II SA/Gl 1120/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 29 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne w przedmiocie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Starosta [...] ustalił M.G. opłatę za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego w wysokości 27.972,00 zł. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało powyższe rozstrzygnięcie w mocy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, M. G., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania powołanych na wstępie decyzji. W jego uzasadnieniu wskazał, że niniejszy wniosek pozostaje konieczny i uzasadniony, bowiem wykonanie zaskarżonych decyzji mogłoby narazić stronę na wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, po przekazaniu przez organ skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Treść art. 61 § 3 Ppsa nie przewiduje zatem po stronie sądu obowiązku wstrzymania wykonania aktu w przypadku wniesienia na niego skargi, lecz uzależnia wstrzymanie wykonania od okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym. Zasadność wniosku strony uzależniona jest wobec tego od uprawdopodobnienia, że realizacja aktu pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Chodzi przy tym o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwie przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. Jednakże należy mieć również na względzie, że treść złożonego, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, wniosku nie może sprowadzać się jedynie do ogólnego wywodu strony, wskazującego na przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jej twierdzenia winny być poparte dokumentami źródłowymi obrazującymi jej sytuację finansową i majątkową. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza bowiem dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnej jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty. Nie można jednak z góry oceniać, że wyrządzona w ten sposób szkoda ma charakter nieodwracalny. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanego wniosku zauważyć wymaga, że fachowy pełnomocnik skarżącego wskazał, że zapłata nałożonej opłaty mogłoby narazić stronę na wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzeń tych nie poparł jednak odpowiednimi dokumentami czy wyliczeniami, przedstawiającymi obecną sytuację finansową skarżącego, w szczególności wskazującymi na wysokość jego przychodów i kosztów oraz stanu majątkowego. Sąd nie mógł wobec tego dokonać oceny, czy wystąpienie okoliczności, na które powołuje się pełnomocnik, jest prawdopodobne i stwierdzić, że uiszczenie kwoty 27.972,00 zł wyrządziłoby stronie skarżącej znaczną szkodę albo spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki dla dalszego jej funkcjonowania. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia