II SA/Gl 1193/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. M., J. M., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej, z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego, oddala skargę. Po rozpoznaniu wniosku skarżących A.M. i J.M. postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta B. odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w B. Po zacytowaniu treści art. 2 ust. 1a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2018 r., poz. 716 ze zm.), organ administracji stwierdził bowiem, że zgodnie z wcześniejszym zaświadczeniem z dnia 16 czerwca 2008 r., jest to samodzielny lokal o funkcji biurowo-mieszkalnej. W systemach komputerowych urzędu nie odnaleziono wniosku o pozwolenie na budowę lub zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu na lokal mieszkalny zgodnie z wymogami art. 71 Prawa budowlanego. Stąd też wezwano wnioskodawców do uzupełnienia wniosku poprzez: 1) przedłożenie dokumentu potwierdzającego zmianę sposobu użytkowania lokalu, 2) rzut odpowiedniej kondygnacji budynku z zaznaczonym lokalem, 3) opłatę skarbową w wysokości 17 zł tytułem wydania zaświadczenia, 4) mapę zasadniczą. W wyznaczonym 14-dniowym terminie wnioskodawcy nie uzupełnili powyższych braków, wskazując na bezzasadność wezwania. Stąd też organ na podstawie art. 219 kpa orzekł o odmowie wydania żądanego zaświadczenia. W zażaleniu na postanowienie odmowne skarżący (wnioskodawcy) zarzucili pominięcie przez organ przedłożonych przez nich dokumentów w postaci odpisu z księgi wieczystej dla przedmiotowego lokalu oraz prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] r., sygn. akt [...] w przedmiocie przysądzenia prawa własności lokalu mieszkalnego. Z dokumentów tych wynika przeznaczenie lokalu jako mieszkalnego, zaś z mocy art. 365 § 1 kpc, orzeczenie sądu ma walor wiążący. Jednakże zaskarżonym postanowieniem zażalenia nie uwzględniono. Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, po zacytowaniu treści art. 2 ustawy o własności lokali, Kolegium uznało bowiem, że wcześniejsze zaświadczenie z dnia 16 czerwca 2009 r. nie ma jedynie waloru historycznego. Skoro obecnie wnioskodawcy żądają stwierdzenia samodzielności lokalu jako mieszkalnego w całości, wymagałoby to zmiany sposobu użytkowania zgodnie z wymogami z art. 71 Prawa budowlanego. Zasadnie zatem organ I instancji wezwał wnioskodawców do uzupełnienia wniosku w trybie art. 218 § 2 kpa. Skoro zaś wnioskodawcy nie uzupełnili wniosku należało odmówić wydania żądanego zaświadczenia. Kolegium zgodziło się co prawda ze stanowiskiem strony co do wiążącego charakteru orzeczenia sądu, lecz zwróciło uwagę, że w przywołanej księdze wieczystej wpisano lokal mieszkalny jako jego przeznaczenie, lecz w rubryce "opis lokalu", wymieniono m.in. biuro, co świadczy, że lokal przeznaczony jest na lokal biurowo-mieszkalny. W skardze do sądu administracyjnego wnioskodawcy wnieśli o uchylenie postanowień organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący ponawiając dotychczasową argumentację zarzucili, że Kolegium bezpodstawnie wdało się w analizę działu I księgi wieczystej, w wyniku której doszło do samodzielnych i niewiążących ustaleń, że lokal przeznaczony jest na lokal biurowo-mieszkalny. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie skargi jako bezzasadnej. Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Skarżący domagali się wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, określając jego charakter jako mieszkalny. Jest poza sporem, że przedmiotowy lokal stanowi odrębną własność, a skarżący zostali ujawnieni w księdze wieczystej jako jego właściciele na mocy przywołanego wyżej postanowienia sądu powszechnego. Taki stan rzeczy wyklucza zasadność żądania wydania zaświadczenia w trybie art. 2 ust. 1a i ust. 3 ustawy o własności lokali, wyżej przywołanej (obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 737). Starosta stwierdza w formie zaświadczenia spełnienie wymagań w zakresie samodzielności lokalu mieszkalnego, a także lokalu o innym przeznaczeniu jedynie na użytek ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu. Wniosek taki wynika jednoznacznie z treści art. 2 ust. 3 w zw. z ust. 1a – 2 tej ustawy. Zatem jeżeli doszło do ustanowienia odrębnej własności lokalu, brak podstaw do wydania kolejnego zaświadczenia w tym trybie (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 563/17, LEX nr 2434210 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 700/13, LEX nr 1574681). Zdaniem sądu administracyjnego, skarżący w istocie domagali się wydania zaświadczenia o zmianie przeznaczenia lokalu. Jednak zasadnie organy administracji uznały, że skoro skarżący nie przedłożyli dokumentu, a którego wynikałoby pozwolenie na budowę (przebudowę) celem zmiany funkcji pomieszczeń, bądź też nie dokonali zgłoszenia, a dane takie nie wynikają z zasobów organu, także w tym wypadku nie mogliby domagać się wydania zaświadczenia. Można co prawda kwestionować wymóg zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia biurowego na mieszkalny, o ile nie wymagało to żadnych robót budowlanych, to jednak kwestia ta pozostaje poza ramami niniejszej sprawy. Kwestia ta należy bowiem do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej, a nie – samorządu terytorialnego. Wreszcie, skarżący nie mogą domagać się wydania zaświadczenia w zakresie treści orzeczeń sądów powszechnych, czy księgi wieczystej. Zatem w każdym wypadku brak było podstaw do wydania skarżącym żądanego zaświadczenia zgodnie z art. 218 kpa, co uzasadniało wydanie postanowienia odmownego w trybie art. 219 kpa. Z tych tez względów, nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani uchybienia regułom procedury w stopniu skutkującym wznowieniem postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325). Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 tej ustawy. mr