II SA/Gl 1088/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.),, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] (dalej: organ I instancji), działając na mocy art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a, b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm., dalej: u.k.p.) orzekł cofnąć M. W. (dalej: skarżąca) uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kat. A, B prawa jazdy, w związku ze stwierdzeniem na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] istnienia przeciwskazań zdrowotnych oraz na podstawie orzeczenia psychologicznego nr [...] istnienia przeciwskazań psychologicznych, do kierowania pojazdami silnikowymi na okres bezterminowy. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W wyniku odwołania wniesionego przez skarżącą, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku- Białej (dalej: organ, organ odwoławczy, organ II instancji, Kolegium) decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał, że powody, dla których osoby są kierowane na badania lekarskie nie mają po ich wykonaniu znaczenia, bowiem właściwy lekarz mógł orzec o niezdolności do kierowania pojazdami z zupełnie innych przyczyn, których orzeczenie nie ujawnia. Ponadto organ podniósł, że orzeczenia wydawane po badaniach lekarskich mają formę swoistą - nie mogą stanowić typowej decyzji administracyjnej ze względu na tajemnicę lekarską. Dodał, że z punktu widzenia zdolności do kierowania i związanego z tym ściśle bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest obojętne, co obecnie uniemożliwia prowadzenie pojazdów. Organ podkreślił, że w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, przewidziano obligatoryjne cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli uprawniony lekarz stwierdzi istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami, co wystąpiło w sprawie. Jednocześnie organ dodał, że po ewentualnym dostarczeniu pozytywnego wyniku badań lekarskich i psychologicznych przez stronę będzie możliwy zwrot uprawnień. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze M. W. podkreśliła potrzebę posiadania prawa jazdy i konieczność poruszania się samochodem. Podniosła argumenty sprowadzające się do kwestionowania okoliczności będących podstawą skierowania na badania lekarskie i psychologiczne oraz sposób ich przeprowadzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku- Białej wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o cofnięciu stronie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kat. A, B prawa jazdy, w związku ze stwierdzeniem na podstawie orzeczenia lekarskiego - istnienia przeciwwskazań zdrowotnych oraz na podstawie orzeczenia psychologicznego - istnienia przeciwwskazań psychologicznych, do kierowania pojazdami silnikowymi, na okres bezterminowy. Podkreślenia zatem wymagało, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Ponadto przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b cytowanej ustawy stanowi, że wymieniony organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Dodać należało, że według art. 79 ust. 2 u.k.p., uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81. Wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego składa się pisemnie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem lekarza, który je wydał (ust. 6). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (ust. 7). Podobny jest tryb postępowania w przypadku orzeczenia psychologicznego. Zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, uprawniony psycholog, po przeprowadzeniu badania psychologicznego w zakresie psychologii transportu, wydaje osobie badanej orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem lub wykonywania odpowiednich czynności, o których mowa w art. 82 ust. 2. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, którzy nie zgadzają się z treścią orzeczenia psychologicznego, mogą wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Wniosek o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego w zakresie psychologii transportu składa się pisemnie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia psychologicznego, za pośrednictwem uprawnionego psychologa, który je wydał (ust. 3). Orzeczenie psychologiczne wydane po przeprowadzeniu ponownego badania psychologicznego, jest ostateczne (ust. 4). Jak wynika z powyższego, ustawa o kierujących pojazdami przewiduje tryb postępowania w sytuacji, w której osoba badana zmierza do zakwestionowania treści orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Natomiast orzeczenie, co do którego nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego lub psychologicznego, jak też orzeczenie wydane po przeprowadzeniu takiego badania, jest ostateczne. W przedmiotowej sprawie zostały wydane ostateczne orzeczenia stwierdzające istnienie u skarżącej przeciwwskazań zdrowotnych oraz psychologicznych do kierowania pojazdami. Wobec tego organ zobligowany był do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Podkreślenia bowiem wymagało, że decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a i b u.k.p., nie ma charakteru uznaniowego, co powoduje, że w sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, organ administracji publicznej ma obowiązek postąpić zgodnie z jego dyspozycją. Co więcej, organy prowadzące postępowania o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami są związane orzeczeniami lekarskimi i psychologicznymi wydanymi w wyżej przytoczonym trybie. Nie podlegają zatem weryfikacji (tak pod względem ich treści, jak i procedowania) w postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami (wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r., sygn. I OSK 2709/16, dostępny w bazie orzeczeń CBOIS). Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.