II SA/Gl 1081/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi S.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. We wnioskach do Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w K. zwrócił się o skierowanie S. M. na badanie psychologiczne oraz na sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych przez niego uprawnień w związku z otrzymaniem łącznie 33 punktów za naruszenia w okresie od [...] r. do [...] przepisów ruchu drogowego. W związku z informacją zawartą w tych wnioskach zawiadomieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta T. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania S. M. prawa jazdy, które następnie postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił. Po jego podjęciu, orzekając w sprawie merytorycznie, decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 i art. 107 kpa oraz art. 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 183, zwanej dalej ustawą zmieniającą) orzekł o zatrzymaniu S. M. prawa jazdy kategorii A, B o wskazanym w tej decyzji numerze. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że jak wynika z w/w wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r., S. M. przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W odwołaniu od tej decyzji reprezentowany przez adwokata S. M. wniósł o jej uchylenie i zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy toczącej się przed WSA w Gliwicach sygn. akt II SA/Gl 239/16. W uzasadnieniu odwołania m.in. podniósł, że błędnie została ustalona przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. i przez organ I instancji liczba przypisanych mu punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W tym przedmiocie sprawa podlega rozpoznaniu we wskazanej wyżej sprawie przez WSA w Gliwicach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odwołania nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało orzeczenie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.), do dnia 31 grudnia 2016 r. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), czyli za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, ze S. M. przekroczył w ciągu jednego roku liczbę 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W stanowiącym część akt sprawy wniosku z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazał, że w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] S. M. otrzymał łącznie 33 punkty za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wskazany wniosek organu Policji jest dokumentem urzędowym, a zatem – w myśl art. 76 § 1 Kpa – stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kodeks dopuszcza wzruszenie powyższego domniemania (art. 76 § 3), jednak strona postępowania nie wykazała jego nieprawdziwości, ani też nie podjęła skutecznie działań uprawdopodabniających nieprawdziwość twierdzeń zawartych we wniosku Komendanta Policji. Uwzględnić należało w tym względzie zdaniem SKO w szczególności treść pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. z którego wynika, że punkty w liczbie 29, które przypisano stronie w związku z naruszeniami popełnionymi w dniu [...] oparte zostały na prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w T. o sygn. akt [...]. Dalej Kolegium zwróciło uwagę, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest aktem związanym, tzn. w określonym stanie faktycznym organ ma obowiązek wydania decyzji o określonej treści. Przesądza o tym formuła przepisu: "starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy". W konsekwencji, ze względu na przekroczenie 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, na organach administracji publicznej spoczywał obowiązek zatrzymania S. M. dokumentu prawa jazdy. W związku ze zgłoszonymi w odwołaniu zarzutami Kolegium wyjaśniło, że w sprawie nie wystąpiły podstawy do zawieszenia postępowania. Oczekiwanie na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej, tj. sprawy kontroli działań administracji publicznej z istoty nie stanowi zagadnienia wstępnego (zagadnieniem wstępnym jest kwestia bez rozstrzygnięcia której nie można w ogóle wydać decyzji administracyjnej). Stwierdziło także, że organy administracji publicznej nie są właściwe do oceny zasadności przypisania kierowcy punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W tym względzie SKO przytoczyło treść wyroku NSA z dnia 20 maja 2014 r. I OSK 2697/12, Lex 1478762, zgodnie z którym "ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Organy te – stosownie do art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. – wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na egzamin sprawdzający jego kwalifikacje, który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca ten przekroczył limit 24 punktów karnych". W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO zastępowany przez pełnomocnika S. M. wniósł o jej uchylenie. Zarzucił, że została ona wydana z rażącym naruszeniem: - art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, zwanej dalej p.r.d.) przez błędne wskazanie go jako podstawy zatrzymania prawa jazdy, - art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627, zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami) poprzez bezzasadne przyjęcie, że stanowi on źródło obowiązku wydania przez organ administracji decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy, - art. 76 § 3 Kpa poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżący nie wzruszył domniemania zgodności z rzeczywistością dokumentu w postaci wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. o skierowaniu skarżącego na sprawdzenie kwalifikacji, - art. 97 § 1 pkt 4 poprzez nie zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, - art. 7 w zw. z art. 80 Kpa poprzez nie podjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonaniem oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny. W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powołanych w niej przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Ani w podstawie prawnej ani w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie powołano art. 130 ust. 1 (pomijając już, że w skardze nie podano bliżej jednostki redukcyjnej tego przepisu) p.r.d. ani art. 102 ust. 1 (z takim samym zastrzeżeniem) ustawy o kierujących pojazdami. Tym samym SKO nie dopuściło się naruszenia tych przepisów przez bezzasadne oparcie się na nich w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy prawidłowo jako podstawę materialnoprawną zatrzymania skarżącemu prawa jazdy powołał treść art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości i nie jest też przez skarżącego kwestionowane, że w związku z naruszeniami przepisów ruchu drogowego jakich dopuścił się on w dniach [...] i [...] w prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. ewidencji przypisano mu 33 punkty. W konsekwencji zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy zmieniającej Prezydent Miasta T. był zobowiązany wydać decyzję o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Należy podzielić w tym względzie stanowisko, że w takiej sytuacji decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest aktem związanym, a nie zależy od uznania organów orzekających, które w tym względzie są związane wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji co do przypisanych kierowcy ilości punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy Prawo o ruchu drogowym, wpisanych do prowadzonej przez niego ewidencji. Zarówno w świetle obowiązujących przepisów jak i utrwalonego w tym względzie orzecznictwa organy orzekające nie mają prawa kwestionowania ilości wpisanych do ewidencji punktów, które w odpowiednim trybie nie zostały zweryfikowane (zobacz w tym względzie m.in. wyroki NSA z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 413/11 i z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1009/13. Również z tego względu zarzut naruszenia art. 130 ust. 1 p.r.d. nie zasługiwał na uwzględnienie. W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 76 § 3 Kpa. W tym względzie w orzecznictwie utwierdził się pogląd, że ilość wpisanych punktów może być kwestionowana jedynie w postępowaniu przed organem prowadzącym ewidencję o jakiej mowa w art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, prowadzoną przez komendanta wojewódzkiego Policji zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U., z 2012 r. poz. 488). Skarżący podjął co prawda próbę zakwestionowania uwidocznionych odnośnie jego osoby w ewidencji punktów ale okazała się ona bezskuteczna. Jego skarga w tym przedmiocie została bowiem odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 239/16, a więc jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Z tego powodu nie zasługiwał też na uwzględnienie zarzut wydania tej decyzji z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, gdy jednocześnie zważy się, że skarga kasacyjna od tego postanowienia WSA została oddalona postanowieniem NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 571/17. Wobec powyższego organy orzekające nie miały też uprawnień do oceny prawidłowości przypisania skarżącemu 29 punktów wynikających z naruszenia przez niego przepisów ruchu drogowego w dniu [...] r. za które został on skazany prawomocnym wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Tym samym brak jest też podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w oparciu o dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369). ec