II SA/Gl 1114/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2017 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] r., 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej [...] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy z wniosku "B" Sp. z o.o. w W. z dnia [...] r., uzupełnionego w dniu [...] r. i w dniu [...] r. (poprzednia decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia temu organowi decyzją SKO w K. z dnia [...] r.), o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku usługowo-biurowego przy [...] nr [...] w K., Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] wydaną na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późniejszymi zmianami, zwanej dalej ustawą lub u.p.z.p.) i art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.) oraz art. 104 Kpa ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku usługowo-biurowego przy [...] w K. (zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część tej decyzji) obejmującej: stalową antenową konstrukcję wsporczą wraz z podwaliną i słupkiem żelbetowym, urządzenia sterujące z systemem baterii i skrzynką elektryczną oraz konstrukcję wsporczą pod ww. urządzenia, [...] anten sektorowych, [...] sztuk urządzeń RRU i [...] anteny radioliniowe, o podanych w decyzji parametrach. W uzasadnieniu decyzji opisał przebieg postępowania, zgromadzone w sprawie dowody oraz zastrzeżenia co do dopuszczalności ustalonej lokalizacji inwestycji zgłoszonej przez uczestnika postępowania "A" S.A. w K. Dokonał też analizy zagospodarowania obszaru, na który wnioskowana inwestycja będzie oddziaływać, pod kątem zabudowy mogącej potencjalnie na nim powstać, tj. przeanalizował wydane na ww. obszarze decyzje o warunkach zabudowy i decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym względzie stwierdził, że w oparciu o te decyzje nie dojdzie do powstania nowych, potencjalnych zabudowań przeznaczonych na pobyt ludzi, usytuowanych na obszarze oddziaływania inwestycji. Powołując się na przedłożoną przez wnioskodawczynię kwalifikację planowanego przedsięwzięcia z [...] r. autorstwa mgr inż. R. K. oraz pismo Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. z dnia [...] r. organ stwierdził, że objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne, pod warunkiem dotrzymania podanych w decyzji parametrów, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2013 r. poz. 1397 ze zm., zwana dalej rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r.) i tym samym nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdził też, że w prowadzonym postępowaniu dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonano również wszystkich koniecznych uzgodnień wynikających z treści art. 53 ust. 4 tej ustawy. Zdaniem Prezydenta Miasta K. planowana inwestycja w całości wnioskowanego zakresu jest zgodna z przepisami odrębnymi, co w myśl art. 56 u.p.z.p., obliguje właściwy organ do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W odwołaniu od tej decyzji "A" S.A. w K. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu swojego stanowiska zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 77 Kpa poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wszechstronny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zaś poprzez przyjęcie oceny promieniowania, która nie uwzględnia w przekroju pionowym terenu z występowaniem miejsc dostępnych dla ludności w kondygnacji nadbudówki na dachu budynku biurowego stanowiącego jego własność. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z powołaniem się na art. 50 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, orzeczenie Prezydenta Miasta K. utrzymało w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że w jego ocenie kontrolowana decyzja nie narusza prawa, a postępowanie organu I instancji było prowadzone zgodnie z przepisami Kpa. W odniesieniu do treści odwołania Kolegium stwierdziło, że w przedmiocie konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla objętej postępowaniem inwestycji organ I instancji przesądził w oparciu o obowiązujące przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. W piśmie pełnomocnika inwestora z dnia [...] r. (w aktach sprawy – karta 157) uzupełnione zostały na wezwanie organu I instancji dane dotyczące projektowanej inwestycji, które to dane pozwoliły organowi na uznanie, że projektowane zamierzenie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż brak jest podstawy do wydania takiej decyzji, ze względu na jej parametry. Za niezasadny uznało też Kolegium zarzut odwołania dotyczący nie uwzględnienia przekroju pionowego terenu z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności w kondygnacji nadbudówki na dachu budynku biurowego stanowiącego własność "A" S.A. W kwestionowanej decyzji, dział VII, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, tiret 4, organ I instancji zobowiązał bowiem inwestora do zapewnienia ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez – między innymi – promieniowanie. Zarzut ten pozostaje w związku z zarzutem dotyczącym możliwości wystąpienia promieniowania przekraczającego dopuszczalne normy w miejscach dostępnych dla ludności. Przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć wszelkie miejsca z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OSK 832/14). Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jako obowiązujący porządek prawny wskazuje się zarówno obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, jak również istniejące w obrocie prawnym decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 419/13). Miejscami tymi nie są zatem te tereny, dla których nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, a jedynie wedle zasady dobrego sąsiedztwa taka zabudowa mogłaby potencjalnie powstać. Potencjalna zabudowa musi więc być skonkretyzowana poprzez istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji lokalizacyjnej. Odwołująca się Spółka informowała o zamiarze wystąpienia o wydanie decyzji dla planowanej nadbudowy budynku o co najmniej dwie kondygnacje lub dla inwestycji polegającej na budowie nowego budynku w miejscu dotychczasowego, w obu przypadkach z przeznaczeniem na pomieszczenia biurowe, w których przebywać będą ludzie. W związku z tym zarzuciła, że realizacja przedmiotowej inwestycji może uniemożliwić jej realizację planów inwestycyjnych. Jednakże mając na uwadze przywołane wyżej stanowisko orzecznictwa sądów administracyjnych brak jest podstawy do uwzględnienia przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zamierzeń właścicieli nieruchomości sąsiednich, dla których to zamierzeń nie wydano decyzji administracyjnej. Nadto Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 58 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje zmniejszenie wartości nieruchomości sąsiedniej możliwe jest dochodzenie roszczeń z tego tytułu na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów art. 36 i art. 37 tejże ustawy. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO w K. "A" S.A. w K. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ja decyzją Prezydenta Miasta K. oraz o zasądzenie kosztów postepowania. Zarzucił skarżący, że decyzja SKO została wydana z naruszeniem: - jego słusznych interesów polegającym na tym, że planowana inwestycja spowoduje niedozwoloną ingerencję w przysługujące skarżącemu prawo własności nieruchomości poprzez ograniczenie w dysponowaniu nieruchomością; - przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 77 Kpa, w szczególności poprzez przyjęcie oceny promieniowania, która nie uwzględnia w przekroju pionowym terenu z występowaniem miejsc dostępnych dla ludności w kondygnacji nadbudówki na dachu budynku biurowego stanowiącego własność "A" S.A.; - przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych; W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że skarżący w odniesieniu do nieruchomości położonej w K., przy [...] planuje inwestycję polegającą na nadbudowie budynku o co najmniej dwie kondygnacje (ok. 10m) lub budowie nowego budynku w miejscu dotychczasowego, w obu przypadkach z przeznaczeniem na pomieszczenia biurowe, w których będą przebywać ludzie. Będzie to niemożliwe po zrealizowaniu spornej stacji bazowej telefonii komórkowej. Tym samym inwestycja ta będzie stanowić niedozwoloną ingerencję w przysługujące "A" S.A. prawo własności. W świetle przepisów kodeksu cywilnego właściciel może bowiem w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego z wyłączeniem innych osób korzystać ze swojej rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu, własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Uwzględniając plany "A" S.A., wątpliwe będzie także skorzystanie z uprawnień przewidzianych w art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ w tym przypadku nie chodzi o możliwość korzystania z nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, czy obniżenie jej wartości, ale o uniemożliwienie jej rozbudowy lub budowy nowego budynku. Przytaczając moc promieniowania dla poszczególnych objętych planowaną inwestycją typów anten skarżący podtrzymał prezentowane w postępowaniu administracyjnym stanowisko, że wartości promieniowania przekraczają wartości dopuszczalne dla anten zlokalizowanych w odległościach nie większych niż 40 m, 70m oraz 150m od miejsc dostępnych dla ludności do środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c, d i e rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010 r. Oznacza to, że inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należało bowiem jednocześnie przyjąć, że występują miejsca dostępne dla ludności w odległościach nie większych niż 40m, 70m i 150m. Podkreślono też, że w postępowaniu nie ustalono odległości anten od ściany budynku skarżącego, która ma bezpośredni wpływ na potencjalne oddziaływanie inwestycji na przebywających w tym budynku ludzi. W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej w dniu 3 lutego 2017 r. uczestniczka postępowania Z. T. wnosząc o uwzględnienie skargi zgłosiła wątpliwość co do bezpieczeństwa mającej powstać konstrukcji masztu, w sytuacji gdy budynek przy [...] nr [...] w K. usytułowany jest najprawdopodobniej na hałdzie. Pełnomocnik inwestorki stwierdziła zaś, że skarżący nie uzyskałby pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla nadbudowy swojego budynku, z uwagi na wysokość zabudowy na działkach sąsiednich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem decyzje organów obu instancji zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do końcowego jej załatwienia, które to uchybienie proceduralne stanowiące naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 2 Kpa mogło mieć też istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Nie można bowiem wykluczyć w takiej sytuacji wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o cenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., zwanej dalej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku) oraz art. 54 pkt 2d w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odniesieniu do takiej inwestycji wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest przy tym wymagane m.in. przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 72 ust. 1 pkt 3 tej ustawy w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Istotne znaczenie dla rozpoznania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego ma zatem kwalifikacja objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia kwalifikacji tego zamierzenia jako wymagającego wcześniejszego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy kwestia ta sprowadza się do ustalenia, czy objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne dotyczy instalacji radiokomunikacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania nie przekracza wielkości określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010 r., w miejscach dostępnych dla ludności znajdujących się w podanych w tym przepisie odległościach. Dla dokonania tego ustalenia istotne znaczenie mają dwie kwestie tj. ustalenie równoważnej mocy promieniowania anten projektowanej inwestycji oraz ustalenie miejsc dostępnych dla ludności w obszarze oddziaływań tych anten. Przyjmując, że sporna inwestycja nie wymaga wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organy orzekające wzięły pod uwagę jedynie moce promieniowania dla pojedynczych objętych nią anten. W świetle przeważającego jednoznacznie obecnie orzecznictwa sądów administracyjnych takie podejście, gdy chodzi o zakwalifikowanie tej inwestycji do wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia, nie zasługuje na akceptację. W świetle tego orzecznictwa dla oceny oddziaływania tego rodzaju inwestycji na środowisko i ustalenia czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań i sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny (również z tego samego zamierzenia inwestycyjnego) spowoduje, iż moc promieniowania przekroczy wielkości dopuszczalne wymienione w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Jako podstawę takiego stanowiska wskazuje się treść § 3 ust. 2 pkt 3 (zobacz w tym względzie m.in. wyroki NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 419/13 oraz z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 801/14, z dnia 16 czerwca 2015 sygn. akt II OSK 2706/13, z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2706/13 i z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt II OSK 13/14). Sprawa nie została też należycie wyjaśniona gdy chodzi o ustalenie, że inwestycja nie będzie oddziaływać w niedopuszczalny sposób, w odniesieniu do dopuszczalnych równoważnych mocy promieniowania elektromagnetycznego – w miejscach dostępnych dla ludności. Zgodnie z treścią art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.), przez miejsca takie rozumie się wszelkie miejsca z wyjątkiem miejsc do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Nie chodzi zatem o miejsca dostępne dla ludzi w danym momencie, czy w dacie składania przez inwestora wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji celu publicznego. W orzecznictwie zasadnie pojęcie to wiąże się również z treścią art. 140 Kodeksu cywilnego zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu, własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią – art. 143 zdanie 1 Kodeksu cywilnego. Społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości wyznacza sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą korzystać z przysługującej mu własności gruntu rozciągającej się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią (tzw. pionowy zasięg własności nieruchomości gruntowej). To zaś oznacza, że inwestor przez realizację zamierzeń inwestycyjnych na własnej nieruchomości nie może ograniczać bądź pozbawiać właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu. Dotyczy to tak dotychczasowego korzystania jak i przyszłego korzystania z gruntu w granicach przysługującego prawa własności i obowiązującego systemu prawa, w tym porządku prawnego w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów dotyczących ochrony środowiska. Należy zatem ocenić, czy realizacja danego zamierzenia inwestycyjnego nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, a więc czy planowana inwestycja nie spowoduje nadmiernego ograniczenia praw do sąsiednich nieruchomości bądź naruszenia istoty prawa własności, w tym wypadku przez możliwość promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi. W tym zaś celu niezbędne jest odniesienie się do możliwej zabudowy na terenach sąsiednich, mogącej potencjalnie powstać zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Zdaniem Sądu w świetle treści art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska w powyższym rozumieniu brak, jest podstaw do przyjęcia, że owa potencjalność zabudowy musi wynikać z wydanych uprzednio ostatecznych decyzji administracyjnych. Konstatacja taka z treści tego przepisu w zw. z art. 140 i art. 143 Kodeksu cywilnego nie wynika. Nie można jej też wyprowadzić w dostateczny sposób z obowiązującego systemu prawa. W konkretnej sytuacji faktycznej może też godzić w istotę prawa własności. Brak jest podstaw prawnych do zobowiązania właściciela nieruchomości aby w związku z zamierzeniem inwestycyjnym na nieruchomości sąsiedniej (a nawet wyprzedzająco) był on zobowiązany nie tylko do jednoznacznego sprecyzowania zamiarów inwestycyjnych w odniesieniu do swojej nieruchomości ale i do uzyskania co do takiego zamierzenia stosownego pozwolenia, czy to w formie decyzji o warunkach zabudowy (lokalizacji inwestycji celu publicznego) czy też pozwolenia na budowę. Prowadziłoby to do akceptacji zasady "kto pierwszy ten lepszy", pozostającej zdaniem Sądu w oczywistej sprzeczności m.in. z treścią art. 140, art. 143 i art. 144 Kc, oraz art. 6 ust. 2 i art. 54 pkt 2d u.p.z.p. W tym względzie można przykładowo wskazać na sytuację, gdy w następstwie realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku usytuowanym na sąsiedniej nieruchomości właściciel innej sąsiedniej działki, czy też położonej w bliskiej odległości byłby pozbawiony prawa wybudowania lub nadbudowania na niej budynku o parametrach i przeznaczeniu identycznym niż budynki na działkach sąsiednich (w tym budynek pod stacją bazową), w następstwie skierowania właśnie w kierunku tej działki wiązek promieniowania z anten projektowanej stacji. Sąd zdaje sobie sprawę, że należy poszukiwać obiektywnych czynników według których należałoby ocenić zasadność przyszłych zamierzeń inwestycyjnych właścicieli działek pozostających w zakresie negatywnego odziaływania danej inwestycji, pod kontem przysługujących również inwestorowi, a wynikających z art. 140, art. 143, art. 144 Kc i art. 6 ust. 2 u.p.z.p., uprawnień. Na gruncie rozpoznawanej sprawy powinny one wynikać z oceny na jaką inwestycję skarżąca Spółka mogłaby uzyskać warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i czy w związku z realizacją takiej inwestycji na jej działce mogłyby powstać miejsca dostępne dla ludności w odległościach mniejszych niż to wynika z treści § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010 r. Taka analiza (oczywiście o pewnym stopniu ogólności) jest dla końcowego załatwienia sprawy konieczna. Jest też przy tym w ramach tego postępowania możliwa, gdy zważy się i że miałby jej dokonać ten sam kompetentny w obu sprawach organ, tj. Prezydent Miasta K. Powinna dać odpowiedź na pytanie czy z uwagi na istniejące zagospodarowanie na działkach sąsiednich (w obszarze analizowanym) dopuszczalna byłaby nadbudowa budynku skarżącego o projektowane dwie kondygnacje (zobacz w tym względzie m.in. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2589/11). Z powyższych względów decyzje organów obu instancji podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c i art. 135 ustawy p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy dokonają organy orzekające oceny projektowanej inwestycji z punktu widzenia kryteriów zakwalifikowania jej do wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. i w konsekwencji co do wymogów poprzedzenia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym celu równoważną moc promieniowania anten ocenią z uwzględnieniem ewentualnej możliwości zsumowania się mocy promieniowania objętych inwestycją anten, zgodnie z treścią § 3 ust. 2 pkt 3 w/w rozporządzenia. Miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu tego rozporządzenia w zw. z art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, ustalą mając na uwadze możliwą zabudowę działki skarżącego, ocenianą pod kontem możliwości uzyskania dla niej pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.).