II SA/Gl 108/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Andrzeja Matan po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 8 stycznia 2016 r. Z. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i bezpodstawnej wskazując jednocześnie, że skarżący w dniu 6 listopada 2016 r. wniósł od ww. decyzji odwołanie. Decyzją nr [...] z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć – stosownie do treści § 2 powyższego przepisu - sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunkiem koniecznym wniesienia w rozpatrywanej sprawie skargi do sądu administracyjnego było zatem wniesienie odwołania do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad Starostą [...], tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. Jak wynika bowiem z treści art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23) od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie. Właściwym do rozpatrzenia tego odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia (§ 2 tego przepisu). Regulacja ta ma na celu zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy przez organ pierwszej, a następnie drugiej instancji. Bez względu na to, która ze stron postępowania administracyjnego skutecznie wniesie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji i zostanie wydana w tej sprawie decyzja organu odwoławczego, otwarta zostaje droga do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1071/07, Lex nr 515399). Decyzja Starosty [...] zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia odwołania. Jak wynika z akt sprawy skarżący złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. Pomimo to wniósł jednak skargę na decyzję z dnia [...] r., nr [...] wydaną przez organ I instancji, a od takiej decyzji skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Wobec powyższego złożenie niniejszej skargi do Sądu nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności decyzji organu administracji pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że wniesienie skargi na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.