II SA/Gl 117/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Starosty Powiatu [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania zastępczego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sprawie stanu technicznego obiektu oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Starostę [...], w stosunku do obiektu mostowego, znajdującego się na działce nr [...] w W., w rejonie ul. [...], przeprowadzenie, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w zakresie odpowiedniej specjalności, kontroli okresowej, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego elementów budowli i instalacji narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania obiektu, a także kontroli okresowej, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, estetyki obiektu budowlanego oraz jego otoczenia. Od ww. decyzji Starosta [...] złożył odwołanie jednak postanowieniem z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia. Tym samym nakładająca na Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę [...] ww. obowiązki decyzja nr [...] uzyskała przymiot ostateczności. W związku z brakiem realizacji obowiązku wymienionego w decyzji nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., pismem z dnia 29 września 2015 r., wystosował upomnienie. W dniu 23 października 2015 r. wystawiono tytuł wykonawczy, w którym wskazano możliwość zastosowania środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. Wobec niewykonywania obowiązku, do którego wykonania zobowiązany został wezwany, postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. działając na podstawie art. 127 i 128 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. 2014, poz.1619 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: u.p.e.a.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. orzekł o wykonaniu zastępczym przez B. S., posiadającego uprawnienia budowlane, obowiązku określonego w decyzji nr [...], jednocześnie wzywając zobowiązanego do wpłacenia, tytułem zaliczki, kwoty 800,00 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż stosownie do art. 127 u.p.e.a. "Wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt". Zgodnie z treścią art. 128 § 1a tejże ustawy postanowienie, o którym mowa w § 1 pkt 2, zawiera również wskazanie przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego". Z oferty sporządzonej przez B. S. wynika, że wykonanie przeglądu rozszerzonego pięcioletniego mostu na rzece [...] w rejonie ul. [...] wyniesie 800,00 zł. W postanowieniu zaś o zastosowaniu wykonania zastępczego organ egzekucyjny może wezwać zobowiązanego do wpłacenia w oznaczonym terminie określonej kwoty tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego, z pouczeniem, że w przypadku niewpłacenia kwoty w tym terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. W dniu 3 listopada 2015 r. do PINB wpłynęły zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (kwestia ta stanowi przedmiot odrębnego postępowania w tut. Sądzie w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 118/16) oraz zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] w przedmiocie wykonania zastępczego. W zażaleniu na postanowienie w przedmiocie wykonania zastępczego reprezentujący Skarb Państwa Starosta [...] podniósł, że będący przedmiotem postępowania obiekt mostowy wchodzi w skład ciągu komunikacyjnego ul. [...] i podlega przepisom art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.). Stosownie zaś do przywołanej normy mienie ogólnonarodowe należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się w dniu wejścia w życie ustawy (27 maja 1990 r.) z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Starosta wystąpił w konsekwencji do Wojewody [...] o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia tego terenu z mocy prawa przez Gminę Miasto W. Decyzjami administracyjnymi z dnia [...] r. Wojewoda [...] orzekł o nabyciu z mocy prawa przez Gminę Miasto W. części terenu ul. [...]. Natomiast w odniesieniu do części gruntu, nad którym posadowiony jest przedmiotowy most, odmówił potwierdzenia nabycia własności przez Gminę, z uwagi na konieczność przeprowadzenia podziału geodezyjnego nieruchomości gdyż grunty pokryte państwowymi wodami płynącymi nie podlegają komunalizacji. Z powyższego wynika, że postępowanie w sprawie regulacji stanu prawnego nieruchomości pod ciąg komunikacyjny określany jako ul. [...] jest w toku, a w chwili obecnej Skarb Państwa oczekuje na wydanie decyzji o rozgraniczeniu linii brzegowej cieku wodnego przepływającego pod mostem. Starosta podniósł nadto, że zwrócił się do Wojewody [...] o zwiększenie planu dotacji celem przeprowadzenia prac remontowych na ww. obiekcie mostowym. Pismem z dnia 6 listopada 2014 r. Dyrektor Wydziału Nadzoru Właścicielskiego wskazała, iż opisany most podlega unormowaniu zawartemu w art. 5 ust. 1 ww. ustawy z dnia 10 maja 1990 r., a zatem nie należy do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, a obiekt mostowy nie figuruje w ewidencji środków trwałych, co wyklucza wydatkowanie środków finansowych na przeprowadzenie prac remontowych. Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia postanowieniem z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżone postanowienie w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, przytaczając stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych, że w przypadku, gdy zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku, to wierzyciel zgodnie z dyspozycją art. 6 § 1 u.p.e.a. powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Przy egzekucji dotyczącej spełnienia obowiązków wynikających z przepisów prawa budowlanego, z uwagi na charakter tegoż postępowania, organ egzekucyjny ma możliwość zastosowania jednego z dwóch środków egzekucyjnych, tj. grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Mając powyższe na uwadze, organ dokonując wyboru właściwego środka egzekucyjnego w okolicznościach danej sprawy powinien kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego, a przede wszystkim zasadą wynikającą z treści art. 7 § 1 i § 2 u.p.e.a. Przepis ten wprowadzając zasadę stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonywania obowiązków obliguje organ egzekucyjny do badania, który z tychże środków prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród nich najmniej uciążliwie dla zobowiązanego. Wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, które można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt (art. 127 u.p.e.a.). Normujący zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego art. 128 § 1 ustawy wskazuje, że organ egzekucyjny stosujący ten środek doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego i postanowienie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. W postanowieniu tym organ może wezwać zobowiązanego do wpłacenia w oznaczonym terminie określonej kwoty tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego, z pouczeniem, że w przypadku niewpłacenia kwoty w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych (art. 128 § 2 u.p.e.a.). Ponadto zgodnie z art. 128 § 1a dodanym nowelizacją ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. (Dz. U. 2014 r. poz. 897), ww. postanowienie zawiera również wskazanie przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego. Przez wskazaną wyżej "zaliczkę" należy rozumieć "część należności wpłacanej lub wypłacanej z góry na poczet tej należności" (Słownik języka polskiego pod red. E. Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, s. 1227). Określenie jej wysokości pozostawiono uznaniu organu egzekucyjnego, jednakże postanowienie w tym przedmiocie powinno zostać uzasadnione w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, w szczególności zaś przy uwzględnieniu sporządzonego kosztorysu (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2009 r., VII SA/Wa 2040/08). Rozliczenie kosztów wykonania zastępczego następuje bowiem dopiero po zakończeniu czynności egzekucyjnych w drodze wykonania zastępczego i na podstawie art. 133 § 1 u.p.e.a. [...]WINB wyjaśnił, że kwota wskazana przez organ pierwszej instancji jako "zaliczka" na poczet pokrycia kosztów przeprowadzenia kontroli jest rażąco wygórowana, bowiem wynosi 800,00 zł, podczas gdy z oferty na wykonanie przeglądu mostu przez B. S. wynika, iż całkowity koszt to właśnie 800,00 zł. Trudno zatem mówić o zaliczce w sytuacji gdy kwota określona w zaskarżonym postanowieniu jest de facto całkowitym kosztem wykonania zastępczego. W ocenie [...]WINB organ egzekucyjny naruszył art. 107 § 3 k.p.a., bowiem w żaden sposób nie uzasadnił wysokości zaliczki określonej na 800,00 zł, w szczególności nie powołał się np. na rodzaj planowanych czynności koniecznych do przeprowadzenia w ramach wykonania zastępczego, których niezbędny zakres warunkuje właśnie tak wysoką zaliczkę, co powoduje, iż uznać należy ustalenie zaliczki za dowolne i dokonane z naruszeniem art. 129 u.p.e.a. Zarzuty natomiast skarżącego co do błędnego określenia zobowiązanego do wykonania decyzji PINB nr [...] z dnia [...] r., pozostają bez znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia. Wskazać jednakże należy, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania "zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem egzekucyjnym" (art. 29 § 1 zd. 2 u.p.e.a.), ale bada sprawę dopuszczalności egzekucji pod względem formalnym. W przeciwnym przypadku organ egzekucyjny orzekałby o meritum sprawy, a to należy do organu wydającego rozstrzygnięcie będące podstawą egzekucji administracyjnej. Pismem z dnia 14 stycznia 2016 r. Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. postanowienie [...]WINB domagając się jego uchylenia, a także uchylenia poprzedzającego je postanowienia pierwszoinstancyjnego, bądź uchylenia przynajmniej postanowienia zaskarżonego. Wniósł także o wstrzymanie wykonania obu postanowień, ten ostatni wniosek Sąd oddalił postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r. Uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Starosta zarzucił, że zostało ono sporządzone z naruszeniem: - art. 138 § 2 zd. 2 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wskazania, że organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien wziąć pod uwagę okoliczność, iż skarżący nie jest zobowiązanym nie będąc właścicielem obiektu mostowego znajdującego się na działce nr [...] w W. w rejonie ulicy [...], - art. 29 § 1 u.p.e.a. wobec błędnego przyjęcia, iż uwzględnienie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego w zakresie wskazanym przez skarżącego stanowi badanie zasadności prowadzonego postępowania egzekucyjnego, - art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez naruszenie zasady praworządności (legalizmu) wobec wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, - art. 5 ust. 1 ww. ustawy z dnia 10 maja 1990 r. poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu Starosta, podobnie jak w zażaleniu, podniósł m.in., że stosownie do art. 5 ust. 1 ww. ustawy z dnia 10 maja 1990 r. obiekt mostowy znajdujący się na działce wpisanej do ewidencji gruntów i budynków pod nr [...], położonej w W., stanowi własność Gminy W. z mocy prawa. Tymczasem organy egzekucyjne obu instancji zignorowały w toku postępowania ww. przepis prawa materialnego wskutek czego osoba zobowiązanego została błędnie oznaczona, a egzekucja skierowana przeciwko Skarbowi Państwa, mimo że nie jest on właścicielem spornego mostu. Z powyższym zarzutem powiązany jest zarzut naruszenia przepisu art. 29 § 1 u.p.e.a. wobec błędnego przyjęcia, iż uwzględnienie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego w zakresie wskazanym przez skarżącego stanowi badanie zasadności prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Nadto stosownie do zasady praworządności statuowanej w art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Tymczasem zarówno organ II instancji, jak i organ egzekucyjny pominęły przepis art. 5 ust. 1 Przepisów wprowadzających mimo że zawierał on materialnoprawną podstawę oznaczenia zobowiązanego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 24 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o dopuszczenie dowodu z nieostatecznej decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] r. oraz o zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia ww. postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że nie jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. Bezspornym jest bowiem, że decyzja nr [...] z [...] r., nakładająca na zobowiązanego określone obowiązki nie została przezeń skutecznie zaskarżona (odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu), uzyskując tym samym przymiot ostateczności. W decyzji tej wskazano, że w dacie jej wydania stosownie do zapisów księgi wieczystej [...] właścicielem działki nr [...] był Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę [...], na właściciela tego nałożono tym samym obowiązek przeprowadzenia kontroli stanu technicznego obiektu. Bezspornym jest też, iż podmiot określony w decyzji nałożonych nań obowiązków nie wykonał, a w konsekwencji w dniu 29 września 2015 r. organ wystosował upomnienie nr [...] a następnie, z uwagi na dalsze niewykonywanie obowiązku, sporządził tytuł wykonawczy, każdorazowo oznaczając jako zobowiązanego ten sam podmiot, postanowieniem zaś nr [...] z dnia [...] r. orzekł o wykonaniu zastępczym jednocześnie wzywając zobowiązanego do wpłaty zaliczki. W konsekwencji trafnie [...]WINB co do zasady zaakceptował tryb postępowania organu I instancji uchylając zaskarżone doń postanowienie jedynie z uwagi na kwotę wskazanej w nim zaliczki. Podzielić bowiem należy ocenę [...]WINB, iż organ I instancji uprawniony był do rozstrzygnięcia w przedmiocie wykonania zastępczego. W przypadku bowiem, gdy zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku, to wierzyciel zgodnie z dyspozycją art. 6 § 1 u.p.e.a. powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Przy egzekucji dotyczącej spełnienia obowiązków wynikających z przepisów prawa budowlanego, z uwagi na charakter tegoż postępowania, organ egzekucyjny ma możliwość zastosowania jednego z dwóch środków egzekucyjnych, tj. grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, które można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt (art. 127 u.p.e.a.). Normujący zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego art. 128 § 1 ustawy wskazuje, że organ egzekucyjny stosujący ten środek doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego i postanowienie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. W postanowieniu tym organ może wezwać zobowiązanego do wpłacenia w oznaczonym terminie określonej kwoty tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego, z pouczeniem, że w przypadku niewpłacenia kwoty w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych (art. 128 § 2). Ponadto zgodnie z art. 128 § 1a ww. postanowienie zawiera również wskazanie przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego. Słusznie też organ odwoławczy wskazał, że pomimo powyższych uwag postanowienie pierwszoinstancyjne musi zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, wprawdzie bowiem określenie wysokości zaliczki pozostawiono uznaniu organu egzekucyjnego, jednakże postanowienie w tym przedmiocie powinno zostać uzasadnione w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, w szczególności zaś przy uwzględnieniu sporządzonego kosztorysu. Kwota wskazana przez organ pierwszej instancji jako "zaliczka" na poczet pokrycia kosztów przeprowadzenia kontroli wynosi 800,00 zł, podczas gdy z oferty na wykonanie przeglądu mostu przez B. S. wynika, iż całkowity koszt to właśnie 800,00 zł. Podzielić należy w tej mierze pogląd [...]WINB, że trudno mówić o zaliczce w sytuacji gdy kwota określona w zaskarżonym postanowieniu jest de facto całkowitym kosztem wykonania zastępczego. Trafnie zatem [...] WINB zauważa, że organ egzekucyjny naruszył art. 107 § 3 k.p.a., bowiem w żaden sposób nie uzasadnił wysokości zaliczki określonej na 800,00 zł, w szczególności nie powołał się np. na rodzaj planowanych czynności koniecznych do przeprowadzenia w ramach wykonania zastępczego, których niezbędny zakres warunkuje właśnie tak wysoką zaliczkę, co powoduje, iż uznać należy ustalenie zaliczki za dowolne i dokonane z naruszeniem art. 129 u.p.e.a. Bez znaczenia prawnego pozostają natomiast na tym etapie postępowania egzekucyjnego zarzuty Starosty co do błędu w oznaczeniu podmiotu zobowiązanego. Wskazać w tym miejscu należy, że środki zaskarżenia przysługujące zobowiązanemu w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zmiana bądź uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów nadzwyczajnych uregulowanych w k.p.a. bądź w ordynacji podatkowej. Podkreślenia wymaga zatem ponownie, że decyzja nr [...], nakładająca na zobowiązanego określone obowiązki nie została przezeń skutecznie zaskarżona (odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu) uzyskując tym samym przymiot ostateczności. Ocena zaś zagadnień związanych z art. 5 ustawy z dnia 10 maja 1990 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych i ustalanie osoby zobowiązanego w inny sposób niż na podstawie zapisów ksiąg wieczystych i zgodnych z nimi wydanych w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięć nie leży w gestii organu egzekucyjnego, a tym samym okoliczności podnoszone przez Starostę nie mogły być w przez organ egzekucyjny brane pod uwagę. Stosownie bowiem do art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny kontroluje jedynie formalną poprawność egzekucji, nie może natomiast czynić ustaleń w zakresie kwestii merytorycznych objętych wydaną w ramach postępowania administracyjnego decyzją. W konsekwencji Sąd nie uwzględnił złożonych na rozprawie wniosków. Fakt bowiem wydania przez Wojewodę [...] w dniu [...] r. nieostatecznej decyzji komunalizacyjnej, zdaniem pełnomocnika odnoszącej się do nieruchomości na których posadowiony jest most, oraz fakt, iż prowadzone jest w tej mierze postępowanie drugoinstancyjne nie pozostają w bezpośrednim związku ze stanowiącym przedmiot kontroli Sądu postanowieniem wydanym w ramach postępowania egzekucyjnego. Dopóki bowiem ostateczna decyzja nr [...] z [...] r., nakładająca na zobowiązanego określone obowiązki, pozostaje w obrocie prawnym, dopóty prowadzone w związku z jej niewykonaniem postępowanie egzekucyjne, wskazujące jako zobowiązanego ten sam podmiot, pod względem formalnym odpowiada obowiązującemu prawu. Tym samym zarzuty sformułowane w skardze, notabene nie dotyczące osnowy zaskarżonego postanowienia lecz jedynie jego uzasadnienia, uznać należy za nietrafne. Sąd, nie związany zarzutami skargi, nie dopatrzył się także żadnych innych uchybień, które mogłyby powodować konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.