II SA/Gl 108/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Protokolant asystent sędziego Klaudia Borowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę Prezydent Miasta J. decyzją z [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 102 ust. 1d ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego przedłużył okres zatrzymania dokumentu prawa jazdy M.S. (dalej strona lub skarżący) na okres 3 miesięcy licząc od dnia zwrotu dokumentu do organu. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że do organu 17 września 2018 r. wpłynęło pismo z Komisariatu Policji [...] w C. informujące, że 7 września 2018 r. został skierowany wniosek do Sądu Rejonowego w C. [...] Wydział Karny przeciwko stronie o to, że 8 czerwca 2018 r. kierowała na drodze krajowej nr [...] pojazdem pomimo wydania [...] r. przez Prezydenta Miasta J. decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy to jest od 12 kwietnia 2018 r. do 12 lipca 2018 r. Następnie wskazano, że stosownie do postanowień ustawy o kierujących pojazdami w tego typu przypadkach zachodzi konieczność wydłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy do 6 miesięcy. Z uwagi na fakt, iż wcześniejszy okres zatrzymania upłynął i stronie wydano przedmiotowy dokument okres zatrzymania przez kolejne 3 miesiące będzie biegł od momentu zwrotu dokumentu organowi komunikacji. Z decyzją ta nie zgodziła się strona, którą wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i wpierw przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania. W ocenie strony nie jest prawdą, aby 8 czerwca 2018 r. kierowała samochodem osobowym po drodze krajowej, nr [...] i okoliczność tę będzie się starała wykazać przed Sądem Rejonowym w C. Od wyroku nakazowego złożyła sprzeciw i oczekuje na rozpatrzenie sprawy i z tego powodu pismem z 24 października 2018 r. występowała do organu pierwszej instancji o zawieszenie prowadzonego postępowania. W jego ocenie organ pierwszej Instancji nie uwzględnił jego wniosku, a okoliczność ta będzie miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. W końcowej części odwołania podniosła, że decyzja organu pierwszej instancji do momentu wykazania jej winy w popełnieniu wykroczenia przewidzianego treścią art. 94 Kodeksu wykroczeń jest bezzasadna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało, w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach tego rozstrzygnięcia przedstawiło wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przytoczyło treść przepisów ustawy o kierowaniu pojazdami mających zastosowanie w sprawie. Następnie wskazany organ dokonał analizy sytuacji faktycznej występującej w rozpoznawanej sprawie i stwierdził, że opisana sytuacja wypełnia przesłankę przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy, nakładając na organ administracji obowiązek wydania decyzji o takiej treści. Organ odwoławczy wskazał, iż z przepisów ustawy wynika obowiązek wydania przedmiotowej decyzji i ma ona charakter aktu związanego. Zdaniem organu pismo Policji z 11 września 2018 r. ma charakter dokumentu urzędowego, a zatem stanowi dowód tego co w nim zostało zamieszczone z tego też powodu skierowanie sprawy do sądu powszechnego i ewentualne orzeczenie w tym zakresie nie jest elementem podlegającym badaniu w ramach tego postępowania, nadto okoliczność ta nie stanowi zagadnienia wstępnego dla sprawy, a tym samym brak jest podstaw do zawieszenia prowadzonego postępowania. W końcowej części uzasadnienia wskazano, że na treść rozstrzygnięcia nie mają wpływu okoliczności związane ze statusem zawodowym osoby, której dokument został zatrzymany. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł skarżący. Wskazanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności na przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób nieprawidłowy, albowiem nie zebrano i rozpatrzono całego materiału dowodowego i nie podjęto wszelkich kroków niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności tego, czy skarżący dopuścił się zarzucanego mu wykroczenia. W motywach skargi przedstawił wpierw przebieg postępowania, a następnie zakwestionował stanowisko organu odwoławczego co do charakteru prawnego zawiadomienia skierowanego przez Policję do Sądu Rejonowego. W ocenie skarżącego nie jest to dokument urzędowy i nie może mu przysługiwać domniemanie prawdziwości. Zdaniem skarżącego do czasu wydania prawomocnego wyroku każdy obywatel ma prawo do domniemania niewinności, a organ pierwszej instancji wydając kwestionowaną decyzję przejął kompetencje sądu powszechnego. W konsekwencji wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zawieszenie postępowania jest zasadny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) wykazała bowiem, że rozstrzygnięcie stanowiące jej przedmiot odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. Nr 1302) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie stwierdzić, że stan faktyczny w sprawie nie budzi żadnych wątpliwości i co do podstawowych okoliczności rozpoznawanej sprawy skarżący jak i organy administracji przywołują te same fakty i dokumenty. Nawet zarzut skarżącego co do wadliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organy administracji tej oceny nie zmieniają, ponieważ jak można wnioskować skarżący zarzucił organom administracji nie wyjaśnienie kwestii związanych z tym, czy on faktycznie 8 czerwca 2018 r. kierował samochodem osobowym po drodze krajowej nr [...] czy też nie. W konsekwencji odnieść należy się do obowiązujących regulacji prawnych, mających zastosowanie w sprawie. Stosownie do postanowień art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341) jeżeli osoba kierowała pojazdem silnikowym pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy. Treść przywołanego przepisu jest czytelna i jasna, można jedynie za organem administracji wskazać, że decyzja ta podejmowana jest w warunkach związania, a zatem organ administracji publicznej w przypadku stwierdzenia wystąpienia okoliczności przewidzianej przesłanką przywołanego przepisu obowiązany jest wydać stosowna decyzję administracyjną. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zaakcentować, że przepis ten odnosi się do sankcji administracyjnej i nie ma nic wspólnego z odpowiedzialnością karną wymierzaną przez sądy powszechne. Przywołane tu stwierdzenie posiada istotne znaczenie w kontekście zarzutów formułowanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i w skardze do tutejszego Sądu. Skarżący w obu pismach akcentuje, że sąd powszechny jeszcze nie wypowiedział się co do okoliczności związanych z ewentualnym popełnieniem wykroczenia przewidzianego treścią art. 94 Kodeksu wykroczeń, a zatem kierowania pojazdem osobowym po uprzednim wydaniu decyzji o zakazie prowadzenia takich pojazdów. Zdaniem skarżącego decyzja o wydłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy może zapaść wyłącznie po uprawomocnieniu się stosownego orzeczenia sądu powszechnego. Stanowisko takie jak zostało to zaznaczone wynika z łączenia sankcji administracyjnej z odpowiedzialnością karną wymierzaną przez sąd powszechny. Wbrew twierdzeniom skarżącego, analizą postanowień mającego w sprawie kluczowego przepisu to jest art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami pozwala stwierdzić, że wśród przesłanek uzasadniających podjęcie przewidzianej tym przepisem decyzji nie ma wymogu istnienia prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego stwierdzającego wystąpienie zaistniałej okoliczności, czyli prowadzenia pojazdu silnikowego po wydaniu decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Oznacza to, że podnoszone przez skarżącego zarzuty nie mogą być uwzględnione. Z punktu widzenia omawianego przepisu niezbędne jest stwierdzenie wystąpienia faktu kierowania pojazdem silnikowym w okresie zatrzymania prawa jazdy mocą decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie do organu pierwszej instancji 17 września 2018 r. wpłynęło pismo z Komisariatu Policji [...] w C. informujące, że 7 września 2018 r. został skierowany wniosek do Sądu Rejonowego w C. [...] Wydział Karny przeciwko skarżącemu o to, że 8 czerwca 2018 r. kierował na drodze krajowej nr [...] pojazdem pomimo wydania [...]r. przez Prezydenta Miasta J. decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy, to jest od 12 kwietnia 2018 r. do 12 lipca 2018 r. Organy administracji publicznej w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć wskazały, że pismo takie jest dokumentem urzędowym i kierując się jego treścią podjęły kwestionowane rozstrzygnięcia. Skarżący z kolei wskazanemu pismu odmówił takiej mocy i opowiedział się za niezbędnością oczekiwania na prawomocny wyrok sądu powszechnego. W kontekście poruszanego zagadnienia przyjdzie opowiedzieć się po stronie organów administracji i wskazanej informacji o skierowaniu sprawy do sądu powszechnego przydać charakter dokumentu. Analiza pisma pochodzącego z Komisariatu Policji [...] w C. z 11 września 2018 r., które do organu pierwszej instancji wpłynęło 17 września 2018 r. wynika, że pochodzi od organu administracji publicznej. Podpisane jest przez uprawnioną osobę oraz zawiera informacje o skierowaniu wniosku przeciwko skarżącemu do Sądu Rejonowego w C. [...] Wydział Karny. W świetle powyższego, pismo to spełnia wszystkie wymogi dokumentu urzędowego przewidzianego treścią art. 76 Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji zarzuty skarżącego kierowane pod adresem tego pisma nie znajdują umocowania prawnego. Podkreślić trzeba, że treść wskazanego powyżej pisma stanowi wystarczającą podstawę dla organu administracji publicznej do uruchomienia postępowania przewidzianego treścią art. 102 ust. 1e ustawy o kierujących pojazdami i wydania decyzji o przedłużeniu do 6 miesięcy okresu zatrzymania prawa jazdy. Na marginesie prowadzonych rozważań przyjdzie zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny 1 lipca 2019 r. podjął, uchwałę sygn. akt I OPS 3/18, w której przyjęto stanowisko, że podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. Przywołane w powyższej uchwale przepisy ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny mają zastosowanie w niniejszej sprawie, a tym samym winny być w analogiczny sposób interpretowane. Oznacza to, że wskazana informacja o skierowaniu sprawy kierowania pojazdem silnikowym w okresie zatrzymania prawa jazdy do sądu powszechnego jest wystarczającą podstawą wydania kwestionowanej decyzji. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.