II SA/Gl 1125/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2017 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. (dalej WITD) decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm. – dalej u.t.d.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] r. nałożył na L. M., prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego ("A" z siedzibą w M.), karę pieniężną w wysokości [...] złotych z tytułu naruszeń ujętych w lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.3.1, Ip. 6.3.11, oraz lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Jednocześnie na podstawie art. 105 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej k.p.a.) umorzono postępowanie administracyjne w przedmiocie naruszeń ujętych pod lp. 6.3.7 oraz lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. W uzasadnieniu podano m. in., że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły stwierdzone naruszenia opisane w załączniku nr 3 u.t.d., tj.: — lp. 5.2 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - o czas powyżej 15 minut do 30 minut i za każde następne rozpoczęte 30 minut; — lp. 5.3 - skrócenie dziennego czasu odpoczynku - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny; — lp. 6.3.11 - naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; — lp. 6.3.12 - naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd. Naruszenia te stwierdzono podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa rozpoczętej w dniu [...] r. Odwołanie od powyższej decyzji złożył L. M. w części, w jakiej została nałożona na niego kara pieniężna za stwierdzone naruszenia, które opisane zostały w lp. 6.3.11 i lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Strona zarzuciła przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 10 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006), art. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. L. 168/6 z 2010 r.), § 2 pkt 2 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. nr 159, poz. 1128), poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że dopuściła się ona ww. naruszeń, podczas gdy doszło do nich w wyniku okoliczności niezawinionych przez nią i nie wynikających ze sposobu organizacji pracy w jej przedsiębiorstwie; 2) art. 18b ust. 2 pkt 5 u.t.d., w konsekwencji uznania, że nawet jednokrotne naruszenie przepisów prawa daje organowi uprawnienie do nałożenia kary pieniężnej. Strona zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie decyzji organu I instancji w zaskarżonej części, to jest co do kwoty [...] złotych i umorzenie w tym zakresie postępowania administracyjnego. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a), lit. h) i lit. s), art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 6 u.t.d., lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.3.1, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12, załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 7, art. 8, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2015 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), § 3 § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, art. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji WITD z dnia [...] r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu podano m. in., że dane aktywności kierowcy G. H. z dnia [...] r. od godziny [...] do [...] zapisane na jego karcie kierowcy, przedsiębiorca wczytał w dniu [...] r., tj. z naruszeniem obowiązku pobierania ich co najmniej raz na 28 dni. Stąd nałożona została kara pieniężna w wysokości [...] złotych. GITD wskazał, że dokonując ponownej analizy danych cyfrowych z karty kierowcy A. P. stwierdził, iż pomiędzy odczytami z dnia [...] r., a dnia [...] r., nie upłynęło 28 dni zarejestrowanej działalności. Postępowanie administracyjne w powyższym zakresie jest zatem bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Stąd organ odwoławczy przeprowadzając ponownie postępowanie uznał, że doszło do części naruszeń ujawnionych przez WITD i powinna zostać nałożona za nie kara pieniężna w wysokości [...] zł. Skargę na powyższą decyzję złożył L. M., zaskarżając ją w części - co do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie [...] zł oraz zarzucając organowi: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 6 k.p.a., przez uznanie, że nakaz sczytywania danych z kart kierowcy jest na tyle bezwzględny, by był istotniejszy od zachowania okresów odpoczynku kierowcy, przewidzianych w ustawie o dniach wolnych od pracy oraz Kodeksie pracy, b) art. 8 k.p.a., przez postawienie skarżącego w sytuacji, w której nie mógł uczynić zadość obowiązkowi przewidzianemu w u.t.d. bez naruszania przepisów o dniach wolnych od pracy i Kodeksu pracy, a także przez uznanie, że skarżący miał wpływ w kierowców, c) art. 77 k.p.a., przez niezbadanie w sposób dogłębny całego dostępnego materiału dowodowego, a w szczególności poprzestanie jedynie na odczytach danych, zamiast dodatkowego przesłuchania świadków - kierowców G. H., A. P. i D. F., co wykazałoby rzeczywiste okoliczności, w jakich doszło - lub nie - do naruszenia u.t.d.; 2. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to: — art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez uznanie, że na rzekome naruszenia skarżący miał wpływ i nie zachodzą przesłanki do zastosowania tego przepisu, podczas gdy prawidłowe zastosowanie tego przepisu powinno skutkować umorzeniem postępowania także w zakresie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie [...] zł. Powołując się na powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie - w razie podzielenia zarzutu o zasadności przesłuchania świadków - kierowców G. H., A. P. i D. F. - uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, według norm przepisanych. Skarżący wniósł również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci karty urlopowej kierowcy G. H. - na okoliczność braku możliwości sczytania danych z karty kierowcy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 – dalej p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. W myśl § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców dane z karty kierowcy pobiera się, co najmniej raz na 28 dni. Natomiast według art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (zwane dalej rozporządzeniem Komisji) maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Oznacza to, że podmiot wykonujący przewóz naruszy powyższy obowiązek w zakresie wykonywania przewozów, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni. W praktyce powstał problem obliczania owych 28 dni. W wyroku NSA z 5 maja 2016 r., sygn. II GSK 2719/14, zwraca się uwagę, że rozporządzenie Komisji nie mogło zostać pominięte przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał sczytywać dane z kart kierowców. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decydowała treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa unijnego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem unijnym. Należy zwrócić uwagę na treść art. 2 rozporządzenia Komisji, w myśl którego rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami. Dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe, czy też dni zarejestrowanej działalności samego przedsiębiorstwa. Nie można zatem wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg wczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) może wchodzić w grę tyko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego też organ winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Tymczasem już w odwołaniu skarżący podnosił, że nie obliczono prawidłowo w toku kontroli i w wydanej decyzji okresów na wczytanie odpowiednich danych z kart kierowców. Odnosił się do wadliwego ustalenia okresów ich aktywności i nieaktywności. Rolą organu odwoławczego było pełne odniesienie do tych zarzutów i skontrolowanie decyzji WITD, tak pod względem faktycznym jak i prawnym. W zakresie punktu 6.3.11 złącznika nr 3 do u.t.d. dokonał on jednak weryfikacji decyzji pierwszoinstancyjnej w sposób niepełny i wadliwy. GITD w ogóle nie zbadał kwestii aktywności i braku aktywności G. H., uznając że okres 28 dni został naruszony i konieczne jest wymierzenie kary [...] zł. Tymczasem skarżący podnosi w skardze, że w okresie wskazanym w decyzji (pomiędzy [...] r. a [...] r.) kierowca ten przebywał na długim urlopie i nie wykonywał żadnych czynności zawodowych. Na dowód tego przedkłada wniosek o urlop z [...] r. oraz kartę urlopową na dni od [...] r. do [...] r. Organ w swej decyzji w ogóle nie analizuje kwestii, czy kierowca w tym okresie był aktywny, czy nie, a także nie odnosi się do szczegółowej dokumentacji, choć kwestie te podlegały ustaleniom z urzędu już w toku kontroli. Tego rodzaju dokumentacja winna być dołączona i zweryfikowana przez organy, jako że ma znaczenie dla wyniku postępowania. Punkt 6.3.11 załącznika nr 3 u.t.d. nie uzależnia kary od nieprzedłożenia dokumentacji "w toku kontroli", jak np. punkt 6.3.7., a zatem okoliczności będące podstawą kary muszą być przez organy wyjaśnione przed wydaniem decyzji także z urzędu. Jeśli kontrola była w tym zakresie niepełna należałoby uzupełnić materiał dowodowy tak, by ustalenia faktyczne nie budziły wątpliwości. Stosownie do art. 7 k.p.a, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują z urzędu lub na wniosek wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje jedną z najważniejszych zasad postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob. między innymi: A. Wróbel, Komentarz do art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, Lex-el.; Cz. Martysz, Komentarz do art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex-el.). Wszystkie powołane wyżej przepisy znajdują na mocy art. 140 k.p.a. odpowiednie zastosowanie przed organem odwoławczym. Naruszenie wyżej wskazanych przepisów proceduralnych prowadzi w efekcie do naruszenia zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), a także zasady z art. 11 k.p.a, który stanowi, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Sąd nie może przy tym dokonywać ustaleń za organy, a jedynie ocenia prawidłowość przeprowadzonego dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. "Sprawowanie kontroli" w rozumieniu art. 1 p.u.s.a. oznacza bowiem pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie zastępuje go w czynnościach (por. R. Hauser, Założenia reformy sądownictwa administracyjnego, Państwo i Prawo 1999, z. 12, s. 23). Sąd bierze przy tym pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji, a jego możliwości dowodowe są bardzo ograniczone (art. 106 §3 p.p.s.a.). Ponadto, w przypadku dotyczącym punktu 6.3.11. złącznika nr 3 do u.t.d. i kierowcy A. P. GITD uznał, że nie upłynął okres 28 dni na wczytanie odpowiednich danych, stwierdzając przy tym, że "postępowanie administracyjne w powyższym zakresie jest (...) bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu" (s. 8 decyzji GITD). W treści samego rozstrzygnięcia decyzji umorzenia takiego nie ma, znalazło się ono natomiast w jej uzasadnieniu, podobnie zresztą, jak i w innych podobnych przypadkach (inaczej niż WITD, który częściowo umorzył postępowanie w samym rozstrzygnięciu decyzji, jak i to uzasadnił). Skoro na podstawie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. została wydana decyzja merytoryczno-reformacyjna (reformatoryjna), to sformułowanie rozstrzygnięcia decyzji winno być precyzyjne, by nie było wątpliwości co do zakresu i sposobu rozpoznania sprawy (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Wszystkie te uchybienia ww. przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi (np. w zakresie art. 92c u.t.d.). Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981 r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 – 757). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcie odpowiadało prawu materialnemu. W szczególności należy precyzyjnie odnieść się do zarzutów odwołania co do aktywności (lub braku aktywności) kierowcy G. H. oraz wydać decyzję odpowiadającą wymaganiom art. 138 k.p.a., art. 107 §1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. Organ może również zastosować w dopuszczalnym zakresie art. 136 k.p.a. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (100 zł) i koszty zastępstwa procesowego (497 zł, wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa – 17 zł), Sąd rozstrzygał w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Dodać można, że skarga odnosiła się faktycznie do całości decyzji GITD (nawet jeśli co innego ze skargi wynika), jako że decyzja w tym przedmiocie jest niepodzielna. Przedmiotem jej są bowiem konkretne ustalenia danej kontroli, ujęte w konkretnym protokole pokontrolnym (np. wyrok NSA z 29 kwietnia 2015 r., sygn. II GSK 573/14). Stąd przyznane zostały koszty zastępstwa procesowego nie stosunkowe, od kwoty zaskarżenia 1.250 zł, ale w stałej kwocie 480 zł. Zakwestionowane rozstrzygnięcie bowiem nie tylko nakładało karę pieniężną, ale również częściowo umarzało postępowanie. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.