II SA/Gl 1112/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" na uchwałę Rady Gminy w Ujsołach z dnia 28 kwietnia 2004 r. nr XIV/81/2004 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Dnia [...] r. do tutejszego Sądu wpłynęły skargi: - Stowarzyszenia "A" z siedzibą w G., [...], - M. K. zam. G., [...], - "B" z D., [...]na: a) uchwałę Rady Gminy w Ujsołach z dnia 28 kwietnia 2004 r. nr XIV/81/2004 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, b) uchwałę Rady Gminy w Ujsołach z dnia 31 sierpnia 2015 r. nr VII/55/2015 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarządzeniem z dnia 14 listopada 2016 r. Przewodniczący Wydziału II rozdzielił skargi na powyższe uchwały do dwóch postępowań. Niniejsze postępowanie dotyczy uchwały Rady Gminy w Ujsołach z dnia 28 kwietnia 2004 r. nr XIV/81/2004 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniesienie skargi zostało poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 4 sierpnia 2016 r. Skarżący w skardze nie domagali się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, ale zobowiązania Rady Gminy do wprowadzenia zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zgodnie z pismem skarżących z dnia 4 sierpnia 2016 r. Domagali się również zasądzenia kosztów postępowania. W związku z podjęciem zaskarżonej uchwały skarżący zarzucili Radzie Gminy Ujsoły: - naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych poprzez niewskazanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego żadnej całorocznej drogi dojazdowej do przysiółków D. i K. - naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezapewnienie interesu prawnego mieszkańców przysiółków Długi Groń i Kubiesówka przy ustaleniu przeznaczenia terenów położonych w obrębie Gminy Ujsoły poprzez przyjęcie planu nie zawierającego uwzględnionej całorocznej drogi dojazdowej do wyżej wymienionych przysiółków, - naruszenie art. 4 oraz art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewskazanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego żadnej całorocznej drogi dojazdowej do przysiółków Długi Groń i Kubiesówka. - naruszenie § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nie uwidocznienie w miejscowym planie dróg wewnętrznych prowadzących do wyżej wymienionych przysiółków, - naruszenie art. 15 ust. 3 pkt 4a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie rozmieszczenie w planie miejscowym inwestycji celu publicznego w postaci drogi do wyżej wskazanych przysiółków, - naruszenie art. 31, art. 32 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równego traktowania osób zamieszkujących oraz posiadających nieruchomości w przysiółkach D. i K. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie odnosząc się szczegółowo do każdego z podniesionych zarzutów skargi. Pismami z dnia 27 stycznia 2017 r. skarżący M. K. osobiście i jako reprezentujący "B" z D. wycofał skargi domagając się jednocześnie dopuszczenia do postępowań sądowych jako uczestnik postępowania. Tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 13 lutego 2017 sygn. II SA/Gl 1112/16 umorzył postępowanie ze skarg "B" z D. oraz M. K. Postanowieniami z dnia 20 marca 2017 r. tutejszy Sąd odmówił dopuszczenia do udziału w postępowaniu M. K. oraz "B" z D. w charakterze uczestników. W trakcie rozprawy, odpowiadając na pytanie Sądu Prezes Zarządu skarżącego Stowarzyszenia stwierdził, iż interesu prawnego organizacji społecznej w skardze na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopatruje się w tym, że przedmiotowe Stowarzyszenie działa na rzecz i w interesie zarówno osób zamieszkujących D. i K., jak i osób tam nie zamieszkujących, ale będących właścicielami nieruchomości położonych na tamtym terenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Skarga w niniejszej sprawie została złożona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2016 r. poz. 446 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Jednocześnie w świetle art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym "skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę". W związku z tym, iż zostały wycofane skargi M. K. oraz "B" z D. konieczne jest ustalenie czy skarżące Stowarzyszenie posiada legitymację skargową w sprawie. Zasadą jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeśli brała udział w postępowaniu administracyjnym (art. 50 § 1 p.p.s.a.), a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego działalności lub bezczynności organów administracji publicznej oparte jest zasadniczo na kryterium interesu prawnego. Inaczej została skonstruowana skarga na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, uregulowana w art. 101 ust. 1 i ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym. Stosownie do ich treści skargę można wnieść w sytuacji naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego kwestionowaną uchwałą lub zarządzeniem organu gminy. Skarga może być wniesiona w imieniu własnym lub w imieniu grupy mieszkańców, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. W skardze wniesionej w imieniu własnym na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym legitymacja skargowa została oparta na subiektywnym przekonaniu danej osoby, iż został naruszony jej interes prawny lub uprawnienie i to naruszenie konkretnego interesu prawnego opartego na konkretnie naruszonym przepisie prawa materialnego powinna ona wykazać. Również sąd rozpoznający taką skargę zobowiązany jest do zbadania, czy będąca przedmiotem skargi uchwała lub zarządzenie narusza prawnie chroniony interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a nie interesy innych osób. Naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego i niepewnego, ale powinno być realne i aktualne (wyrok NSA z 12 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 1736/09 wszystkie wyroki za orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast złożenie skargi w interesie grupy mieszkańców (art. 101 ust. 2a o samorządzie gminnym) wymaga legitymowania się pisemną zgodą poszczególnych osób, tworzących tę grupę, na ich reprezentowanie we wniesieniu tej konkretnej skargi. Skarga złożona przez Stowarzyszenie "A" nie ma charakteru indywidualnego. Zarówno w uzasadnieniu skargi, jak i w trakcie rozprawy Przewodniczący jego Zarządu stwierdził, iż "Stowarzyszenie [...] powstało aby wspierać mieszkańców przysiółków: D. i K., które położone są w sołectwie G., w gminie U., w powiecie żywieckim, we wszechstronnym procedowaniu z organami samorządu terytorialnego". Jak jednak trafnie wskazał WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 23 czerwca 2010 r. (II SA/Bk 171/10) "dla uznania legitymacji skargowej organizacji społecznej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) nie jest wystarczające wyłącznie powiązanie przedmiotu kwestionowanej uchwały lub zarządzenia z celami statutowymi i z zakresem działania tej organizacji, bez wykazania przez nią własnego interesu prawnego". Skarżące Stowarzyszenie w żaden sposób nie wykazało wreszcie, że wystąpiło w imieniu grupy mieszkańców D. i K. Brak bowiem wymaganych prawem pisemnych zgód na ich reprezentowanie przez organizację społeczną. Biorąc pod uwagę powyższe, skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż Stowarzyszeniu "A" z siedzibą w G., [...], nie przysługuje legitymacja do zaskarżenia uchwały Rady Gminy w Ujsołach z dnia 28 kwietnia 2004 r. nr XIV/81/2004 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Sąd skargę odrzucił.