II SA/Gl 1132/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.),, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. W dniu [...] r. do Starosty [...] wpłynęła informacja z Komendy Miejskiej Policji w C. o zatrzymaniu prawa jazdy wraz z dokumentem prawa jazdy kategorii A, B, C, T nr [...], którego posiadaczem jest K.G.. Zatrzymanie to nastąpiło w związku z przekroczeniem przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W dniu [...] r. strona została powiadomiona o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy. W dniu [...] r. do organu I instancji wpłynęło pismo strony z dnia [...] r. z wnioskiem o zwrócenie się do Komendy Miejskiej Policji w C. w celu uzyskania informacji mających jego zdaniem znaczenie dla oceny zasadności zatrzymania jego prawa jazdy. W wyniku powyższego w dniu [...] r. organ I instancji zawiadomieniem z dnia [...] r. przekazał pismo strony do Komendy Miejskiej Policji w C.. W dniu [...] r. Starosta [...] wydał decyzję nr [...] w przedmiocie zatrzymania stronie dokumentu prawa jazdy kategorii A, B, C, T na okres 3 miesięcy tj. od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r. włącznie. Decyzji na podstawie art. 102 ust 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od tej decyzji złożył K.G. Zakwestionował w nim prawidłowość przeprowadzonego pomiaru prędkości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie zaskarżoną obecnie decyzją utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Podkreśliło, że w myśl art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami "Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy tub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku [...], gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalna prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym". Natomiast w myśl art 102 ust 1c ustawy Starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5. na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy. Ponadto w myśl art 136 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym "zatrzymane prawo jazdy z wyjątkiem przypadku określonego w art 135 ust 1 pkt 1 lit c. Policja przekazuje niezwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni, według właściwości, sądowi uprawnionemu do rozpoznania sprawy o wykroczenie. prokuratorowi lub staroście". Jak podkreślił organ odwoławczy w przypadku strony zostały zastosowanie wszystkie wyżej wymienione przepisy. Wskazał, że decyzja wydawana na podstawie art 102 ust 1 pkt 4 ustawy z 2011 r o kierujących pojazdami ma charakter związany. Starosta nie jest uprawniony do weryfikowania przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym. Nie ulega przy tym wątpliwości, że dla starosty wiążące jest prawomocne rozstrzygnięcie stwierdzające naruszenie, o którym mowa w art 135 ust 1 pkt la ustawy z 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, zaś przekazanie informacji jest tylko czynnością techniczną, z którą jednak ustawodawca wiąże daleko idące konsekwencje. Sama informacja jest bowiem wystarczająca do wydania decyzji. Dzięki temu rozwiązaniu starostę wiąże już sama informacja o zatrzymaniu prawa jazdy, o nie dopiero przedstawienie prawomocnego rozstrzygnięcia stwierdzającego naruszenie. Tu przytoczył bogate orzecznictwo sądowe potwierdzające tę tezę. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył jej adresat. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji zarzucił SKO w Częstochowie naruszenie: - art. 81a § 1 kpa poprzez rozstrzygnięcie istotnych wątpliwości co do naruszenia art. 135 ust. 1 pkt. 1a ustawy prawo o ruchu drogowym ( przekroczenie prędkości w terenie zabudowanym ponad 50 km/godz.), podczas gdy od początku istniała wątpliwość czy faktycznie pomiar prędkości określony przez policję na 101 km/godz. był prawidłowy. Podkreślił również, że za wykroczenie nie został ukarany mandatem karnym tylko pouczony, - art. 45 ustęp 1 Konstytucji RP - tj. prawa do sprawiedliwej procedury, która wywodzona jest z art. 2 Konstytucji RP statuującego zasadę demokratycznego państwa prawa. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1268) "Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy [...] kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym". Podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za powyższe przekroczenie dopuszczalnej prędkości, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2021 r. sygn. I OSK 3924/18 – wszystkie orzeczenia za CBOSA). Co więcej, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że "organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie ma podstaw do prowadzenia własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości, ale opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a p.r.d. Informacja o ujawnieniu popełnienia naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. jest bowiem dokumentem urzędowym i ten jej walor jest weryfikowany w trybie postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2020 r. sygn. I OSK 2860/18). Przyjmuje się, że "wątpliwości co do prawidłowości pomiaru prędkości nie mogą stanąć na przeszkodzie wydania decyzji w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2019 r. sygn. I OSK 802/17). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, że zapadłe w niej rozstrzygnięcia są prawidłowe. Starosta [...] został powiadomiony przez Komendę Miejską Policji w C. o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącemu ze względu na przekroczenie przez tego ostatniego dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o ponad 50 km/h. Był zatem zobowiązany, na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W szczególności nie posiadał żadnych kompetencji do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie prawidłowości pomiarów wykonanych przez policję. Nie mógł zatem naruszyć art. 81a § 1 k.p.a. Sąd nie jest w stanie (ani nie jest do tego uprawniony), ocenić czy w sprawie doszło do naruszenia uprawnień skarżącego wynikających z art. 45 Konstytucji RP. Na etapie postępowania administracyjnego nie naruszono jednak prawa skarżącego do sądu o czym świadczy niniejszy wyrok. Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.