II SA/Gl 1105/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi A. K. i H. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z [...] r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nakazał E. i J. P. jako współwłaścicielom zakładu stolarskiego położonego w T. przy ul. [...]: - rozbiórkę ścian zewnętrznych, stropu oraz komina, wykonanych jako rozbudowa garażu, a także ścian zewnętrznych oraz stropu części budynku za dawnym budynkiem gospodarczym, z pozostawieniem słupa podtrzymującego stalową konstrukcję wiaty – zaznaczonych na załączniku graficznym, a wybudowanych bez pozwolenia na budowę jako rozbudowa zakładu stolarskiego położonego w T. przy ul. [...], na działce nr 1, w oparciu o art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 ., - wykonanie ścian zewnętrznych oraz drzwi zgodnie ze stanem pierwotnym, a także odtworzenie warstwy spadkowej stropodachu z odpowiednim pokryciem oraz obróbkami blacharskimi i orynnowaniem – w celu doprowadzenia samowolnie wykonanej rozbudowy budynku gospodarczego zaznaczonej na załączniku graficznym do stanu zgodnego z przepisami – w oparciu o przepis art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., - doprowadzenie do stanu poprzedniego budynku garażu poprzez odtworzenie warstwy dachu z odpowiednim spadkiem w stronę własnej działki i odpowiednim pokryciem bitumicznym oraz doprowadzenie do stanu poprzedniego zabudowań gospodarczych znajdujących się za budynkiem mieszkalnym poprzez odtworzenie drewnianej konstrukcji dachów o kształcie określonym w załączniku graficznym – w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie dotyczące warsztatu stolarskiego prowadzone jest od wielu lat i dotyczy wielu przypadków samowoli budowlanych. Pierwszy związany był z samowolną zmianą sposobu użytkowania zabudowań gospodarczych na cele produkcyjne. Kolejne roboty budowlane dotyczyły najpierw samowolnej rozbudowy zabudowań pełniących już funkcje produkcyjne (wykonywania robót budowlanych bez pozwolenia), a następnie rozbudowy i modernizacji zabudowań do obecnej postaci na podstawie decyzji wyeliminowanych następnie z obrotu prawnego. Podano, że zgodnie z zaleceniami co do kolejności usuwania skutków samowoli zawartymi z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z 5 września 2002 r., sygn. II SA/Ka 2544/00, kolejną decyzją w sprawie jest rozstrzygnięcie o samowolnej rozbudowie garażu i budynku gospodarczego, dokonanych na potrzeby zakładu stolarskiego. Na załączniku do decyzji zaznaczono kształt zabudowań po doprowadzeniu do stanu poprzedniego w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1994 r., elementy do odtworzenia w ramach doprowadzenia samowoli do zgodności z przepisami na podstawie art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. oraz obiekty dobudowane samowolnie jako część zakładu stolarskiego, przeznaczone do rozbiórki na podstawie art. 37 prawa budowlanego z 1974 r. Po rozpoznaniu odwołań od tej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z [...] r. nr [...] - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w części dotyczącej nakazu rozbiórki wydane na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r., - uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w części dotyczącej nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia części rozbudowy budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem, wydane na podstawie art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. i w tym zakresie na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy nałożył obowiązek rozbiórki tej części obiektu, - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w części dotyczącej nakazu doprowadzenia garażu i budynku gospodarczego do stanu poprzedniego, wydane na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1994 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że rozpoznane zostały w przeszłości skutki robót przeprowadzonych na podstawie decyzji, następnie wyeliminowanych z obrotu prawnego, w tym zakresie wydano decyzję częściową PINB w R. z [...] r. nr [...] nakazującą rozbiórkę określonych w niej elementów, została ona utrzymana w mocy decyzją [...]WINB z [...]r., nr [...], a skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem WSA w Gliwicach z 17 listopada 2008 r., sygn. II SA/Gl 358/08. Decyzja PINB nr [...] nie zakończyła całego postępowania, przewidując wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę samowolnej rozbudowy budynku gospodarczego oraz garażu, a także samowolnej zmiany sposobu użytkowania zabudowań gospodarczych w początkowym okresie powstawania zakładu. Wskazano, że decyzją nr [...] PINB w R. rozstrzygnął sprawę samowolnej rozbudowy garażu i budynku gospodarczego, a także przywrócenia budynku garażu i gospodarczego do stanu poprzedniego. Nie rozstrzygnięto sprawy usytuowania budynku garażu niezgodnie z warunkami pozwolenia na budowę, nie objęto też decyzją budowy łącznika między budynkiem mieszkalnym a budynkiem zakładu stolarskiego. Oceniono, że pomieszczenie dobudowane do budynku gospodarczego, w stosunku do którego organ I instancji wydał nakaz na podstawie art. 40 prawa budowlanego 1974 r. powstało w warunkach samowoli budowlanej, fragment ten nie stanowi odrębnego pomieszczenia i nakaz wykonania brakujących ścian i stropodachu nie mieści się w zakresie art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. Pismem z [...] r. A. i H. K. zwrócili się do PINB w R. o dokonanie w trybie art. 113 § 2 k.p.a. wykładni ostatecznej decyzji z [...] r., nr [...] poprzez wyjaśnienie, czy orzeczony tą decyzją nakaz rozbiórki ścian zewnętrznych, stropu oraz komina, wykonanych jako rozbudowa garażu, a także ścian zewnętrznych oraz stropu części budynku za dawnym budynkiem gospodarczym, z pozostawieniem słupa podtrzymującego stalową konstrukcję wiaty – zaznaczonych na załączniku graficznym, a wybudowanych bez pozwolenia na budowę jako rozbudowa zakładu stolarskiego położonego w T. przy ul. [...], na działce nr 1, w oparciu o art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 . dotyczy lub powinien dotyczyć również rozbiórki fundamentów, ław i ścian fundamentowych oraz posadzek pozostałych po budynkach podlegających rozbiórce. W uzasadnieniu wyjaśnili, że istnieje potrzeba dokonania wykładni decyzji we wskazanym zakresie, albowiem zachodzi sprzeczność pomiędzy jej rozumieniem przez organ i przez stronę, nadto zachodzi potrzeba zachowania spójności pomiędzy sentencją a uzasadnieniem decyzji. Podnieśli, że problem z interpretacją decyzji pojawił się na etapie egzekucji obowiązku, gdy organ egzekucyjny odmówił wykonania rozbiórki w stosunku do fundamentów i betonowych posadzek pozostałych po rozebranych obiektach wchodzących w skład zakładu stolarskiego, a wybudowanych bez pozwolenia na budowę. W sentencji decyzji określając elementy podlegające rozbiórce organ odwołał się do załącznika graficznego do decyzji. Stanowi on integralną część decyzji i nie zawiera informacji o wyłączeniu jakichkolwiek elementów obiektów podlegających rozbiórce, poza wskazaniem na słup podtrzymujący konstrukcję wiaty. Skoro obiekty powstały jako samowola budowlana, to nie ma powodów do wyłączania części ich elementów z rozstrzygnięcia, skoro obiekty tworzą konstrukcyjną całość. Wskazano, że rozbieżności co do zakresu decyzji mają wpływ na podejmowanie kolejnych czynności przez inwestorów, uwarunkowanych wykonaniem nakazu rozbiórki. Zwrócono uwagę, że w praktyce orzeczniczej organów nadzoru budowlanego nie ma zwyczaju dzielenia budynku na ściany i fundamenty, i pozostawienia fundamentów. Jeśli rozbiórce podlega obiekt, to stanowi on całość i podlega rozbiórce łącznie z fundamentami. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., powołując w podstawie prawnej art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśnił, że zgodnie z treścią decyzji nr [...] z [...] r. rozbiórce orzeczonej w tiret pierwsze sentencji decyzji, podlegały tylko elementy dokładnie w nim wymienione, czyli: ściany zewnętrzne, strop oraz komin wykonane jako rozbudowa garażu, a także ściany zewnętrzne oraz strop części budynku za dawnym budynkiem gospodarczym, z pozostawieniem słupa podtrzymującego stalową konstrukcję wiaty – zaznaczone na załączniku graficznym, a wybudowane bez pozwolenia na budowę jako rozbudowa zakładu stolarskiego położonego w T. przy ul. [...], na działce nr 1. Natomiast w żadnym fragmencie tej części sentencji nie wymieniono fundamentów czy posadzek, ponieważ decyzja nie miała nakazywać ich rozbiórki. Załącznik do decyzji ilustruje wielkość tych części zabudowań, w stosunku do których orzeczono rozbiórkę wskazanych elementów, z załącznika nie wynika zakres rozbiórki. Natomiast w uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzja ma charakter częściowy, albowiem postępowanie ze względu na wielość obiektów i różnice w ich statusie prawnym oraz czasie powstania wymagały odrębnych rozstrzygnięć. Możliwe jest nakazanie rozbiórki części obiektu w zakresie, w jakim stanowi on samowolę budowlaną. Decyzja nakazuje rozbiórkę tych elementów, w stosunku do których stwierdzono fakt samowoli. Natomiast posadzki budziły wątpliwości, brak było dowodów wskazujących na to, że teren między budynkami nie był wcześniej utwardzony. Zakres utwardzenia działki nie był przedmiotem postępowania, nie zgromadzono dowodów na nielegalność utwardzenia. Wychodząc z tego założenia nie orzeczono nakazu rozbiórki fundamentów znajdujących się pod ścianami podlegającymi rozbiórce, albowiem rozbiórka w tym zakresie spowodowałaby zniszczenie posadzek, co do których przyjęto, że mogły być wykonane legalnie. Nowe obiekty powstały jako rozbudowa obiektów legalnie istniejących. W zażaleniu na postanowienie skarżący wnieśli o jego uchylenie i wskazanie, czy decyzja zawiera lub powinna zawierać obowiązek rozbiórki także spornych elementów. Zarzucono, że stanowisko organu I instancji jest sprzeczne z ustaleniami faktycznymi przyjętymi w decyzji. Podkreślono w szczególności, że przy wydaniu decyzji organ nie wskazywał na wątpliwości dotyczące legalności wykonania posadzek i fundamentów. Brak jest dowodów na to, że posadzki te i fundamenty powstały legalnie. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu przytoczono treść zarówno postanowienia organu I instancji, jak i zażalenia, a także rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z [...] r. Zwrócono uwagę, że celem instytucji uregulowanej w art. 113 § 2 k.p.a. jest usunięcie niejasności co do treści decyzji. Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Nie może też pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji. Instytucja wyjaśnienia decyzji nie może też stanowić instrumentu służącego do kwestionowania zasadności decyzji. Dokonując wyjaśnienia organ nie może wyjść poza treść dokonanego rozstrzygnięcia, gdyż w tym trybie nie można doprowadzić do nowego rozstrzygnięcia ani też do jego uzupełnienia. Treść obowiązku orzeczonego w tiret 1 decyzji z [...] r. jest jasna i nie budzi wątpliwości. W sentencji wymieniono elementy podlegające rozbiórce. W tym zakresie nie mieszczą się ani fundamenty, ani posadzka czy jakieś inne elementy podziemne. W skardze do sądu administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie postanowień organów obu instancji i wskazanie, czy decyzja zawiera również obowiązek rozbiórki spornych elementów lub też czy w świetle poczynionych w sprawie ustaleń obowiązek taki powinna zawierać, zobowiązanie organu do przesłania ponumerowanych i ułożonych akt sprawy i akt postępowania egzekucyjnego, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz o połączenie niniejszej sprawy do wspólnego rozpoznania ze sprawą dotyczącą wykładni decyzji PINB nr [...] z [...] r. W uzasadnieniu podtrzymano dotychczasowe stanowisko i argumenty. Podkreślono, że materiał sprawy wykazuje, że sporne elementy były nierozerwalnie związane z rozbudową zakładu stolarskiego. Można w oparciu o dokumentację ustalić, kiedy wykonano posadzki i czy były legalne. Nielegalnie powstałe obiekty winny zostać rozebrane w całości, brak podstaw by posadzki i fundamenty traktować inaczej niż pozostałe części obiektów. Skoro organ uznał, że nie podlegają one rozbiórce, to powinien w tym zakresie przeprowadzić postępowanie legalizacyjne. W stosunku do pozostawionych elementów nie przeprowadzono takiego postępowania. Skarżący po wydaniu decyzji nie mieli wątpliwości, że rozbiórce podlegają cale obiekty, łącznie z fundamentami i posadzkami. Gdyby organ w trakcie postępowania lub w decyzji zaznaczył, że elementy te nie podlegają rozbiórce, wówczas strony wniosłyby odwołanie. Na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. skarżący podtrzymali swoje stanowisko. Powołali się na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r. nr [...], którym uchylono postanowienie [...]WINB z [...] r. nr [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Rozstrzygana nim sprawa dotyczyła wniosku o wykładnię decyzji [...]WINB z [...] r., w części którą uchylono decyzję organu I instancji z [...] r., nr [...] orzekającą o doprowadzeniu samowolnych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i orzeczono o nakazie rozbiórki tej części obiektu. W przedłożonym Sądowi postanowieniu GINB stwierdził, że nie jest jasne, na jakiej podstawie organ I instancji uznał, że nakaz rozbiórki części obiektu nie obejmuje takich jego elementów jak fundamenty czy posadzka. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Kontrolą sądu w niniejszym postępowaniu było objęte postanowienie wydane na podstawie art. 113 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Wniosek skarżących z [...] r. dotyczył właśnie wyjaśnienia treści decyzji PINB w R. z [...] r. nr [...] w tej części, w której orzeczono o nakazie rozbiórki na podstawie art. 37 prawa budowlanego z 1974 r. We wniosku zacytowano objęte żądaniem dokonania wykładni rozstrzygnięcie, nie budzi wobec tego wątpliwości zakres przedmiotowy wniosku i kwestia właściwości organu. Trzeba równocześnie zwrócić uwagę, że zgodnie z utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie stanowiskiem, wyjaśnienie wątpliwości w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Nie jest też dopuszczalne w tym trybie przeprowadzenie ponownej oceny materiału dowodowego, który był organom znany w dacie wydawania decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2372/10 i II OSK 2531/10 oraz z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1529/10). Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie mogą prowadzić także do oceny jej merytorycznej prawidłowości. Z tego powodu nie jest możliwe badania i orzekanie, czy decyzja nr [...] z [...] r. winna obejmować nakaz rozbiórki fundamentów i posadzek. W trybie wyjaśnienia treści decyzji nie można badać, czy decyzja objęta wnioskiem jest prawidłowa, a do kwestii prawidłowości decyzji sprowadza się odpowiedź napytanie, jakie rozstrzygnięcie powinna ona zawierać. Wyjaśnienie wątpliwości natomiast dotyczy wskazania jaką treść decyzja zawiera, a nie jaką zawierać powinna. Także kontrola dokonywana przez Sąd w niniejszym postępowaniu dotyczy zgodności z prawem wydanych postanowień, a nie oceny legalności decyzji z [...] r. Trzeba też zwrócić uwagę skarżącym, że zgodnie ze swoją właściwością sąd administracyjny dokonuje kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięć organów administracji i w razie stwierdzenia naruszeń prawa może je uchylić lub stwierdzić ich nieważność, nie może jednak podjąć rozstrzygnięcia za organ administracji. Już z tego powodu nie jest możliwe kierowanie do sądu administracyjnego wniosku o dokonanie wyjaśnienia zakresu nakazu rozbiórki orzeczonego w decyzji z [...] r., co znajduje uzasadnienie w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Nie było także podstaw do łącznego rozpoznania niniejszej sprawy ze sprawą dotyczącą wykładni innej decyzji. W tej sytuacji nie zachodziła przesłanka z art. 111 § 1 p.p.s.a., albowiem sprawy – dotycząc różnych rozstrzygnięć organów- nie mogły być objęte jedną skargą. Natomiast połączenie kilku oddzielnych spraw do łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. pozostawione jest uznaniu Sądu, z czego nie skorzystano, choć obie sprawy zostały rozpoznane na tym samym posiedzeniu w dniu 10 października 2013 r. Wniosek o dokonanie wykładni dotyczył rozstrzygnięcia, zgodnie z którym nakazano rozbiórkę ścian zewnętrznych, stropu oraz komina, wykonanych jako rozbudowa garażu, a także ścian zewnętrznych oraz stropu części budynku za dawnym budynkiem gospodarczym, z pozostawieniem słupa podtrzymującego stalową konstrukcję wiaty – zaznaczonych na załączniku graficznym, a wybudowanych bez pozwolenia na budowę jako rozbudowa zakładu stolarskiego położonego w T. przy ul. [...], na działce nr 1. W ocenie Sądu istotne w niniejszej sprawie jest to, że w nakazie rozbiórki wskazano konkretne elementy obiektów budowanych. Ta okoliczność w istotny sposób różni ten nakaz od rozstrzygnięcia zawartego w decyzji [...]WINB z [...]r., którym uchylono decyzję organu I instancji w części dotyczącej wykonania określonych robót i orzeczono obowiązek rozbiórki tej części obiektu. Posługując się kategorią "obiektu" czy też "części obiektu", organ nie wyszczególnił konkretnych elementów podlegających rozbiórce. Z tego powodu nie może stanowić w sprawie argumentu dołączone przez skarżących postanowienie GINB z [...] r. wydane w przedmiocie wykładni treści decyzji, w którym wskazano, że nie wyjaśniono dostatecznie dlaczego nakaz rozbiórki części obiektu nie obejmuje jakichś jego elementów, w szczególności fundamentów czy posadzek. W niniejszej sprawie nakaz rozbiórki został sformułowany w zupełnie inny sposób, nie dotyczy obiektu czy części obiektu, ale konkretnie wskazanych elementów. Sąd jeszcze raz podkreśla, że na obecnym etapie postępowania nie ma kompetencji do oceny, czy taki zakres orzeczonego nakazu jest prawidłowy i odpowiada ustalonemu stanowi faktycznemu. Tego stanu faktycznego przy wyjaśnianiu treści decyzji nie może zresztą ponownie oceniać ani Sąd, ani organ dokonujący wyjaśnienia. Z tego powodu nie można zaakceptować argumentacji organu I instancji, że nakazem rozbiórki nie były objęte fundamenty i posadzki ze względu na brak zastrzeżeń co do ich legalności. Takie twierdzenie stoi w sprzeczności z inną konstatacją organu, że kwestia utwardzenia terenu nie była objęta postępowaniem dotyczącym legalności zakładu stolarskiego. Decyzja z [...] r. nie zawiera rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania w zakresie dotyczącym posadzek, ich status prawny nie jest też omówiony w uzasadnieniu. Nie jest także dopuszczalne w postanowieniu wydawanym w trybie art. 113 § 2 dokonywanie uzupełniających ustaleń i ocen materiału dowodowego. To uchybienie nie stanowi jednak podstawy do uchylenia zaskarżonych postanowień, albowiem nie miało ono wpływu na wynik postępowania. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżony akt, jeżeli stwierdzone naruszenie prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszym przypadku wpływu takiego nie można stwierdzić. Niezależnie bowiem do stanowiska organów w kwestii kwalifikacji robót skutkujących powstaniem posadzek i utwardzenia terenu, wykładnia decyzji nie może prowadzić do sprzeczności pomiędzy jej brzmieniem a dokonaną interpretacją. Należy zgodzić się z twierdzeniem organu odwoławczego, że treść orzeczonego nakazu rozbiórki jest jasna z tego względu, że indywidualizuje elementy podlegające rozbiórce, zatem nie może ona obejmować innych elementów wchodzących w skład obiektów. Motywy, którymi kierował się organ nie są dla sprawy istotne, albowiem wykładni podlega treść decyzji, a nie powody, dla których zostało ono podjęte. Niezależnie zatem od częściowo niewłaściwej argumentacji, stanowisko zajęte przez organy w wydanych postanowieniach, wskazujące że posadzki i fundamenty nie zostały objęte orzeczonym nakazem jest prawidłowe, albowiem pozostaje w zgodzie z brzmieniem decyzji i zastosowaną metodą, polegającą na wyliczeniu podlegających rozbiórce elementów obiektów. Wprowadzenie w trybie wykładni decyzji także innych elementów podlegających rozbiórce stanowiłoby naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. Na ocenę zakresu rozstrzygnięcia zawartego w objętej wnioskiem decyzji nie ma modyfikującego wpływu treść załącznika do decyzji. Zasadnie organy wskazały, że z naniesionych na nim danych nie można wywieść, jakie elementy podlegają rozbiórce, załącznik indywidualizuje poszczególne obiekty poprzez ilustrację ich położenia względem innych obiektów na działce, ale w zestawieniu z sentencją nie pozwala na stwierdzenie, że zachodzi sprzeczność załącznika i rozstrzygnięcia, załącznik i legenda do niego nie określają jaki jest zakres rozbiórki. Jednocześnie można wskazać skarżącym, że wydana w sprawie decyzja częściowa z [...] r. nie zawiera rozstrzygnięcia w sprawie spornych posadzek, nie orzeka w szczególności o umorzeniu postępowania w stosunku do tych posadzek. Stanowiska organów w sprawie wyjaśnienia treści tej decyzji wskazują natomiast, że posadzki i fundamenty nie są objęte zawartymi w decyzji rozstrzygnięciami. W niniejszym postępowaniu Sąd nie jest uprawniony do badania, czy elementy te powinny być objęte kontrolą organów nadzoru budowlanego lub też czy taką kontrolą były objęte. W tej sprawie strony mogą zwrócić się do organu I instancji z wnioskiem o zbadanie legalności tych elementów, a stanowisko organu w kwestii zasadności i dopuszczalności prowadzenia postępowania pozwoli na ustalenie, czy były one przedmiotem już uprzednio przeprowadzonego postępowania i orzekania, lub też czy zasadne jest jego wszczęcie i przeprowadzenie. Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł ja w sentencji i oddalił skargę.