II SA/Gl 1076/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Gminy G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia 31 (...) r. nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie wykonania placu zabaw w G. przy ul. S. na działkach nr (...) i (...). Postępowanie w sprawie było prowadzone na skutek pisma z dnia (...) r. M. i P. G., właścicieli działki sąsiadującej z działkami, na których wykonano plac zabaw, którzy stwierdzili, że lokalizacja tego placu nie odpowiada warunkom technicznym jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie jego odległości od granic, która wynosi mniej niż 10 m. Organ I instancji ustalił, iż plac zabaw został wykonany na podstawie zgłoszenia z dnia (...) r., do którego został dołączony projekt zagospodarowania działek z naniesionymi urządzeniami placu. § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) reguluje odległość placów zabaw od linii rozgraniczających ulice i okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ustalając ją na 10 m. Zdaniem organu orzekającego przepis ten dotyczy jednak wyłącznie zabudowy wielorodzinnej a więc nie może być zastosowany w ocenie odległości placu zabaw od budynku jednorodzinnego wnioskodawców (oględziny z dnia (...) r. wykazały, że odległość ta wynosi 5 m). Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez M. i P. G. decyzją z dnia (...) roku nr (...), S. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko organu pierwszoinstancyjnego co do prawidłowości realizacji placu zabaw w oparciu o zgłoszenie oraz co do braku możności zastosowania § 40 ust. 3 rozporządzenia w odniesieniu do zabudowy jednorodzinnej. W wyniku rozpoznania skargi M. i P. G. wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 41/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylił zarówno zaskarżoną doń decyzję drugoinstancyjną, jak i poprzedzającą ją decyzję PINB w W. z dnia (...) r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż plac zabaw nie jest obiektem, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 9, ani obiektem małej architektury wymienionym w art. 29 ust. 1 pkt 22, a to w związku z art. 3 pkt 1 litera c i pkt 4 Prawa budowlanego. W następstwie wykonanie placu zabaw powinno być traktowane jako zrealizowanie budowli (art. 3 pkt 3) wymagającej pozwolenia na budowę. Skutkiem wykonania placu zabaw w oparciu o zgłoszenie jest jedynie niemożność zakwalifikowania robót związanych z realizacją tej inwestycji jako samowoli. Jednakże wykonanie placu zabaw w oparciu o zgłoszenie, w sytuacji w której wymagane było pozwolenie na budowę, skutkuje zastosowaniem art. 50 ust. 1 pkt 1, a w konsekwencji art. 51 Prawa budowlanego. Uwzględniając fakt, że realizacja przedmiotowego placu zabaw została zakończona, postępowanie o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego winno być prowadzone w związku z regulacją art. 51 ust. 7. Sąd nie podzielił nadto dokonanej przez organy wykładni § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Brak bowiem podstaw do uznania, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, o których mowa w tym przepisie, dotyczą jedynie pomieszczeń w zabudowie wielorodzinnej. Definicje pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zawiera § 4 rozporządzenia nie dokonujący podziału na pomieszczenia w zabudowie wielorodzinnej i jednorodzinnej. Z kolei odwołanie znajdujące się w § 40 ust. 3 do ust. 1 tego paragrafu dotyczy rodzaju placów zabaw i miejsc rekreacyjnych, a nie rodzaju zabudowy. Zdaniem Sądu § 40 ust. 3 rozporządzenia określa zatem wymaganą odległość placów zabaw od okien przeznaczonych na pobyt ludzi zarówno w zabudowie wielorodzinnej, jak i jednorodzinnej. Takie rozumienie § 40 ust. 3 rozporządzenia organy orzekające powinny mieć na uwadze w ponownym postępowaniu zmierzającym do doprowadzenia przedmiotowego placu zabaw do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 2). W trakcie ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji przeprowadził oględziny, w trakcie których dokonano pomiarów odległości dzielącej urządzenia placu zabaw od okien przeznaczonych na pobyt ludzi pomieszczeń budynku M. i P. G., stwierdzając, iż część urządzeń znajduje się w odległości mniejszej niż wymagane 10 m. W konsekwencji, decyzją z dnia (...) r. nr (...) r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i 7 w zw. z art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał Gminie G. dokonanie, w terminie do dnia (...) r. czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót związanych z budową placu zabaw w G. do stanu zgodnego z prawem polegających na likwidacji urządzeń placu zabaw w odległości mniejszej niż 10 m od linii rozgraniczających ulicę, oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W uzasadnieniu organ I instancji zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania oraz oceny i wskazania zawarte w przywołanym wyżej wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2010 r. W konkluzji stwierdził, że w dniu (...) r. przeprowadzono ponowne oględziny stwierdzając, że niektóre urządzenia placu zabaw, które były przedmiotem zgłoszenia znajdują się w odległości mniejszej niż 10 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (budynek mieszkalny M. i P. G., pomieszczenia sal przedszkolnych), oraz od linii rozgraniczającej ulicę. W celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem należy dokonać pomiaru odległości oraz likwidacji tych urządzeń placu, które znajdują się w odległości mniejszej niż 10 m od okien oraz od linii rozgraniczających ulicę. Ustawienie urządzeń tych w innym miejscu możliwe będzie po uzyskaniu przez inwestora nowych dokumentów - zgłoszenia lub pozwolenia na budowę. Od decyzji tej odwołanie złożył w imieniu Gminy G. upoważniony przez Wójta Zastępca Wójta wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i domagając się jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu wskazał ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego z dnia 27 marca 2002 r. (załącznik do uchwały Rady Gminy nr (...)), zgodnie z którym działki nr (...) i (...) w G. znajdują się na terenie sklasyfikowanym jako UpO - tereny usług oświaty. Dla terenu tego dopuszczono realizację inwestycji zastrzegając jedynie w zakresie zasad zabudowy i zagospodarowania terenu nieprzekraczalną linię zabudowy – 4 m od granicy działek. W tej sytuacji w ocenie odwołującego skoro plac zabaw został zlokalizowany zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego akt prawa miejscowego, to nie może być mowy o niezgodności jego lokalizacji z prawem. Niezależnie jednak od powyższego, nawet gdyby przyjąć, iż w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie § 40 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to lokalizacja przedmiotowego placu zabaw, zdaniem odwołującego, również jest zgodna z prawem. Przepis ten znajduje bowiem jedynie zastosowanie w przypadku zabudowy wielorodzinnej, podczas gdy na działkach sąsiadujących ze spornym terenem, w tym na działce M. i P. G., znajduje się zabudowa jednorodzinna. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Sląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazania Gminie G. wykonania wskazanych w decyzji czynności w terminie do dnia (...) r. i orzekł w tym zakresie o nałożeniu na Gminę G. nakazu wykonania tychże czynności w terminie do (...) r. W pozostałej części organ utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania stwierdzając następnie, iż zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. PINB w W. uwzględnił w zaskarżonej decyzji ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, iż przedmiotowy plac zabaw jest obiektem, którego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Plac zabaw zrealizowano zaś na podstawie zgłoszenia dokonanego Staroście W. w dniu (...) r. i tym samym w sprawie - jak wskazał Sąd - należało zastosować przepis art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a przy uwzględnieniu faktu, iż budowa została zakończona - postępowanie należało prowadzić w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Jednocześnie organ I instancji mając na względzie wskazaną przez WSA w Gliwicach wykładnię przepisu § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, po przeprowadzeniu oględzin potwierdził, iż realizacja przedmiotowego obiektu narusza w tym zakresie warunki techniczne, a mianowicie urządzenia placu zabaw znajdują się w odległościach mniejszych niż 10 m od linii rozgraniczających ulicę oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W związku z powyższym, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych decyzją nr (...) w W. nakazał inwestorowi - Gminie G., wykonanie czynności polegających na likwidacji urządzeń placu zabaw w odległości mniejszej niż 10 m od linii rozgraniczających ulicę oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w terminie do dnia (...) r. Podniesiona zaś przez Gminę zgodność lokalizacji przedmiotowego placu zabaw z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zdaniem organu, nie przesądza o zgodności z prawem lokalizacji obiektu, należy bowiem jeszcze wziąć pod uwagę zgodność lokalizacji przedmiotowego obiektu z przepisami określającymi warunki techniczne jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ II instancji wyjaśnił nadto, iż zdecydował o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części dotyczącej terminu do wykonania określonych czynności z uwagi na fakt upływu tego terminu w trakcie postępowania odwoławczego. Pismem z dnia (...)r. Wójt Gminy G. wniósł w imieniu Gminy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję drugoinstancyjną domagając się jej uchylenia w całości z uwagi na naruszenie § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten określa odległości placów zabaw od okien przeznaczonych na pobyt ludzi zarówno w zabudowie wielorodzinnej, jak i jednorodzinnej w sytuacji, gdy przepis ten odnosi się tylko do zabudowy wielorodzinnej, a także naruszenie art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że jeżeli przedmiotowy plac zabaw jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie Gminy G., to okoliczność ta nie przesądza o zgodności lokalizacji placu zabaw z prawem. W uzasadnieniu Wójt Gminy G. przytroczył in extenso wywody sformułowane w odwołaniu. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W myśl natomiast utrwalonego w tej mierze orzecznictwa wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci zawartych w wyroku wskazań co do dalszego postępowania, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 240/06, LEX nr 325365. Podkreślenia wymaga, iż ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II FSK 209/07, LEX nr 377585. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach związany jest ocenami wyrażonymi przez ten Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 41/09 i nie może ocenić odmiennie kwestii przez Sąd ten wówczas przesądzonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w obecnym składzie nie podejmuje zatem ponownych rozważań dotyczących kwalifikacji prawnej wykonania placu zabaw w oparciu o zgłoszenie i przepisów, na podstawie których winno, w związku z powyższym, toczyć się postępowanie przed organem nadzoru budowlanego. W tej mierze Sąd przesądził bowiem, że wykonanie placu zabaw wymagało nie zgłoszenia lecz pozwolenia na budowę, że jego realizacja w oparciu o zgłoszenie, w sytuacji w której wymagane było pozwolenie na budowę, skutkuje zastosowaniem art. 50 ust. 1 pkt 1, a w konsekwencji art. 51 Prawa budowlanego. Uwzględniając zaś fakt, że realizacja przedmiotowego placu zabaw została zakończona, postępowanie, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego winno być prowadzone w związku z regulacją art. 51 ust. 7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w obecnym składzie nie podejmuje także ponownych rozważań co do interpretacji § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W wyroku, przywołanym powyżej, Sąd w ówczesnym składzie przesądził bowiem, iż § 40 ust. 3 rozporządzenia określa wymaganą odległość placów zabaw od okien przeznaczonych na pobyt ludzi zarówno w zabudowie wielorodzinnej, jak i jednorodzinnej . Tym samym Sąd w obecnym składzie podjąć może jedynie rozważania dotyczące formalnej i merytorycznej poprawności decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych, w tym ocenić czy orzekające ponownie organy wykonały zawarte w wyroku wskazania, a rozstrzygnięcie pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem i nastąpiło z uwzględnieniem wyrażonych w wyroku z dnia 19 sierpnia 2009 r. ocen prawnych. Wskazać w tym miejscu należy, że kierując się ocenami zawartymi w przywołanym wyroku organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, przeprowadził w dniu (...)r. oględziny, w trakcie których oceniono odległości skrajnych urządzeń placu zabaw od linii rozgraniczających ulicę oraz okien pomieszczeń budynku mieszkalnego przeznaczonego na pobyt ludzi. Z oględzin tych został sporządzony szkic wskazujący, iż część urządzeń znajduje się w bliższej odległości niż przewidziane prawem 10 m. Prawidłowość obrazującego dokonane pomiary szkicu została potwierdzona podpisami uczestniczących w oględzinach osób, w tym Wójta Gminy G. jako przedstawiciela inwestora. W oparciu o dokonane ustalenia organ I instancji wydał decyzję nakazującą Gminie G. likwidację tych urządzeń placu zabaw, które znajdują się w odległości mniejszej niż 10 m od linii rozgraniczających ulicę oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Decyzja ta, w zgodzie z wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 19 sierpnia 2009 r. wydana została na podstawie art. 51 ust. 1, pkt 2 i 7. Ocenić należy ją jako co do meritum prawidłową. Nie nakazuje ona bowiem rozbiórki placu, a jedynie, w celu umożliwienia legalizacji wykonanego bez pozwolenia na budowę (jedynie na podstawie dokonanego zgłoszenia) obiektu, dokonanie takich robót budowlanych, które doprowadzą obiekt do stanu zgodnego z prawem. Obecne usytuowanie części urządzeń narusza bowiem § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i nie pozwala na potraktowanie inwestycji jako zgodnej z prawem. Skład orzekający podkreśla w tym miejscu, że niewątpliwym jest, iż budowa placu zabaw dla dzieci stanowi inwestycję o społecznej doniosłości, a idea jej realizacji bezsprzecznie zasługuje na aprobatę. Inwestycja taka musi jednak pozostawać w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym, a tym samym ani w całości, ani nawet we fragmentach jej wykonanie nie może naruszać norm prawnych, w przedmiotowym przypadku chroniących interesy osób trzecich. Zasadnie przeto organ II instancji ocenił decyzję jako co do meritum prawidłową i zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymał ją w mocy. Zasadnie też orzekł o nowym terminie, w którym Gmina winna dokonać robót. Tym samym nie mogły zostać uwzględnione zarzuty sformułowane przez Wójta Gminy G. w skardze, w głównej części odnoszące się zresztą do kwestii już prawomocnie przesądzonych w wyroku z dnia 19 sierpnia 2009 r. Pomijając bowiem w ogóle fakt wydania przez Sąd wyroku, o którym mowa, i związania organów jego treścią, Wójt Gminy G. po raz kolejny podniósł, iż § 40 ust. 3 rozporządzenia dotyczy jedynie zabudowy wielorodzinnej. Wskazał także, analogicznie jak w odwołaniu, że obowiązujący na terenie Gminy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza realizacje funkcji na terenie UpO wprowadzając wymóg zachowania odległości nieprzekraczającej linii zabudowy – 4 m od granicy działek. Zdaniem Wójta oznacza to, że inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu, co w konsekwencji przesądza o zgodności jej lokalizacji z prawem. Także i ten zarzut nie mógł zostać uwzględniony albowiem, jak trafnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę organ II instancji, zgodność lokalizacji przedmiotowego placu zabaw z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania nie przesądza o zgodności tej budowy z przepisami prawa budowlanego, w tym z przepisami w sprawie warunków technicznych. Sama zgodność inwestycji z planem jest jednym z warunków zgodności inwestycji z przepisami, nie jest natomiast jedynym warunkiem, który należy spełnić. Zauważyć zresztą należy, że ustalenia planu traktują jedynie o nieprzekraczalnej linii zabudowy od granicy działek, nie odnosząc się (i słusznie bo nie taka ich rola) do wymaganych prawem odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a więc wymogów przewidzianych przepisami techniczno-budowlanymi. Dodatkowo zauważyć należy, że w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 11 lutego 2011 r. profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej sformułował kolejny zarzut, a to zarzut wskazania w decyzji pierwszoinstancyjnej, iż chodzi o odległość urządzeń placu od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi podczas gdy przepisy traktują o odległości od okien pomieszczeń. W odpowiedzi na pytanie Sądu przyznał jednak, że nie kwestionuje protokołu z oględzin wskazującego odległości od okien pomieszczeń, a przedmiotem krytyki jest jedynie sposób ich słownego wyrażenia w decyzji. Sąd stwierdza w tym miejscu, iż w protokole owym (z dnia 8 kwietnia 2010 r.) w części opisowej dwukrotnie podkreślono, że stanowiące przedmiot szkicu odległości to odległości od okien pomieszczeń. Także w osnowie decyzji pierwszoinstancyjnej organ wyraźnie podkreślił, że chodzi o odległość mniejszą niż 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. To samo sformułowanie powtórzył w końcowym fragmencie uzasadnienia, wskazując jakich czynności Gmina winna dokonać aby doprowadzić plac zabaw do stanu zgodnego z prawem. Istotnie natomiast w jednym ze zdań uzasadnienia wspomniano o odległości od pomieszczeń, a nie od okien tychże pomieszczeń, co w tym punkcie dowodzi braku precyzji wypowiedzi. Ponieważ jednak w pozostałych częściach decyzji wyraźnie mowa o odległości od okien, a inkryminowane zdanie relacjonuje ustalenia protokołu z oględzin, także jednoznacznie stwierdzającego, że chodzi o odległość od okien pomieszczeń, wspomniany brak precyzji, choć ewidentnie uchybień takich należy unikać, nie ma najmniejszego wpływu na merytoryczną trafność rozstrzygnięcia, zwłaszcza że strona skarżąca nie zakwestionowała wynikających z protokołu oględzin ustaleń dotyczących mniejszych niż 10 m odległości urządzeń placu od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających poprawność przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.