojowych, a także niezbędną infrastrukturą techniczną obejmującą m.in: dojścia, dojazdy, 11 stanowisk postojowych zewnętrznych, w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej, miejsce do gromadzenia odpadów oraz instalacje w gruncie: kanalizacji deszczowej z dwoma zbiornikami retencyjnymi, elektryczne, teletechniczne i wodociągowe, 2) rozbiórkę budynku gospodarczego o nr ewid.[...], - inwestycja na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w G. W ocenie organu przedłożone projekty odpowiadają przepisom techniczno-budowlanym. Ustalono również, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w G. pomiędzy ul. [...] a ul. [...] (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] Dz. Urz. Woj. Śląskiego nr [...] z dnia [...] poz.[...]). Odwołania (bardzo zbliżone co do treści) od tej decyzji złożyli J. S., B. S., J. S., A. M., K. R. i G. S. Odwołujący się podnieśli, że projektowana inwestycja zagraża ich budynkom, zwiększa hałas w sąsiedztwie, ogranicza prywatność a także obniża wartość ich nieruchomości. Zwrócili uwagę na prowadzone już prace rozbiórkowe - wykonywane na podstawie decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2019 r. znak [...] - które powodują uciążliwości na ich działkach. W swoich odwołaniach skarżący stwierdzili, że projektowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Powyższa niezgodność wynika z faktu, iż projektowana inwestycja nie jest dostosowana do historycznej kompozycji przestrzennej w zakresie: usytuowania, skali, bryły, form i podziałów architektonicznych, detalu, podziału otworów okiennych i drzwiowych oraz nawiązania form współczesnych do lokalnej tradycji architektonicznej (§ 4 m.p.z.p.). W ocenie skarżących skala projektowanego budynku nie jest zbliżona do budynków istniejących. W ich ocenie projektowana inwestycja wkracza na nieprzekraczalną linię zabudowy, w związku z realizacją na niej miejsc gromadzenia odpadów jak i innych obiektów małej architektury. Wskazali wreszcie, że projektowana inwestycja może nie spełniać wymogów minimalnej powierzchni biologicznie czynnej zwłaszcza, że zaprojektowane tarasy zielone mają być wyłożone płytkami gresowymi. Realizując swe obowiązki wynikające z dwuinstancyjności postępowania administracyjnego Wojewoda Śląski zobowiązał inwestorów do doprowadzenia inwestycji do zgodności z § 3 ust. 1 pkt 4 w zw. § 2 ust. 1 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nastąpiło to dnia 26 lutego 2024 r. Ostatecznie zaskarżoną obecnie decyzją organ odwoławczy utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Uznał, że po dokonanych zmianach planowane przedsięwzięcie odpowiada wymaganiom prawa. Jest również zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda Śląski odniósł się szczegółowo do wszystkich zarzutów odwołań. Wskazał przede wszystkim, że pewne ustalenia planu miejscowego nie mogą zostać uwzględnione na obecnym etapie postępowania. Takim zapisem niewątpliwie jest obowiązek uzyskania uzgodnienia z właściwym konserwatorem zabytków wszelkich zamierzeń inwestycyjnych. Jak słusznie zauważył Miejski Konserwator Zabytków w G. w swojej opinii z dnia 7 sierpnia 2023 r. nr [...] działka inwestycyjna nie jest ujęta w Gminnej Ewidencji Zabytków i dlatego budowa obiektu na tym terenie nie wymaga uzgodnienia konserwatorskiego, o którym mowa w art. 39 ust. 3 Prawa Budowlanego, pomimo nałożenia takiego obowiązku w m.p.z.p. W przypadku zarzutów niespełnienia przez inwestycję kolejnych zapisów planu dotyczących obowiązku dostosowania inwestycji do historycznej kompozycji przestrzennej w zakresie m.in. usytuowania, skali, bryły, form i podziałów architektonicznych, detalu, podziałów otworów okiennych i drzwiowych oraz nawiązania form współczesnych do lokalnej tradycji architektonicznej - Wojewoda Śląski wyjaśnił, że w jego ocenie zastosowane przez inwestorów rozwiązania architektoniczne pozwalają na stwierdzenie, że projektowany budynek jest w tym zakresie zgodny z ustaleniami planu. Nieuzasadnione jest bowiem oczekiwanie, iż inwestor zrealizuje budynek taki sam jak te które obecnie znajdują się przy ul.[...] . Należy zwrócić uwagę, że nowo projektowane inwestycje mają nawiązywać do historycznej zabudowy nie być takie jak istniejąca już zabudowa (co zresztą nie jest możliwe ze względu na brak możliwości stosowania ówczesnych rozwiązań architektonicznych). W ocenie organu projektowana inwestycja będzie nawiązywać do istniejącej zabudowy przy ul. [...]. Inwestor planuje zastosować wykończenia, kolory jak i okna, które nawiązywać będą do budynków znajdujących się przy ulicy [...]. Odnosząc się do gabarytów inwestycji organ odwoławczy wskazał, że w tym zakresie niezgodność z planem miejscowym nie występuje. Jak wynika z przedstawionej analizy porównawczej wynika, że parametry takie jak wysokość czy szerokość będą nawiązywały do budynków znajdujących się na obszarze objętym m.p.z.p. Skarżący w swoich odwołaniach próbują podważyć zgodność projektowanej inwestycji z prawem miejscowym powołując się na parametry budynku takie jak powierzchnia zabudowy czy jego długość (które przekraczają parametry budynków znajdujących się w sąsiedztwie). Wojewoda Śląski nie neguje powyższego, jednakże zwraca uwagę na jeden istotny fakt, a mianowicie że w swojej analizie skarżący nie uwzględnili parametrów budynków towarzyszących zabudowie głównej. Tytułem przykładu można wskazać, że na działce sąsiedniej do budynku nr [...] "doklejony" jest kolejny budynek mieszkalny oraz 3 garaże, dla których razem powinien być badany parametr taki jak długość czy powierzchnia zabudowy. Analogicznie na działce nr [...] gdzie zabudowa również jest gęsta, bowiem zajmuje ona prawie całą powierzchnię tej działki. Jakkolwiek budynek mieszkalny na tej działce nie jest dużych rozmiarów, to już budynki do niego przylegające lub znajdujące się w niewielkiej odległości - oznaczone na mapie jako 3 budynki gospodarcze (g1) oraz 2 inne budynki (i.b.) - wspólnie posiadają zarówno sporą długość jak i powierzchnię zabudowy. Dlatego w tym dwóch aspektach uznać należy, że budynek inwestycyjny nie będzie różnił się od zabudowy sąsiedniej. Wojewoda Śląski zwrócił uwagę na jeden istotny aspekt, a mianowicie fakt, że Miejski Konserwator Zabytków w G. pismem z dnia 7 sierpnia 2023 r., w odniesieniu do planowanej inwestycji, wypowiedział się poprzez wydanie pozytywnej opinii, w której jako jedyne wytyczne wskazał, iż projektowany budynek powinien dostosować kolorystykę budynku do otaczającej zabudowy (co też zostało uwzględnione w projekcie - zmieniono kolorystykę na szarą). Jednakże, co istotne w kontekście podnoszonych przez odwołujących się zarzutów, wydając powyższą opinię profesjonalny organ konserwatorski nie stwierdził, że projektowana inwestycja nie spełnia wymogów planu w zakresie gabarytów. Jest to o tyle istotne, że jakkolwiek ww. opinia nie jest wiążąca przy wydawaniu niniejszej decyzji, tym niemniej stanowi wskazówkę, że bryła budynku nie może zostać uznana za niezgodną z m.p.z.p. Odnosząc się do podniesionych obaw możliwości uszkodzenia budynków odwołujących się organ odwoławczy wskazał, że inwestorzy zostali zobowiązani do wykonywania robót budowlanych zgodnie z przepisami. Szczegółowo Wojewoda Śląski odniósł się wreszcie do zarzutów dotyczących niezapewnienia przez projektowaną inwestycję wymaganego współczynnika powierzchni biologicznie czynnej - powyższe skarżący wywodzą z faktu, iż inwestor wskazał, że tarasy będą posiadały nawierzchnię wyłożoną płytkami grysowymi, a jednocześnie zostały oznaczone jako zielone - zapewniające 50 % powierzchni biologicznie czynnej - innymi słowy nie będą one zapewniały naturalnej wegetacji roślin. Wojewoda zwrócił uwagę na fakt, że wyłącznie pewna część powierzchni tarasów ma stanowić tzw. tarasy zielone - pozostała część takimi nie będzie (rys. A.04 - rzut parter, poziom 0). Tarasy od strony zachodniej nie na całej swojej szerokości bowiem będą zielonymi. Na tarasach tych przewidziane są także fragmenty utwardzone, które zostaną wykonane z płyt gresowych. Natomiast w części zielonej tarasów podłoże będzie stanowiła geokrata, która zgodnie z dostarczoną przez inwestora deklaracją producenta zapewniać będzie powierzchnię biologicznie czynną na poziomie 85%, co oznacza, że inwestor obniżył tę powierzchnię przyjmując bardziej niekorzystne dla siebie parametry, wliczając do powierzchni biologicznie czynnej wyłącznie 50% powierzchni tarasów zielonych. Jednocześnie zauważyć należy, że orzecznictwo sądowo-administracyjne również opowiada się za możliwością wliczenia geokraty do powierzchni biologicznie czynnej. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyli B. S., A. M., K. R., J. S., J. S. i G. S. (ostatecznie skarga J. S. i G. S. została odrzucona). Domagając się jej uchylenia, zasądzenia kosztów postępowania oraz wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu zarzucili Wojewodzie Śląskiemu naruszenie: 1) art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 840 z późn. zm., zwana dalej "u.o.z.) poprzez jego nie zastosowanie i wydanie skarżonej decyzji pomimo, iż inwestycja stanowiąca przedmiot skarżonej decyzji znajduje się w bliskiej okolicy alei drzew rosnących wzdłuż rzeczki [...], Dzielnicy: [...] w G., złożonej z lip i klonów ciągnącej się od skrzyżowania ul.[...], ul. [...] do ul. [...] na działkach ewid. o numerach:[...], obręb: [...] oraz działkach ewid.:[...], [...] , [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] , wpisanej do rejestru zabytków na podstawie Decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 28.12.2022 r., nr[...];[...] oraz innych nieruchomości wpisanych do Gminnej Ewidencji Zabytków, tj. nieruchomości położonej przy ul.[...], aneksu do Programu Opieki nad Zabytkami Miasta G. na lata 2016-2019, będącego załącznikiem do uchwały Nr [...] Rady Miasta G. z dnia 16 czerwca 2016 r. oraz nieruchomości położone przy ul. [...] w G. o następujących numerach:[...], [...] , [...], [...], [...], [...], [...], a w związku z tym podlega ochronie na podstawie powyższej regulacji, 2) art. 36 ust. 1 pkt 2 u.o.z. poprzez jego nie zastosowanie i wydanie skarżonej decyzji bez uprzedniego uzyskania pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie rzeczonych prac budowlanych w otoczeniu nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków i Gminnej ewidencji zabytków, o których mowa w pkt 1, 3) art. 5 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego nie zastosowanie i wydanie skarżonej decyzji bez uprzedniego uzyskania pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie rzeczonych prac budowlanych w otoczeniu nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków i Gminnej Ewidencji Zabytków, o których mowa w pkt 1, 4) art. 5 ust.1 pkt 1e Prawa budowlanego poprzez jego nie zastosowanie i wydanie skarżonej decyzji pomimo, iż zrealizowanie inwestycji objętej skarżoną decyzją nie spełnia wymogów dotyczących ochrony hałasu określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, z późn. zm.), 5) art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię poprzez przyjęcie przez organ II instancji, że skoro nieruchomość objęta skarżoną decyzją nie jest wpisana do rejestru zabytków i nie jest ujęta w Gminnej Ewidencji Zabytków, to obowiązek, o którym mowa w § 4 ust.4 pkt 6a m.p.z.p. dotyczący obowiązku uzgadniania z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków wszelkich zamierzeń inwestycyjnych stanowi przekroczenie kompetencji rady miejskiej, a w konsekwencji- jest nieważny, 6) konstytucyjnych zasad zaufania obywateli do Państwa oraz pewności prawa wynikających z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art.8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich nie zastosowanie i uznanie przez organ II instancji, iż obowiązek uzgadniania z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków wynikający z § 4 ust. 4 pkt 6a m.p.z.p. jest contra lege art. 39 ust. 3 p.b. a w konsekwencji klauzula wskazana w § 4 ust. 4 pkt 6a m.p.z.p. jest nieważna, 7) art. 5 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez jego nie zastosowanie i wydanie skarżonej decyzji pomimo, iż godzi ona w poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu (tj. inwestycji) interesów osób trzecich, tj. skarżących poprzez negatywny wpływ rzeczonej inwestycji na stan ich nieruchomości budynkowych (pękanie budynków oraz ich zalewanie), zwiększenie hałasu w miejscu zamieszkania skarżących, 8) § 4 ust. 4 pkt 6b-e uchwały Rady Miejskiej w G. Nr [...] z [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w G. pomiędzy ul. [...] a ul. [...] (zwany dalej "m.p.z.p.") poprzez jego nie zastosowanie i wydanie skarżonej decyzji pomimo, iż rzeczona inwestycja nie spełnia wymogów wskazanych w § 4 ust. 4 pkt 6b-e m.p.z.p., 9) art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego nie zastosowanie i wydanie skarżonej decyzji pomimo, iż narusza ona prawo własności nieruchomości skarżących poprzez negatywny jej wpływ na nieruchomości skarżących (tj. zalewanie ich, zwiększenie hałasu, pękanie budynków), 10) art. 5 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez jego nie zastosowanie i wydanie skarżonej decyzji bez uprzedniego uzyskania pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie rzeczonych prac budowlanych w otoczeniu nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków oraz Gminnej Ewidencji Zabytków, o których mowa w pkt 1 oraz pomimo nie dokonania uprzednich uzgodnień z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w trybie § 4 ust. 4 pkt 6a m.p.z.p., 11) § 4 ust. 4 pkt 5a tiret drugi i trzeci oraz pkt 5b i c m.p.z.p. poprzez ich nie zastosowanie i wydanie skarżonej decyzji. Zarzucono również błędy w ustaleniach faktycznych poprzez: - przyjęcie przez Wojewodę Śląskiego, iż przedmiotowa inwestycja zapewnia właściwy współczynnik powierzchni biologicznej, - przyjęcie przez organ II instancji, iż rzeczona inwestycja zachowuje rys historyczny ulicy [...] w G. i wydanie skarżonej decyzji, - przyjęcie przez Wojewodę Śląskiego, iż rzeczona inwestycja nie zakłóca historycznych gabarytów budynków przy ul. [...] w G. i wydanie skarżonej decyzji. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się opisana wyżej decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielająca pozwolenia na budowę. Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r.. poz. 418). Stosownie do art. 35 ust. 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (lit. a), wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (lit. b), ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej (lit. c), 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego (lit. c), 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art.33 ust. 2 pkt 9 i 10, 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru, 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W rozpatrywanej sprawie organy administracji publicznej stwierdziły zaistnienie przesłanek uzasadniających zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie trzykondygnacyjnego budynku mieszkalnego wielorodzinnego obejmującego 26 mieszkań wraz z garażem podziemnym na kondygnacji "-1" zawierającym 28 stanowisk postojowych, a także niezbędną infrastrukturą techniczną obejmującą m.in: dojścia, dojazdy, 11 stanowisk postojowych zewnętrznych, w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej, miejsce do gromadzenia odpadów oraz instalacje w gruncie: kanalizacji deszczowej z dwoma zbiornikami retencyjnymi, elektryczne, teletechniczne i wodociągowe, oraz na rozbiórkę budynku gospodarczego o nr ewid. [...], na działce nr [...]obręb [...] przy ul. [...] w G. Pozwolenie na budowę ma precyzyjnie wyznaczone granice faktyczne i prawne, zaś sama decyzja wydawana w sprawie nosi znamiona aktu związanego, organ obowiązany jest ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 840/21 – za CBOSA). Dostrzec jednocześnie należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, jest zobowiązany do sprawdzenia złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W ramach przeprowadzanej weryfikacji sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2). W myśl art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w postaci papierowej albo elektronicznej - wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów. W rozpatrywanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej uznały, że inwestorzy spełnili wymagania przewidziane w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy, dość szeroko omówił swoje stanowisko, zarówno w zakresie podniesionych zarzutów odwołań, jak i przeprowadzonego przez siebie postępowania dotyczącego zgodności z ustaleniami planu miejscowego. Jednym z najistotniejszych zarzutów podniesionych w skardze jest naruszenie § 4 ust. 4 pkt 6b-e uchwały Rady Miejskiej w G. Nr [...] z [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w G. pomiędzy ul. [...] a ul. [...] (zwany dalej "m.p.z.p.") poprzez jego nie zastosowanie i wydanie skarżonej decyzji pomimo, iż rzeczona inwestycja nie spełnia wymogów wskazanych w § 4 ust. 4 pkt 6b-e m.p.z.p. Skarżący wskazują na brak nawiązania planowanej zabudowy do istniejącego, ruralistycznego układu zabudowy. Dotyczy to między innymi parametrów zabudowy (w tym jej powierzchni). Ze stanowiskiem takim nie sposób się zgodzić. Sąd opiera się tu na ocenie sporządzonej analizy urbanistycznej oraz znajdujących się w aktach sprawy planach. Otóż w miejscu planowanej inwestycji trudno mówić nie tylko o układzie ruralistycznym, ale jakimkolwiek układzie zabudowy. Znajduje się tam oczywiście budynek, w którym zamieszkują skarżący. Ale wokół znajduje się zabudowa pochodząca z różnych okresów historycznych, począwszy od początku XX wieku kończąc na jego końcu. Co więcej, na co zwrócił uwagę Wojewoda Śląski, typowa zabudowa (na której powierzchnię powołują się skarżący) jest "uzupełniona" przez znaczącą ilość przybudówek, samodzielnych budynków mieszkalnych, czy wreszcie budynków gospodarczych. W żaden sposób nie można stwierdzić, że na obszarze planowanej zabudowy istnieje jakikolwiek dominujący układ urbanistyczny. Pomimo tego organy administracji nakazały inwestorom zrealizować fasadę budynku w kolorystyce najczęściej występującej na budynkach położonych przy ulicy [...] w G. Za nieuzasadnione należy również uznać zarzuty dotyczące powierzchni użytkowej budynku. Jak wcześniej już wskazano, nie sposób tu abstrahować od charakteru zabudowy ul. [...] i występującej tam znacznej ilości budynków o mniejszej powierzchni. Niezależnie od tego należy podkreślić, że zarówno charakter zabudowy, jak i parametry są zgodne z ustaleniami planu miejscowego. W konsekwencji zarzuty skargi oznaczone cyframi 8 i 11 należy uznać za nie zasługujące na uwzględnienie. W istocie zarzutami formalnymi są te, które dotyczą braku zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na realizację zamierzenia. Ta okoliczność została podniesiona wcześniej w odwołaniach od decyzji organu I instancji. Wojewoda Śląski w sposób jednoznaczny i precyzyjny wyjaśnił tę kwestię. Nieruchomość, której dotyczy postępowanie nie podlega żadnej formie ochronie konserwatorskiej. Brak było zatem podstaw do występowania o wyrażenie zgody do organu administracji konserwatorskiej. Nie sposób tu również dopatrywać się kompetencji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w oparciu o art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Przepis powyższy dotyczy robót budowlanych realizowanych "w otoczeniu zabytku". Trudno uznać, że realizacja budowy będzie tu następować w otoczeniu zabytku, w sytuacji, gdy najbliższe formy ochrony konserwatorskiej znajdują się w okolicy. W konsekwencji również zarzuty oznaczone cyframi 1, 2, 3, 5, 6 i 10 należy uznać za nieuzasadnione. Nie jest zrozumiały zarzut naruszenia załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG. Akt określa warunki wprowadzania do obrotu lub udostępniania na rynku wyrobów budowlanych, poprzez ustanowienie zharmonizowanych zasad wyrażania właściwości użytkowych wyrobów budowlanych w odniesieniu do ich zasadniczych charakterystyk oraz zharmonizowanych zasad stosowania oznakowania CE na tych wyrobach. Wspomniany załącznik wskazuje, w sposób bardzo ogólny, że obiekty budowlane muszą być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby hałas odbierany przez osoby je zajmujące lub znajdujące się w pobliżu tych obiektów nie przekraczał poziomu stanowiącego zagrożenie dla ich zdrowia oraz pozwalał im spać, odpoczywać i pracować w zadowalających warunkach. Skarżący nie wskazują jednak z czego wywodzą, że przedmiotowy obiekt nie spełnia wyżej wymienionych wymagań. Ostatnia grupa zarzutów skargi (oznaczone cyframi 7 i 9) dotyczy poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu (tj. inwestycji) interesów skarżących. Tu należy podkreślić, że inwestorzy są zobowiązani do przestrzegania prawa. Oczywiście, realizacja tego typu zamierzenia może powodować negatywne skutki dla właścicieli sąsiednich nieruchomości. Są one jednak dopuszczalne, jeśli odbywają się w ramach obowiązującego prawa. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.