I OSK 1009/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska sędzia del. NSA Jolanta Sikorska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1124/12 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1124/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w S. sprawy ze skargi T. K., dalej skarżący, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami, oddalił skargę. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], Starosta S., powołując się na art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), dalej u.p.r.d., i § 26 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834) oraz art. 104 k.p.a. - po rozpatrzeniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia 6 lipca 2012 r., skierował skarżącego na egzamin teoretyczny i praktyczny sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kat. AB. Organ I instancji podał, że z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. wynika, że w ciągu niespełna roku, licząc od 15.11.2011 r. do 29.06.2012 r. skarżący dopuścił się naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, w wyniku czego otrzymał łącznie 30 punktów karnych, tj.: dnia 15.11.2011 r. za przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h otrzymał 6 pkt; dnia 13.05.2012 r. za przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h otrzymał 6 pkt; dnia 08.06.2012 r. za przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h otrzymał 6 pkt; dnia 11.06.2012 r. za przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h otrzymał 6 pkt; dnia 29.06.2012 r. za przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h otrzymał 6 pkt. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 130 ust. 3 u.p.r.d., polegające na skierowaniu go na egzamin sprawdzający pomimo zaistnienia braku przesłanek wymaganych ww. przepisem. Podniósł, że w dniu 9 lipca 2012 r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 u.p.r.d., uprawniające do zmniejszenia o 6 liczby posiadanych przez niego punktów karnych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Szkolenie zostało ukończone jeszcze przed wydaniem decyzji przez Starostę na koszt własny kursanta. Liczba punktów karnych powinna zostać zredukowana, gdyż nie wystąpiły przesłanki uniemożliwiające kierowcy udział w takim kursie, tzn. skarżący posiada uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. AB dłużej niż przez okres 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Ponadto w uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżący uzyskał w dniu 11 czerwca 2012 r. mandat karny w wysokości 100 zł oraz 6 pkt karnych, gdy tymczasem mandat ten opiewał na 100 zł i 4 pkt karne. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b u.p.r.d., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podało, że nie posiada kompetencji do rozważania, czy zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 130 ust. 3 u.p.r.d. w świetle § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracyjnych z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego jest zasadny poprzez ocenę, czy powołany przepis rozporządzenia jest zgodny z ustawą i mieści się w zakresie upoważnienia ustawowego. Po przywołaniu treści art. 130 ust. 3 u.p.r.d. oraz § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia organ odwoławczy wskazał, że faktycznie zestawienie tych dwóch norm prawnych (ustawowej i podustawowej) dotyczących możliwości zmniejszenia przez kierowcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego przez odbycie szkolenia wskazuje, że norma zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia poszerza zakres wyłączenia określonego art. 130 ust. 3 zdanie drugie u.p.r.d. Kolegium podkreśliło, że nie jest upoważnione do interpretowania obowiązującego prawa, a obowiązane jest wyłącznie do jego stosowania i nie jest właściwe do oceny zarzutów odwołującego w tym względzie, a zwłaszcza do ich uwzględnienia. Odnosząc się do zarzutu przyjęcia niewłaściwej ilości punktów karnych z tytułu wykroczenia popełnionego przez skarżącego w dniu 11 czerwca 2012 r. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 130 ust. 1 u.p.r.d., ewidencję punktów prowadzi komendant wojewódzki policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanego, która powinna być systematycznie aktualizowana. Nieprawidłowości w prowadzeniu ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego nie stanowią podstawy do odstąpienia przez starostę od wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, gdyż jak wynika z wniosku Policji, przesłanki do wydania takiej decyzji zostały spełnione. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze zarzucił naruszenie: - art. 130 ust. 3 u.p.r.d. poprzez uznanie, że odbyte przez skarżącego w dniu 9 lipca 2012 r. szkolenie nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; - art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b u.p.r.d. poprzez skierowanie skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje teoretyczne i praktyczne w zakresie kategorii AB prawa jazdy, pomimo braku zaistnienia przesłanek wymaganych wymienionym przepisem, - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zwłaszcza poprzez niewyjaśnienie, czy punkty karne za wykroczenie popełnione w dniu 11 czerwca 2012 r. zostały wpisane do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego zgodnie z otrzymanym przez skarżącego mandatem, czy też zostały wpisane bez podstawy prawnej, tj. niezgodnie z treścią otrzymanego przez skarżącego mandatu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że jak wynika z okoliczności faktycznych sprawy, w dniu 13 lipca 2012 r. wpłynął do Starosty S. wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień w stosunku do skarżącego, który w okresie od 5 listopada 2011 r. do 29 czerwca 2012 r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego, otrzymując łącznie 30 punktów karnych. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji jest, obowiązujący na dzień jej wydania przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Przepis ten upoważnia organy policji do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Na mocy art. 130 ust. 4 ustawy, ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrami transportu i sprawiedliwości do określenia sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, programu szkolenia i jednostek do niego upoważnionych, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów upoważnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. Rozporządzeniem wykonawczym regulującym wymieniony zakres, obowiązującym w dniu wydania zaskarżonych decyzji, jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488), który w § 3 stanowi, że ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. W dalszych przepisach szczegółowo uregulowano postępowanie przed organami policji związane z dokonywaniem wpisu (§ 4), czy usuwaniem wpisu do ewidencji (§ 5, § 6). Sąd I instancji wskazał, że analiza treści przepisu będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji, tj. art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy i zawartego w nim zwrotu: "sprawdzeniu kwalifikacji podlega..." wyraźnie wskazuje, że decyzja wydana na jego podstawie jest decyzją o charakterze związanym, co oznacza, że organ kierujący, tj. starosta, nie ma uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu policji skierowania, czy prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych. W tej sytuacji w rozpatrywanej sprawie nie można zdaniem Sądu I instancji zarzucić organom naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. Zarzut naruszenia art. 130 ust. 3 ustawy jest więc bezpodstawny, albowiem kwestia zmniejszenia liczby punktów karnych w wyniku odbytego szkolenia nie leży w kompetencji organów orzekających o skierowaniu na egzamin sprawdzający, lecz w gestii Policji. Wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego stanowi czynność materialnotechniczną, która może być, stosownie do art. 3 § 3 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., przedmiotem odrębnej skargi. Kierowca zainteresowany wykreśleniem punktów karnych z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie w zależności od tego czy i jakie ten organ zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego, kwestionując czynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lub skarżąc bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Sąd I instancji podzielił w tym względzie stanowisko wyrażone w wyrokach NSA z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK1087/05 i z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1552/11 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów nie można skutecznie zakwestionować ilości punktów wpisanych do ewidencji, czy to z przyczyny odbycia szkolenia punkty te redukujące, czy też wpisane omyłkowo, bowiem organy prowadzące to postępowanie nie są uprawnione do korygowania wpisów dokonanych przez organ prowadzący ewidencję. Trafnie zatem, zdaniem Sądu I instancji, organy oceniły stan faktyczny sprawy i prawidłowo oparły swe rozstrzygnięcie na przepisie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Mając powyższe na uwadze, Sąd ten na podst. art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T. K., zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz orzeczenia o kosztach postępowania według norm przepisanych. Powołując się na art. 174 p.p.s.a. w zw. z art. 176 p.p.s.a. zarzucił naruszenie: 1. "art. 145 § pkt 1 lit.c" w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 76 § 1 i 3, art. 77 § k.p.a. poprzez: - przyjęcie, że ani Starosta Powiatu, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie może przeprowadzić dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim są dane zebrane w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, - dokonywanie przez organy administracyjne ustaleń niezgodnie z procedurą zawartą w kodeksie postępowania administracyjnego i nieustalenie stanu faktycznego zgodnie z rzeczywistym stanem, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwości jego oceny; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dowodów w postaci: - zaświadczenia Dyrektora WORD w P. nr [...] z dnia [...].07.2012 r. o odbytym przez skarżącego w dniu 09.07.2012 r. szkoleniu, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dalej: u.p.r.d., i wynikających z niego konsekwencji w postaci zmniejszenia o 6 liczby posiadanych punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; - mandatu karnego z dnia 11.06.2012 r. i wynikającego z niego faktu, że skarżący w dniu 11.06.2012 r. został obciążony 4 punktami karnymi za popełnione wykroczenie, a nie 6 punktami, jak to błędnie ustaliły organy administracyjne obu instancji; 3. "art. 145 § pkt 1 lit. c" w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 75 §1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że dokumenty w postaci: - zaświadczenia Dyrektora WORD w P. nr [...] z dnia [...].07.2012 r.; - mandatu karnego z dnia 11.06.2012 r. nie mogą być dowodami w postępowaniu administracyjnym mającym na celu ustalenie spełnienia się przesłanek wymienionych w art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b u.p.r.d.; 4. art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 130 ust. 3 u.p.r.d. poprzez uznanie, że odbyte przez skarżącego w dniu 9 lipca 2012 r. szkolenie nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; 5. art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez WSA w Szczecinie, że istnieje konieczność skierowania skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje teoretyczne i praktyczne w zakresie kategorii AB prawa jazdy pomimo, że wskazany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na brak zaistnienia przesłanek wymaganych wymienionym przepisem; 6. art. 87 ust. 1 i 92 ust. 1 Konstytucji RP poprzez dokonanie niedozwolonej wykładni rozszerzającej normy wynikającej z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d. w zw. z art. 130 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d., w taki sposób, że ogranicza okoliczności, w których dochodzi do zmniejszenia liczby punktów karnych ze względu na odbyte szkolenie, a rozszerza katalog przypadków, w których stosowana jest sankcja prawna polegająca na skierowaniu osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 7. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, dalej: p.u.s.a., w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nieustosunkowaniu się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów skarżącego oraz na niewłaściwej i pozornej kontroli działalności organów administracji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że w jego ocenie zaskarżony wyrok jest niezgodny z prawem. Podniósł, że skarżący odbył w dniu 9 lipca 2012 r. szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 u.p.r.d. uprawniające do zmniejszenia liczby posiadanych przez niego punktów karnych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego o 6, to jest z 30 punktów do 24 punktów. Szkolenie to zostało ukończone jeszcze przed wpłynięciem wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. do Starosty Powiatowego w S. oraz przed zawiadomieniem o tym fakcie skarżącego, a więc przed wszczęciem postępowania. Po odbyciu szkolenia skarżący otrzymał stosowne zaświadczenie. Skarżący posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. AB dłużej niż przez okres 1 roku. W takiej sytuacji liczba naliczonych punktów powinna zostać zredukowana o 6. Ponadto żaden z organów administracji, jak również Sąd I instancji nie kwestionują, że skarżący w dniu 11.06.2012 r. uzyskał mandat karny za przekroczenie dozwolonej prędkości w wysokości 100 złotych oraz 4 punktów karnych, a do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego błędnie wpisano 6 punktów karnych, co oznacza, że w momencie wszczęcia postępowania przez organ I instancji i wydawania przez ten organ decyzji liczba punktów karnych zgromadzonych przez skarżącego wynosiła faktycznie 22. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, argumentacja, zgodnie z którą organy obu instancji, jak i Sąd I instancji odmawiają uwzględnienia ww. bezspornych okoliczności jest nieracjonalna i niezgodna z obowiązującą procedurą regulującą postępowanie dowodowe w postępowaniu administracyjnym. Przyznał, że decyzja wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d. jest decyzją związaną. Zarzucił, że okoliczność ta nie zwalnia jednak organu od ustalenia stanu faktycznego polegającego na zbadaniu istnienia przesłanek warunkujących wydanie takiego skierowania. Podniósł, że niewątpliwie w niniejszej sprawie została spełniona pierwsza z przesłanek uzasadniających skierowanie skarżącego na sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, tj. został złożony wniosek przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Nie została natomiast spełniona druga z przesłanek wymienionych w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d., tj. przesłanka przekroczenia przez skarżącego 24 punktów karnych za przekroczenie przepisów prawa ruchu drogowego. Wprawdzie wskazywać na to mają wpisy do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, ale żaden przepis prawa nie nadaje tej ewidencji żadnej szczególnej mocy dowodowej stawiającej ją wyżej niż inne dokumenty urzędowe sporządzane przez organy administracji. Skarżący kasacyjnie podniósł, że dane zawarte w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 § 1 k.p.a., w związku z tym organy orzekające w sprawie, związane domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w takim dokumencie urzędowym (ewidencji), uprawnione są do przyjęcia, że skarżący uzyskał liczbę punktów określonych w ewidencji. Powołując się na wyrok NSA z dnia 14.03.2008 r., sygn. akt I OSK 389/07, skarżący kasacyjnie podniósł, że domniemanie to nie jest jednak nieusuwalne. Stosownie bowiem do art. 76 § 3 k.p.a., domniemanie wynikające z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego może być bowiem obalone przez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że jak wynika z akt sprawy, skarżący przedkładając dokumenty urzędowe w postaci zaświadczenia z dnia 09.07.2012 r. o odbytym szkoleniu oraz mandatu karnego z dnia 11.06.2012 r., przedłożył dowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i wykazał nieprawdziwość informacji udzielonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., która stanowiła podstawę do wydania zaskarżonej decyzji Starosty S. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że wbrew stanowisku Sądu I instancji, nieprawidłowe, tj. niezgodne z mandatem wpisane do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego punkty karne nie powinny stanowić podstawy do skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Powołując się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 186/08, skarżący kasacyjnie podniósł, że wprawdzie ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie może dokonywać oceny zasadności uznania, że kierowca przekroczył przepisy ruchu drogowego czy też nie, jednak zarówno organy administracji, jak i sądy administracyjne posiadają kompetencję do rozstrzygnięcia, czy punkty karne wpisane do ewidencji nie zostały wpisane bez podstawy prawnej, tj. bez oparcia w prawomocnym wyroku, mandacie karnym albo orzeczeniu dyscyplinarnym. Odmienne stanowisko Sądu I instancji w tym względzie jest w tej sytuacji sprzeczne z art. 75 § 1 k.p.a. Skarżący kasacyjnie podniósł, że w skardze nie domagał się skorygowania wpisów dokonanych przez organ prowadzący ewidencję a jedynie zbadania, czy stan faktyczny został ustalony prze organy administracji zgodnie z regułami dowodowymi narzuconymi przez kodeks postępowania administracyjnego i dokonanie własnych ustaleń co do ilości zdobytych przez skarżącego punktów karnych, ustalonych na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zarzucił, że skoro Sąd I instancji nie zna treści zarzutów podniesionych przez skarżącego, to dokonana przez niego kontrola zaskarżonych decyzji była pozorna. Skarżący kasacyjnie podniósł, że art. 130 ust. 3 u.p.r.d. określa jako zasadę, że odbycie określonego szkolenia powoduje zmniejszenie ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i wskazuje tylko jeden wyjątek - dotyczący kierowcy o stażu liczonym od daty uzyskania prawa jazdy krótszym niż 1 rok. Bezwzględnie więc uznać należy, zdaniem autora skargi kasacyjnej, że wprowadzenie jakiegokolwiek innego wyjątku od tej zasady wymagałoby istnienia przepisu szczególnego rangi ustawowej, a takiego nie ma. Przepis ustawy zezwala jedynie na określenie w rozporządzeniu wykonawczym liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, a nie określania okoliczności, w jakich odbycie takiego szkolenia nie może skutkować zmniejszeniem liczby uzyskanych punktów. W tym stanie rzeczy w odpowiedzi na wniosek komendanta policji, Starosta S. powinien zdaniem skarżącego kasacyjnie odmówić skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, gdyż ten w momencie wydawania przez Starostę decyzji na swoim koncie miał jedynie 22 punkty karne, a nie jak zostało ustalone - 30 punktów karnych. Autor skargi kasacyjnej zarzucił, że Sąd I instancji nie odniósł się do powyższej argumentacji, a lakonicznie odesłał skarżącego do argumentacji zawartej w orzeczeniach NSA, a zwłaszcza w wyroku NSA z 24 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1552/11, którą przyjął za swoją. W ocenie pełnomocnika skarżącego, argumentacja NSA, którą Sąd I instancji przyjął za swoją, jest całkowicie chybiona. Skarżący kasacyjnie podniósł, że w ww. wyroku z dnia 24 października 2012 r. NSA dokonuje wykładni celowościowej uregulowań ustawowych art. 130 ust. 3 u.p.r.d. i przyjmuje, że regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych, w związku z czym nie wykracza poza granice delegacji ustawowej. Skarżący kasacyjnie zarzucił, że NSA dokonuje wykładni polegającej na przypisaniu art. 130 ust. 3 u.p.r.d. innego zakresu zastosowania przy wykorzystaniu reguł wykładni pozajęzykowych, niż zakres wypływający wprost i jednoznacznie po zastosowaniu reguł językowych. Podniósł, że w końcowym rezultacie wykładnia celowościowa dokonana przez NSA prowadzi do ograniczenia okoliczności, w których dochodzi do zmniejszenia liczby punktów karnych ze względu na odbyte szkolenie (uprawnienie obywatela są tu poddawane interpretacji zwężającej) i rozszerzenia katalogu przypadków, w których osoby posiadające uprawnienie do kierowania pojazdami kierowane są na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Powołał się także na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2000 r., sygn. akt K 25/99 i stwierdził, że argumentacja NSA zawarta w ww. wyroku z dnia z 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1552/11, którą Sąd I instancji przyjął w zaskarżonym wyroku za swoją, jest niezgodna z ww. zasadami konstytucyjnymi. Powołując się na powyższe, wniósł jak na wstępie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie w podstawach skargi kasacyjnej powołał się zarówno na pkt 1 art. 174 p.p.s.a., jak i na pkt 2 tego przepisu prawa. W takich przypadkach, co do zasady, w pierwszej kolejności badaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego, co wynika z celowościowej wykładni art. 188 p.p.s.a. W sytuacji, gdy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że zarzuty te nie są usprawiedliwione. W związku z podniesionymi w skardze kasacyjnej zarzutami naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania, w szczególności: "art. 145 § pkt 1 lit.c" (nieprecyzyjnie wskazanego) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 76 § 1 i 3, art. 77 § k.p.a. oraz "art. 145 § pkt 1 lit. c" (nieprecyzyjnie wskazanego) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 75 §1 k.p.a. należy na wstępie wyjaśnić charakter prawny prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), dalej u.p.r.d., Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie natomiast z art. 130 ust. 4 u.p.r.d., Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. W wykonaniu tak zakreślonej delegacji ustawowej zostało wydane przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488), obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej decyzji, jak to trafnie zaważa w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji. W § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazano, że ewidencję kierowców prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje się w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne (§ 9). Ponadto informacji o wpisach udziela się podmiotom wymienionym w § 10. Natomiast zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zestawienie ww. przepisów prawa wskazuje w sposób jednoznaczny, że ewidencja, o której mowa, jest urządzeniem szczególnym, oddanym w całości do wyłącznej kompetencji wskazanego organu Policji. Oznacza to m.in., że to w gestii Policji leży także usuwanie punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 u.p.r.d. Stanowi o tym wyraźnie § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, stwierdzając, że to organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. Natomiast przepisy § 8 ust. 2 i 4 rozporządzenia precyzują, że zmniejszenia punktów organ prowadzący ewidencję dokonuje po przedstawieniu zaświadczenia o odbytym szkoleniu, wystawionego przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Czynności te nie mogą być zatem dokonane przez starostę, który nie jest także uprawniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów, jak również czynienia w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń i ocen w sprawie dotyczącej skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 u.p.r.d., to jest w sprawie prowadzonej na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b u.p.r.d. W konsekwencji w sprawie prowadzonej na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 130 ust. 1 u.p.r.d. prowadzące ją organy, to jest zarówno starosta, jak i w postępowaniu odwoławczym samorządowe kolegium odwoławcze, nie są władne dokonać samodzielnego uwzględnienia (odliczenia) punktów z racji odbycia przez kierowcę szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 u.p.r.d. Dopóki bowiem takiego usunięcia nie dokona Policja jako organ prowadzący ewidencję, dopóty starosta jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisaną kierowcy zgodnie z ewidencją z racji naruszeń, których kierowca się dopuścił (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Kielcach z dnia 25.11.2010 r., sygn. akt II SA/Ke 691/10, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl., zwanej dalej CBOSA). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego może zwrócić się o podjęcie określonego aktu lub czynności, a w razie milczenia organu skorzystać ze skargi w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 13.07.2006 r., sygn. akt I OSK 1087/05, lex nr 275433, wyrok NSA z dnia 31.03.2011 r., sygn. I OSK 1013/10, CBOSA). Podobne stanowisko zajęto w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 06.03.2008 r., sygn. II SA/Gl 25/08 (lex nr 488478). Wprawdzie ww. sprawy nie dotyczyły skargi na tego rodzaju akt o charakterze ewidencyjnym lub bezczynność organu ewidencyjnego, ale innej pod względem przedmiotowym sprawy dotyczącej – jak w sprawie niniejszej - skargi na decyzję o skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d., ale prezentowana w nich wykładnia zasługuje na aprobatę także w realiach niniejszej sprawy. Zauważyć należy, że wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest czynnością materialnotechniczną podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Strona zainteresowania wykreśleniem punktów z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie - w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko - skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 lub pkt 8 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 13.07.2006 r., sygn. I OSK 1087/05, lex nr 27543, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16.06.2009 r., sygn. II SA/Bd 303/09, CBOSA). Kwestia ta nie może natomiast być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest przesłanką rozstrzygnięcia, np. w sprawie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, o jakim mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d., ani też w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach. W świetle powyższych rozważań traci na znaczeniu podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego na skutek błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania w stanie faktycznym sprawy przepisów art. 130 ust. 3 i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d., jako że jak już wyżej powiedziano, dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wiążą organ właściwy w sprawie skierowania kierowcy na kontrolny egzamin sprawdzający i organ ten nie może prowadzić samodzielnych ustaleń w zakresie objętym ewidencją. Tym niemniej dla pełnej jasności sprawy stwierdzić należy, że nie są usprawiedliwione podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty materialnoprawne dotyczące naruszenia ww. przepisów u.p.r.d., to jest art. 130 ust. 3 i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d. Odnosząc się do powyższego zarzutu skargi kasacyjnej wskazać należy, że przepis art. 130 ust. 1 u.p.r.d. nakazuje prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. W myśl ust. 2 omawianego przepisu prawa, punkty wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 – 20 punktów. Przepis ten w ust. 3 stanowi, że kierowca wpisany do ewidencji może uczestniczyć na własny koszt w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Przepis zaś art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d. wprowadza obowiązek poddania sprawdzeniu kwalifikacji kierowcy, który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 u.p.r.d. Przekroczenie wskazanej liczby punktów wywołuje konieczność wydania odpowiedniego skierowania. Z analizy systemowej wyżej przytoczonych przepisów wynika, że zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko wówczas, gdy przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła 24. W przypadku przekroczenia tej liczby kierowca poddawany jest bowiem obowiązkowemu sprawdzeniu kwalifikacji i nie może skorzystać z dobrodziejstwa zmniejszenia liczby punktów karnych w drodze odbycia szkolenia na własny koszt (por. wyroki NSA: z dnia 16.12.2010 r., sygn. akt I OSK 275/10 oraz z dnia 31.03.2011 r., sygn. akt I OSK 1013/10, CBOSA). Wbrew zatem odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, odbyte przez skarżącego w dniu 9 lipca 2012 r. szkolenie nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i istniała konieczność skierowania skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje teoretyczne i praktyczne w zakresie kategorii AB prawa jazdy. Za nietrafny także w świetle tego, co powiedziano wyżej, uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP poprzez dokonanie – zdaniem autora skargi kasacyjnej - wykładni rozszerzającej normy wynikającej z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d. w zw. z "art. 130 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d.", w taki sposób, że ogranicza okoliczności, w których dochodzi do zmniejszenia liczby punktów karnych ze względu na odbyte szkolenie, a rozszerza katalog przypadków, w których stosowana jest sankcja prawna polegająca na skierowaniu osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zauważyć w tym miejscu należy, że ustawa Prawo o ruchu drogowym nie zawiera jednostki redakcyjnej oznaczonej jako "art. 130 ust. 1 pkt 1 lit. b". Dokonując oceny zasadności ww. zarzutu skargi kasacyjnej doprecyzowanego w jej uzasadnieniu wskazać należy, że powołany w skardze kasacyjnej jako naruszony przepis art. 87 ust. 1 Konstytucji RP określa źródła powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej stanowiąc, że są nimi: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Powołany zaś jako naruszony przepis art. 92 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Wskazać należy, że z powolnego w skardze kasacyjnej w ramach omawianego zarzutu przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d. wynika wprost obowiązek poddania sprawdzeniu kwalifikacji kierowcy, który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 u.p.r.d. Przekroczenie wskazanej liczby punktów wywołuje konieczność wydania przez starostę odpowiedniego skierowania. Decyzje wydawane na podstawie ww. przepisu prawa mają charakter decyzji związanych. Dokonana w tej sytuacji przez Sąd I instancji wykładnia ww. przepisu prawa w niczym nie narusza prawa. W ramach omawianego zarzutu skargi kasacyjnej jej autor podniósł wprawdzie zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, który określa konstytucyjne przesłanki rozporządzenia, jednak zarzutu tego nie powiązał z jakimkolwiek przepisem jakiegokolwiek rozporządzenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczącej powyższego zarzutu odniósł się krytycznie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.10.2012 r., sygn. I OSK 1552/11, na który w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powołał się Sąd I instancji wskazując, z powołaniem się na art. 130 ust. 3 u.p.r.d., że kwestia zmniejszenia liczby punktów karnych w wyniku odbytego szkolenia nie leży w kompetencji organów orzekających o skierowaniu na egzamin sprawdzający, lecz w gestii Policji. Odnosząc się do argumentacji powołanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczącej tego właśnie zarzutu zauważyć należy, że zawarte w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.10.2012 r., sygn. I OSK 1552/11 stanowisko dotyczące wykładni art. 130 ust. 3 u.p.r.d. nie jest odosobnione. Zostało ono przyjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny także w wyrokach z dnia 22.03.2011 r., sygn. I OSK 723/10, z dnia 31.03.2011 r., sygn. I OSK 1013/10, z dnia 15.03.2012 r., sygn. I OSK 419/11 i z dnia 16.12.2010 r., sygn. I OSK 275/10 (dostępne w CBOSA). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni wykładnię tę podziela. Postulowane w skardze kasacyjnej odczytanie przepisów ustawy i nadanie im takiej treści, że kierowca mógłby w drodze odbycia szkolenia zmniejszyć liczbę punktów karnych (po przekroczeniu limitu 24), niweczyłoby możliwość stosowania środka z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d., a zatem osiągnięcia celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy. Nie zostałaby także spełniona funkcja prewencyjna tych regulacji, które w myśl założenia ustawodawcy winny zapobiegać wielokrotnemu naruszeniu przepisów ruchu drogowego. Za niezasadny także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., które w ocenie autora skargi kasacyjnej miałoby polegać na nieustosunkowaniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skarżącego oraz na niewłaściwej i pozornej kontroli działalności organów administracji. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, dokonując kontroli zaskarżonych decyzji Sąd I instancji odniósł się do zarzutów skargi wniesionej do tego Sądu, dotyczących możliwości zbadania w niniejszym postępowaniu, zgodnie z regułami k.p.a. i dokonania własnych ustaleń co do ilości uzyskanych przez skarżącego punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dokonując wykładni art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 130 ust. 3 u.p.r.d., z powołaniem się także na orzecznictwo sądów administracyjnych Sąd I instancji podał bowiem, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów nie można skutecznie zakwestionować ilości punktów wpisanych do ewidencji, czy to z powodu odbycia szkolenia punkty te redukujące, czy też wpisane omyłkowo, z tego względu, że organy prowadzące to postępowanie nie są uprawnione do korygowania w tym postępowaniu wpisów dokonanych przez organ prowadzący ewidencję. W świetle powołanej wyżej prawidłowej argumentacji Sądu I instancji nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie - zdaniem skarżącego kasacyjnie - przez Sąd I instancji dowodów w postaci zaświadczenia Dyrektora WORD w P. nr [...] z dnia [...].07.2012 r. o odbytym przez skarżącego w dniu 09.07.2012 r. szkoleniu, o którym mowa w art. 130 ust. 3 u.p.r.d. i wynikających z niego konsekwencji w postaci zmniejszenia o 6 liczby posiadanych punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego oraz mandatu karnego z dnia 11.06.2012 r. i wynikającego z niego faktu, że skarżący w dniu 11.06.2012 r. został obciążony 4 punktami karnymi za popełnione wykroczenie, a nie 6 punktami, jak to błędnie – zdaniem skarżącego kasacyjnie - ustaliły organy administracyjne obu instancji. Zauważyć dodatkowo należy, że podnosząc zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie w istocie kwestionuje stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygania sprawy. W wyroku z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. II GSK 706/13 (lex nr 1519185) wskazał, że: "Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony tylko w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie prawa i gdy w ramach przedstawiania stanu sprawy sąd pierwszej instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania." Zauważyć należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., a w ramach przedstawiania stanu sprawy Sąd I instancji wskazał, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.