II SA/Gl 114/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...]Komendant Miejski Policji w C. skierował R. S. na badanie lekarskie. Decyzja ta została wydana w związku ze stwierdzeniem kierowania rowerem przez adresata decyzji w dniu [...]r. w stanie nietrzeźwości. Od decyzji tej R. S. wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., który decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości to orzeczenie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w C. ponownie skierował R. S. na badania lekarskie. Postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Po wniesieniu przez R. S. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach organ ten w ramach autokontroli uchylił to postanowienie, a WSA w Gliwicach postanowieniem z dnia 12 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 441/10, umorzył postępowanie w sprawie. Następnie Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta Miejskiego w C., którą skierowano R. S. na badania lekarskie w związku z kierowaniem przez niego rowerem w stanie nietrzeźwości. W międzyczasie Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...], uznał R. S. za winnego popełnienia występku z art. 178 § 2 k.k., stwierdzając, że w dacie kontroli drogowej w dniu [...]r. kierował on rowerem w stanie nietrzeźwości mając 0,96 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Sąd ten jednocześnie wymierzył oskarżonemu grzywnę w wysokości 60 stawek dziennych i orzekł zakaz prowadzenia przez niego wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres 1 roku. W związku z nieprzedłożeniem przez R. S. wyniku badań lekarskich Zastępca Naczelnika Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w C. zawiadomieniem z dnia [...] r. wezwał tego kierowcę do wykazania się stanem zdrowia. Po otrzymaniu jednak od strony informacji o wniesieniu przez nią odwołania do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...], Prezydent Miasta C. zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Po uzyskaniu zawiadomienia o wydaniu kolejnej decyzji przez Komendanta Miejskiego Policji w C. postanowieniem z dnia [...] r. organ ten podjął postępowanie w sprawie, które jednak ponownie zawiesił po zawiadomieniu go i o uchyleniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. jego postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (postanowienie z dnia [...]r.). Kolejnym postanowieniem z dnia [...]r. Prezydent Miasta C. podjął wreszcie postępowanie w przedmiotowej sprawie. Od tego postanowienia R. S. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., które jednak postanowieniem z dnia [...]r., znak: [...], utrzymało w mocy to orzeczenie. Następnie pismem z dnia [...]r. Zastępca Naczelnika Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w C. działając w trybie art. 10 § 1 k.p.a. powiadomił R. S. o zakończeniu podjętego postępowania i możliwości zapoznania się do dnia [...] r. z zebranymi materiałami. Pismo to strona odebrała w wyniku dwukrotnego jego awizowania jednak dopiero w dniu [...]r. W międzyczasie pismem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w C. wystąpił do Urzędu Miasta w C. o wykonanie prawomocnego wyroku z dnia [...] r. w przedmiocie orzeczonego środka karnego. W związku z tym pismem z dnia [...]r. Naczelnik Wydziału Spraw Obywatelskich UM w C. skierowała do R. S. żądanie zwrotu posiadanego przez niego prawa jazdy kat. "B". Wreszcie w oparciu o art. 140 ust.1 pkt 4 b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (dalej: u.p.r.d.) decyzją z dnia [...]r. , znak: [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. Naczelnik Wydziału Spraw Obywatelskich UM w C. cofnęła posiadane przez R. S. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. "B". W uzasadnieniu wskazała, że do dnia [...] r. nie poddał się on kontrolnemu badaniu lekarskiemu. Organ pouczył także stronę, że decyzja ta będzie rodzić skutki prawne do czasu dostarczenia orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Poinformował także R. S., że w przypadku cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami na okres przekraczający 1 rok przywrócenie tego uprawnienia będzie uzależnione od wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji kierowcy. W odwołaniu od tej decyzji R. S. wniósł o jej uchylenie zarzucając jej wydanie z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. Podniósł, że pozbawiony został on wynikających z powołanego przepisu uprawnień do zapoznania się z aktami sprawy. Organ powiadomił go bowiem o możliwości skorzystania z tego uprawnienia procesowego do dnia [...] r., a zawiadomienie o takiej możliwości odebrał on dopiero w dniu [...]r. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W podstawie prawnej swojej decyzji organ ten podał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 140 ust. 1 pkt 4a u.p.r.d. W uzasadnieniu wskazał, że powołany w podstawie prawnej przepis prawa materialnego uprawnia starostę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu, na które kierowca został skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego. Organ dodał, że wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami ma charakter prewencyjny, bowiem istnieje prawdopodobieństwo, że kierowca – ze względu na stan zdrowia (lub brak kwalifikacji) – nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego. Wskazał następnie, że w trakcie postępowania prowadzonego na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4b u.p.r.d. organy analizują jedynie kwestie dotyczące zaistnienia przesłanek uzasadniających cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami, a zatem ustalają czy osoba wskazana w skierowaniu poddała się badaniu lekarskiemu. W niniejszym postępowaniu nie zostało to natomiast wykazane przez stronę. SKO stwierdziło ponadto, że powołany przepis nie pozostawia organowi możliwości odstąpienia od cofnięcia uprawnień w zależności od wystąpienia okoliczności uniemożliwiających poddanie się kierowcy takim badaniom. W odniesieniu do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Kolegium wskazało, że faktycznie w zawiadomieniu skierowanym do strony organ I instancji określił termin zaznajomienia się z aktami sprawy do dnia [...]r., a także, że zawiadomienie to odwołujący się odebrał dopiero w dniu [...]r. Organ zauważył jednakże, że do wydania kwestionowanej decyzji doszło dopiero w dniu [...]r., a zatem odwołujący się będąc poinformowany o zamiarze zakończenia przez organ postępowania miał prawie miesiąc czasu na zaznajomienie się z materiałami postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniesionej na tę decyzję R. S. powtórzył zarzuty zawarte w jego odwołaniu od decyzji organu I instancji. W uzupełnieniu swojej argumentacji wskazał, że po powzięciu przez organ I instancji informacji o doręczeniu zawiadomienia po upływie wyznaczonego terminu do zapoznania się z aktami sprawy organ " przy wykazaniu minimum staranności" powinien powtórnie zawiadomić go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a nie wydawać decyzji naruszającej jego prawa. Zdaniem skarżącego pozostaje także do rozważenia kwestia dlaczego organ nie wyznaczył końcowego terminu do zapoznania się z materiałami sprawy liczonego od chwili otrzymania przez niego zawiadomienia. Odnosząc się do argumentacji użytej przez SKO w uzasadnieniu decyzji skarżący wskazał, że odwołuje się ona do domniemań nie mających jakichkolwiek podstaw prawnych, logicznych i faktycznych, stanowi ona próbę usprawiedliwienia organu administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo SKO stwierdziło, że bez względu na wyznaczony termin na zapoznanie się z aktami sprawy nie można skutecznie podnosić zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w sytuacji, gdy między datą doręczenia zawiadomienia o zakończeniu postępowania a datą wydania decyzji upłynęło na tyle dużo czasu, że pomimo upływu terminu wskazanego w zawiadomieniu, strona w dalszym ciągu mogła swobodnie skorzystać z możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta C. zostały wydane w zgodzie z przepisami prawa materialnego i nie naruszają przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja zostały wydane na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm. dalej zwanej u.p.r.d.). W świetle tego przepisu starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5 tej ustawy. Stosownie do art. 122 ust. 1 pkt 3 lit b u.p.r.d. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega zaś kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ( Dz. U. Nr 2, poz. 5) komendant powiatowy Policji wydaje kierującemu pojazdem, o jakim mowa w art. 122 ust. 1 pkt 3 u.p.r.d. skierowanie na badanie lekarskie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym kierował on pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Kserokopię skierowania komendant powiatowy Policji przesyła do właściwego starosty. Bezsporne jest że skarżący w dniu [...] r. kierował na drodze publicznej rowerem będąc w stanie nietrzeźwości. Powyższe potwierdza bowiem prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia [...]r. sygn. akt [...], a ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny ( art. 11 p.p.s.a). Mając na uwadze, że rower jest pojazdem, w rozumieniu art. 2 pkt 33 u.p.r.d. prawidłowo zatem skarżący został skierowany przez Komendanta Miejskiego Policji w C. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów. Bezsporne jest w sprawie także, że decyzją tego organu, która walor ostateczności uzyskała w dniu [...] r. ( data wydania decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego w K., którą utrzymana została w mocy decyzja organu I instancji), skarżący został skierowany na wskazane w art. 122 ust. 1 pkt 3 lit b u.p.r.d. badanie lekarskie. Bezsporne jest także, że nie przedłożył on Prezydentowi Miasta C. wyniku badania przeprowadzonego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy stwierdzającego brak istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów. Tym samym Prezydent Miasta C. był zobowiązany przepisem art. 140 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.r.d. do wydania decyzji cofającej skarżącemu posiadane przez niego uprawnienia do kierowania pojazdami kat. "B". Odnosząc się do zarzutów skargi zgodzić się należy ze skarżącym, że termin zapoznania się z aktami sprawy, o jakim mowa w art. 10 § 1 in fine k.p.a. organ winien wyznaczyć w sposób umożliwiający realizację tego prawa strony. Zatem bieg terminu na skorzystanie z tego prawa winien rozpoczynać się od daty doręczenia stronie zawiadomienia o możliwości dopełnienia tej czynności. W analizowanej sytuacji nieprawidłowe ustalenie tego terminu nie uniemożliwiło jednak, jak słusznie zauważył organ II instancji, skorzystania przez skarżącego z przysługującego mu prawa wynikającego z zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Dodać należy, że wystosowanie przez organ kolejnego zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, co podniósł skarżący, godziłoby w inną ogólną zasadę postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 k.p.a., a to w zasadę szybkości postępowania. Ponowne wystosowanie przedmiotowego zawiadomienia spowodowałoby w szczególności naruszenie terminu załatwiania spraw przewidzianego w przepisie art. 35 § 3 tej ustawy. Skarżący nie wskazał także, czy wytknięte przez niego naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy uniemożliwiło mu poddanie się badaniom lekarskim wynikającym z decyzji Komendanta Komisariatu Policji [...] w C., działającego z upoważnienia Komendanta Miejskiego Policji w C.. W związku z podniesionym zarzutem trzeba wyjaśnić skarżącemu, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych (co miało miejsce w niniejszej sprawie) lub niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu albo też błędnej wykładni przepisów postępowania. Sąd jest uprawniony do jednak do uchylenia decyzji z powodu naruszenia prawa procesowego tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy natomiast rozumieć prawdopodobieństwo wpływu takiego naruszenia prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie nią stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. Skoro zatem postępowanie sądowe nie dało podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo procesowe w stopniu określonym przepisem art. 145 § 1 pkt lit c p.p.s.a., a także że zaskarżony akt pozostaje w zgodzie z przepisami prawa materialnego to brak było podstaw do jego wzruszenia. Z przytoczonych względów działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.