II SA/Gl 1106/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. B. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przystąpienia do opracowania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 20 maja 2013 r. Rada Gminy K. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych w K. Akt ten, pismem z dnia 6 maja 2014 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach G. B. Tutejszy Sąd prawomocnym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 688/14 odrzucił powołaną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.". Jak wynika z uzasadnienia przywołanego orzeczenia Sądu, skarga została złożona z uchybieniem sześćdziesięciodniowego terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Wobec bowiem nie udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (złożone w siedzibie organu 6 marca 2014 r.), wspomniany wyżej termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 5 maja 2014 r. Skargę natomiast złożono osobiście w sekretariacie Urzędu Gminy w K. w dniu 6 maja 2014 r., a zatem z jednodniowym opóźnieniem. Na powołaną na wstępie uchwałę, pismem z dnia 22 lipca 2014 r. (wpływ do organu w tej samej dacie) G. B. wniósł kolejną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W tym samym dniu skarżący wystąpił także z ponownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Pismo to stanowiło powielenie przywołanego wezwania z dnia 6 marca 2014 r., poprzedzającego skargę w sprawie II SA/Gl 688/14. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwaną ustawą o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem o jakim mowa wyżej, warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały. W myśl bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin z § 3 przywołanego artykułu nie ma zastosowania. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w wypadku o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60) przyjął, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd podziela utrwalone w orzecznictwie stanowisko, że wskazane w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wezwanie, przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a każde jego następne pismo nie posiada już waloru takiego wezwania i nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. Wezwanie o którym mowa w powołanym przepisie, stanowi odpowiednik środka odwoławczego, który na dane rozstrzygniecie można wnieść tylko jeden raz. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać wezwanie odnośnie tej samej uchwały byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, jak i z art. 78 Konstytucji RP. W konsekwencji w ocenie Sądu niedopuszczalne jest traktowanie instytucji wezwania jako czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie. Mając powyższe na względzie przyjąć należy, że termin do wniesienia skargi na uchwałę nie rozpoczyna ponownie swego biegu na skutek wystosowania kolejnego wezwania. W konsekwencji kolejna skarga, po ponownym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 powołanego przepisu. Za niedopuszczalną uznać należy kolejną skargę tego samego podmiotu na uchwałę, poprzedzoną ponownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, wyczerpana została już bowiem prawna możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a kolejne pisma nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga jest drugą z kolei skargą wniesioną przez skarżącego na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] r., nr [...]. Wobec tego, że już przed wniesieniem poprzedniej skargi, skarżący wystosował wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - co zostało stwierdzone w postanowieniu Sądu z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 688/14 - uznać należało, że skarżący swoje prawo w zakresie wezwania w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym organu do usunięcia naruszenia prawa zrealizował poprzez wezwanie z dnia 6 marca 2014 r. Tym samym, powtórne wezwanie z dnia 22 lipca 2014 r. nie mogło wywołać skutku prawnego, w postaci ponownego rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji wniesioną w niniejszej sprawie skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Na marginesie wskazać należy, że wcześniejsze odrzucanie skargi G. B. nie skutkowało w niniejszej sprawie zaistnieniem przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., a tym samym nie wykluczało ponowienia skargi, gdyż powaga rzeczy osądzonej odnosi się tylko do orzeczeń sądowych rozstrzygających sprawę co do istoty. Jednakże uznać należało, że skarżący wyczerpał już uprzednio prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i kolejne jej kwestionowanie skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej.