II SA/Gl 119/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2008r. sprawy ze skargi E.B. i Z.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia (...). nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania o wznowienie w sprawie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Wydaną z upoważnienia Prezydenta C. na wniosek J. D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] (znak [...]) ustalono warunki zabudowy dla budowy budynku garażowego oraz zagospodarowania terenu na działce nr ewid. [...] k.m. [...] obręb S. w C. przy ul. [...]. Wśród tych warunków zawarto stwierdzenie o możliwości lokalizacji inwestycji w granicy z działką o nr ewid. [...] zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych). W odwołaniu od tej decyzji E. i Z. małżonkowie B. domagali się wskazania w oparciu o jakie dowody ustalono, że na ich działce nr [...] istnieje w granicy z działką inwestora budynek gospodarczy do którego projektowany garaż ma być dobudowany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania tego nie uwzględniło i decyzją z dnia [...] r. Nr [...] r. utrzymało powyższą decyzją organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium powołało się na dowód z przeprowadzonych w dniu [...] r. oględzin podczas których ustaliło, że w granicy działki odwołujących się istnieje na tej działce budynek gospodarczy. Lokalizacja tego budynku umożliwia zatem planowaną inwestycję. Stwierdziło nadto, że istniejący ewentualnie między stronami spór co do przebiegu granicy między ich działkami nie może być rozstrzygany w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. We wniosku z dnia [...] r. E. i Z. małżonkowie B. powołując się na treść art. 145 § 1 kpa domagali się wznowienia postępowania zakończonego w/w decyzją SKO kwestionując m.in. treść ustaleń zawartych w protokole z oględzin w dniu [...] r., treść stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji organu I instancji mapy, z zaznaczonym na tej mapie na ich działce, w granicy, budynkiem gospodarczym oraz brak lokalizacji planowanego garażu na działce inwestora. Po wznowieniu postępowania w przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] r., SKO w C. decyzją z dnia [...] r. odmówiło uchylenia objętej postępowaniem wznowieniowym decyzji o ustaleniu warunków zabudowy terenu. Uzasadniając to rozstrzygnięcie podało, że w oparciu o oględziny ustalono w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy istnienie na działce małżonków B. budynku gospodarczego usytuowanego w granicy, w odległości [...] m od ich domu mieszkalnego. Podniosło nadto, że istnienie takiego budynku wnioskodawcy kwestionowali już w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy małżonkowie B. zarzucili, że budynek gospodarczy wskazywany przez SKO jest zlokalizowany tymczasowo i nie jest ujawniony w dokumentacji geodezyjnej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy SKO w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy swoją wcześniejszą w/w decyzję z dnia [...] r., podtrzymując w całości jej motywy. Ponownie stwierdziło też, że przeszkody w ustaleniu warunków zabudowy nie mógł stanowić istniejący między stronami spór co do przebiegu granicy. We wniosku z dnia [...] r. E. i Z. małżonkowie B. ponownie wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy terenu zakończonego decyzją Prezydenta C. z dnia [...] r. Również tym razem powołali się na podstawę wznowienia z art. 145 § 1 kpa. Uzasadniając wniosek podnieśli, że z doręczonej im w dniu [...] r. decyzji SKO w C. z dnia [...] r. o odmowie stwierdzenia nieważności objętej wnioskiem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dowiedzieli się o załączniku Nr 2 do tej decyzji, w postaci kserokopii mapy zasadniczej z "bezprawnie dorysowanym" na niej budynkiem gospodarczym na terenie ich działki nr [...], przy którym to budynku ma być zlokalizowana sporna inwestycja, o którym to załączniku nie ma mowy w decyzji z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy. W piśmie z dnia [...] r. uzupełniającym ten wniosek dodatkowo podnieśli, że w toku postępowania przed nadzorem budowlanym ustalony został tymczasowy charakter jego budynku, który w związku z tym nie będzie geodezyjnie inwentaryzowany i jego istnienie nie może stanowić przesłanki posadowienia budynku na sąsiedniej działce nr [...]. Po rozpatrzeniu tego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], powołując się na treść art. 105 § 1 kpa, umorzyło postępowanie w objętej tym wnioskiem sprawie. W uzasadnieniu decyzji po zrelacjonowaniu dotychczasowych postępowań związanych z objętą wnioskiem decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] r. stwierdziło, że wniosek z dnia [...]. o wznowieniu postępowania w przedmiotowej sprawie dotyczy sprawy zakończonej już ostateczną decyzją tego Kolegium z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy małżonkowie B. zarzucili, że decyzja SKO została wydana z naruszeniem treści art. 149 § 1 oraz art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Ich zdaniem w sprawie ich wniosku powinno być przeprowadzone postępowanie wstępne zakończone wydaniem orzeczenia z art. 149 kpa. Podnieśli nadto, że w wydaniu decyzji objętej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy brały udział dwie osoby, które orzekały również w objętej wnioskiem o wznowienie sprawie o ustalenie warunków zabudowy terenu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy SKO w C. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...], z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 105 § 1 kpa, utrzymało w mocy swoją wcześniejszą w/w decyzję z dnia [...] r. Uzasadniając to orzeczenie podtrzymało też twierdzenie, że obecny wniosek o wznowienie postępowania dotyczy sprawy tożsamej ze sprawą rozstrzygniętą ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] r. Jej ponowne rozstrzygnięcie decyzją merytoryczną nastąpiłoby zatem w warunkach nieważności o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Ponowne rozstrzyganie takiej sprawy jest zatem bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Zdaniem SKO obecnie złożony wniosek o wznowienie postępowania opiera się na tej samej podstawie wznowienia co rozstrzygnięty już wcześniej ostateczną decyzją wniosek z dnia [...] r. W obu zarzucono bowiem, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy bezpodstawnie przyjęto istnienie na działce nr [...] k.m. [...] obręb S. budynku gospodarczego w granicy z działką sąsiednią. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO z dnia [...] r. E. i Z. małżonkowie B. wnieśli o jej uchylenie jako wydanej w oparciu o "świadome wytworzenie fałszywego dowodu podczas przeprowadzonych w dniu [...] r. oględzin" i z rażącym naruszeniem § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W uzasadnieniu skargi opisali dotychczasowy przebieg postępowań w przedmiotowej sprawie. Podtrzymali twierdzenie, że nie wiedzieli do listopada [...] r. o załączniku Nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy i dlatego też nie mogli wypowiedzieć się co do jego treści. Podtrzymali też twierdzenie co do tymczasowego charakteru budynku gospodarczego na ich działce. Zwrócili uwagę, że pomimo sporu co do przebiegu granicy J. D. nie wystąpił o rozgraniczenie działek. Podtrzymali też zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 149 kpa oraz zarzut, że w rozpoznaniu ich wniosku o wznowienie brały udział osoby podlegające wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i w ogólnym zarysie jego uzasadnienie. W piśmie z dnia [...] r. skarżący wnieśli o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, a tylko w tym zakresie podlega ona kontroli Sądu zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Rozpoznanie ponownego wniosku skarżących o wznowienie postępowania administracyjnego sformułowanego w ich piśmie z dnia [...] r. (uzupełnionego pismem z dnia [...] r.), a w konsekwencji i skargi, sprowadza się praktycznie do odpowiedzi na pytanie czy wniosek ten dotyczył sprawy administracyjnej rozstrzygniętej omówioną wyżej ostateczną decyzją SKO w C. z dnia [...] r., wydaną po rozpoznaniu wniosku o wznowienie z dnia [...] r. Na pytanie to również zdaniem Sądu należało udzielić odpowiedzi twierdzącej. Rację ma bowiem organ odwoławczy, że oba wnioski o wznowienie opierały się na twierdzeniu, iż przesłanką pozytywnego ustalenia warunków zabudowy terenu decyzją Prezydenta C. z dnia [...] r., utrzymaną następnie w mocy decyzją SKO w C. z dnia [...] r. było stwierdzenie, że na działce skarżących znajduje się w granicy z działką inwestora budynek gospodarczy do którego objęty zamierzeniem inwestycyjnym budynek gospodarczy może zostać przybudowany. W pierwszym wniosku o wznowienie zarzucili przy tym, że kwestionowane ustalenie zostało oparte na "fałszywym dowodzie" wytworzonym przez SKO podczas oględzin w dniu [...] r. W drugim wniosku twierdzili zaś dodatkowo, że do przedmiotowego ustalenia doszło w oparciu o mapę stanowiącą załącznik Nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy, o której istnieniu wcześniej nie wiedzieli, a na której bezprawnie "dorysowano" na ich działce budynek gospodarczy. Już w toku pierwszego postępowania w przedmiocie wznowienia skarżący podnosili także, że budynek gospodarczy na ich działce ma charakter tymczasowy i nie jest usytuowany w granicy oraz, iż toczy się co do tego budynku postępowanie przed nadzorem budowlanym (zobacz chociażby wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej początkowo decyzją SKO z dnia [...] r.). Co więcej, istnienie tego budynku jako budynku przy którym zgodnie z treścią § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawach warunków technicznych mógłby być usytuowany budynek gospodarczy na działce nr [...] J. D., skarżący kwestionowali już w odwołaniu od decyzji Prezydenta C. z dnia [...] r. Zasadnie przyjęło zatem zdaniem Sądu SKO, że stanowiąca podstawę drugiego wniosku przesłanka została już rozpatrzona i rozstrzygnięta przy załatwieniu pierwszego wniosku, do czego doszło ostateczną decyzją tego organu wydaną dnia [...] r. Nie ma przy tym znaczenia, że formalnie we wniosku z dnia [...] r. skarżący powołali się na "fałszywy" inny dowód, gdy w rzeczywistości zarzut ten zmierzał do podważenia tego samego kwestionowanego już w pierwszym wniosku ustalenia. Należy przy tym podnieść, że bez znaczenia dla sprawy jest okoliczność czy skarżący wiedzieli o mapie, na którą powołują się w drugim wniosku o wznowienie, skoro zalegała ona w aktach administracyjnych jeszcze przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez organ I instancji, z którymi to aktami mogli się oni zapoznać. Nadto marginalnie już należy też podnieść, że zgodnie z treścią art. 145 § 2 kpa sfałszowanie przedmiotowej mapy w rozumieniu tego przepisu i art. 145 § 1 pkt 1 kpa nie zostało dotychczas stwierdzone. Nie można zaś mówić w żadnym wypadku o oczywistości sfałszowania dowodu w rozumieniu art. 145 § 2 kpa gdy na powoływanej przez skarżących mapie doszło jedynie do nieformalnego uwidocznienia położenia obiektu budowlanego niewątpliwie na ich działce istniejącego. W konsekwencji zasadnie przyjęło SKO, że ponowny wniosek o wznowienie dotyczył sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 kpa. O tożsamości tej można zaś mówić jak twierdziło SKO z powołaniem się na wyrok NSA z dnia 28 listopada 2000 r. sygn. I SA/Ka 1458/99 (LEX nr 47122) gdy w obu przypadkach w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu sprawy przy niezmienionym stanie faktycznym (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, W-wa 1996, s. 722 a także NSA w wyrokach z dnia 20.01.1999 r., sygn. akt III SA 6434/97 – LEX nr 37852 oraz z dnia 4.11.2003 r. sygn. akt I SA 431/02 – niepubl.). Sąd nie podziela też stanowiska skarżących, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 149 § 1 kpa. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania nie jest bowiem zdaniem Sądu możliwe i dopuszczalne w sprawie rozstrzygniętej już poprzednio decyzją ostateczną. Również zdaniem Sądu postępowanie w takiej sprawie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa. Nawet gdyby przychylić się do stanowiska skarżących, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania powinno poprzedzić wydanie postanowienia opartego na treści art. 149 § 1 kpa to i tak należałoby przyjąć, że uchybienie w tym względzie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawa p.p.s.a.) skoro i tak później mogłaby zapaść jedynie decyzja o umorzeniu postępowania. Nie mógł odnieść skutku również zarzut naruszenia treści art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana w innym składzie niż poprzedzająca ją decyzja SKO w C. z dnia [...] r. Gdyby zaś przy sformułowaniu tego zarzutu chodziło skarżącym o wyłączenie z rozpoznania ich ponownego wniosku o wznowienie członków Kolegium uczestniczących w wydaniu objętej wnioskiem o wznowienie decyzji SKO z dnia [...] r., to również w tym przypadku art. 24 § 1 pkt 5 kpa nie ma zastosowania. Ta ostatnia decyzja nie została bowiem wydana w niższej instancji w rozumieniu tego przepisu. Z uwagi na to, że decyzję wydało samorządowe kolegium odwoławcze w sprawie nie miał też zastosowania art. 150 § 2 kpa (a to w związku z treścią art. 145 § 3 kpa), nawet gdyby przyjąć, że zarzut sfałszowania mapy odnosił się do wymienionych w skardze członków Kolegium SKO w C. (takiego zarzutu skarżący bowiem nie sformułowali). W związku z treścią skargi należy nadto zwrócić uwagę, że ostateczne ustalenie czy sporna inwestycja będzie mogła być zlokalizowana zgodnie z treścią § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych będzie należało do organów architektoniczno-budowlanych orzekających w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu kwestii tej przesądzić nie mogła i faktycznie też zdaniem Sądu nie przesądziła. Wreszcie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia skargi pozostaje okoliczność czy inwestor wystąpił o rozgraniczenie nieruchomości stron. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.