II SA/Gl 1095/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. skarżąca E. S. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika w osobie radcy prawnej E. L. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu H. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami na działce [...]przy ulicy [...] w Z. W skardze skarżąca wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie pełnomocnika skarżącej ww. wniosek uzasadnia cyt: "waga i ilość naruszeń prawa oraz fakt, że realizacja decyzji może wywołać po stronie skarżącej znaczne szkody, których skalę trudno jednoznacznie określić." Nadto nie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować trwałe ograniczenia możliwości zagospodarowania, zwłaszcza zabudowanych działek sąsiednich i pogorszenie warunków korzystania ze stanowiącej wspólną własność kilku osób drogi wewnętrznej. Na koniec dodała, iż wykonanie decyzji uczyni też nieodwracalnymi jej skutki prawne i materialne. Odpis ww. skargi wraz z wnioskiem doręczono uczestnikom postępowania pouczając ich jednocześnie o możliwości ustosunkowania się do powyższego wniosku, jednakże żadna ze stron nie odniosła się do przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje Sądowi możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego to tym samym to skarżący winien uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem w tym przypadku skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Z opisanym obowiązkiem skarżącego skorelowana jest powinność Sądu do dokonywania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy (vide: postanowienie Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GZ 169/09). Rozpoznając wniosek pełnomocnika skarżącej w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd uznał, że nie może on zostać uwzględniony. We wniosku o wstrzymanie pełnomocnik skarżącej wskazał jedynie, że nie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować trwałe ograniczenia możliwości zagospodarowania, zwłaszcza zabudowanych działek sąsiednich i pogorszenie warunków korzystania ze stanowiącej wspólną własność kilku osób drogi wewnętrznej oraz iż wykonanie decyzji uczyni nieodwracalnymi jej skutki prawne i materialne. Nie uprawdopodobnił jednak by prawidłowe wykonanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu H. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, mogło wywołać po stronie skarżącej znaczną szkodę. Szkoda taka w razie ewentualnego uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji istotnie mogłaby bowiem powstać jednak co do zasady nie po stronie skarżącej lecz samego inwestora. On też ponosić będzie odpowiedzialność za szkody wyrządzone osobom trzecim. Pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił także by prawidłowe wykonanie decyzji mogło wywołać trudne do odwrócenia skutki. W razie bowiem ewentualnego uchylenia w postępowaniu sądowym zaskarżonej decyzji zawsze potencjalnie możliwa jest rozbiórka wybudowanego obiektu i przywrócenie terenu do stanu poprzedniego. Podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły stanowić również sformułowane w skardze zarzuty odnośnie wydania tej decyzji z naruszeniem powołanych tam przepisów prawa. Na tym etapie postępowania Sąd nie jest bowiem upoważniony do rozstrzygania tej kwestii i z tego też względu nie może ona stanowić podstawy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie. Wobec powyższego, z braku ustawowych przesłanek, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należało oddalić w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.