II SA/Gl 118/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA: Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Skarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie stanu technicznego obiektu w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia p o s t a n a w i a : oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek strona skarżąca wskazała, że zaskarżonym postanowieniem został nałożony na nią obowiązek wpłacenia zaliczki na koszt wykonania zastępczego w wysokości [...]zł. Wskazała, że jest to kwota która nie jest zaplanowana w budżecie, a przymusowa egzekucja z rachunków bankowych powiatu sprowadzi ryzyko naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. Nie każdy bowiem akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (zob. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2011, str. 424). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Przedmiotem skargi a zarazem wniosku skarżącego jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, uznające za nieuzasadnione zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego w sprawie stanu technicznego obiektu budowlanego. Podstawa do zajęcia przez wierzyciela stanowiska wynika z art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 1619). Stanowisko zajmowane jest w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Postanowienie to ma charakter procesowy, formalny – dotyczy określonych czynności podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego. Postanowienie takie reguluje jedynie sytuację zobowiązanego w toku wskazanego postępowania, tj. wyraża stanowisko wierzyciela co do zasadności zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów, zaś jedynym jego bezpośrednim następstwem jest ewentualne oddalenie albo uwzględnienie tychże zarzutów i dalsze prowadzenie bądź zaniechanie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Orzeczenie tego rodzaju nie tworzy po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak np. nałożenie stosowną decyzją zobowiązania pieniężnego czy wykonania określonego obowiązku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II FZ 289/08, ogólnodostępne w CBOSA na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zaskarżone postanowienie ze swej istoty nie podlega wykonaniu, a jego istnienie w obrocie prawnym nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, przez co nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.