I OSK 700/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz del. NSA Zygmunt Zgierski Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 945/12 w sprawie ze skargi H. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 945/12 oddalił skargę H.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego oznaczonego nr [...] położonego przy ul. W. nr [...] w S.. Podstawę powyższego wyroku stanowił następujący stan faktyczny. H. D. wystąpiła do Prezydenta Miasta Szczecina z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o braku samodzielności lokalu mieszkalnego oznaczonego nr [...] położonego przy ul. W. nr [...] w S.. Prezydent Miasta Szczecina postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...], [...], orzekł o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Powodem odmowy był fakt, iż organ jest w posiadaniu zaświadczenia wydanego dnia [...] lutego 2005 r. o samodzielności ww. lokalu. Ponadto dołączona do wniosku inwentaryzacja budynku, wykonana w kwietniu 2011 r., nie różni się od rzutu kondygnacji lokalu mieszkalnego wykonanego w dniu [...] listopada 2004 r., poza informacją, że "wc" znajduje się na podwórzu. W zażaleniu na powyższe postanowienie H.D. wskazała, że lokal nr [...], położony w Szczecinie przy ul. W. [...], nie spełnia kryterium samodzielności lokalu mieszkalnego, gdyż pomieszczenia sanitarno-higieniczne, które są pomieszczeniami pomocniczymi i winny być usytuowane w obrębie budynku, znajdują się poza nim. Podkreśliła, że ustawa o własności lokali nie przewiduje możliwości położenia pomieszczeń pomocniczych, służących zaspokajaniu potrzeb higieniczno – sanitarnych, poza budynkiem, w którym mieści się lokal. Uzupełniając zażalenie, wniosła o przeprowadzenie wizji lokalnej budynku mieszkalnego przy ul. Wrzosowej 8 w Szczecinie, albowiem stan poddasza i urządzeń sanitarno-higienicznych, w tym znajdujących się na podwórzu, urąga wymaganiom estetycznym, sanitarnym oraz bezpieczeństwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Według organu II instancji, na podstawie art. 2 ust 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, definiującego samodzielny lokal mieszkalny, organ może wydać jedynie zaświadczenie stwierdzające spełnienie wymagań z art. 2 ust. 2 ustawy, a nie zaświadczenie o braku samodzielności lokalu. W przypadku stwierdzenia przez organ, że lokal nie spełnia warunków z art. 2 ust. 2 ustawy, organ ma obowiązek wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Kolegium stwierdziło też, że fakt usytuowania pomieszczenia sanitarno-higienicznego poza budynkiem nie świadczy o braku samodzielności lokalu. Podniosło, że przy ustalaniu samodzielności lokalu mieszkalnego stwierdzenie bardzo złego stanu technicznego lokalu nie ma znaczenia, zatem przeprowadzenie wizji lokalnej jest bezcelowe. Na postanowienie to H.D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć obu instancji. Zarzuciła Kolegium naruszenie art. 2 pkt 2 i nast. ustawy o własności lokali oraz art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., art. 218 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 7 i 107 § 3 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 oddalił powyższą skargę. Sąd I instancji powołując przepisy art. 217 § 1 i 2 K.p.a. art. 218 K.p.a. wskazał, że organ odwoławczy w pierwszej kolejności winien dokonać oceny czy możliwe i uzasadnione jest wydanie zaświadczenia o wskazanej przez wnioskodawcę treści. Ustalenie braku takiej możliwości obliguje organ do wydania postanowienia odmawiającego wydania takiego zaświadczenia, przy czym ocena takiego wniosku powinna zostać dokonana w oparciu o ww. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem przepisów ustawy o własności lokali, które określają jaki stan lokalu może organ potwierdzić. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że wydanie zaświadczenia jest czynnością faktyczną, służącą potwierdzeniu istniejącego stanu rzeczy tj. faktów lub stanu prawnego, w oparciu o dane wynikające z posiadanej przez organ dokumentacji, ewidencji bądź rejestrów (art.218 Kpa). Zaświadczenie winno zatem stwierdzać istniejący stan rzeczy, a nie negować go. Z unormowania art. 2 ustawy o własności lokali wynika jednoznacznie, że w drodze zaświadczenia organ może potwierdzić jedynie okoliczność, że lokal spełnia wymagania lokalu samodzielnego. Nie przewiduje się natomiast możliwości wydania zaświadczenia, które stwierdzałoby, że lokal nie spełnia warunków samodzielnego lokalu mieszkalnego. Sąd powołując się na orzecznictwo, zaznaczył, że w ustawie o własności lokali brak jest przepisu, który mógłby stanowić podstawę do wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez skarżącą. W ocenie Sądu, stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie, że ustawa o własności lokali umożliwia jedynie wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, co oznacza brak możliwości wydania zaświadczenia o niespełnieniu przez lokal warunku samodzielności, uznać należało za trafne. Wobec powyższego Sąd uznał, że nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącą, treści, a w konsekwencji organ powinien odmówić wydania żądanego zaświadczenia. Sąd I instancji potwierdził, iż bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy są podnoszone przez skarżącą okoliczności w zakresie stanu technicznego przedmiotowego lokalu i jego wyposażenia w urządzenia sanitarno-kanalizacyjne czy pomieszczenia higieniczno-sanitarne. Ponadto Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba przeprowadzania postępowania wyjaśniającego co do spełnienia przez lokal, kryterium samodzielności. Organ nie był też zobligowany dokonać weryfikacji istniejącego zaświadczenia o samodzielności lokalu z dnia [...] lutego 2005 r. Sąd ten zaznaczył, że w toku postępowania wyjaśniającego nie może być oceniane uprzednie zaświadczenie, stwierdzające status danego lokalu na dzień jego wydania. Zaświadczenie nie może bowiem stanowić podstawy dla korygowania (zmiany) istniejącego stanu prawnego. Zmiana stanu prawnego może bowiem nastąpić jedynie w wyniku czynności prawnej, a nie czynności faktycznej, jaką jest wydanie zaświadczenia. Sąd zauważył uchybienia w treści uzasadnienia postanowienia organu co do ustalenia istnienia lub braku interesu prawnego skarżącej w uzyskaniu zaświadczenia o żądanej treści. Jednak uznał, że brak rozważań w tym zakresie nie wpływa na legalność wydanego postanowienia. Okoliczność ewentualnego istnienia interesu prawnego nie mogła bowiem prowadzić do wydania żądanego zaświadczenia w sytuacji, gdy żądanie strony okazało się być prawnie nieskuteczne. H.D. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wyrokowi WSA w Szczecinie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj: art.3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a oraz art. 7 i art. 218 § 1 i 2 k.p.a, art. 217 § 2 k.p.a w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. nr. 80, poz. 903) polegające na dokonaniu przez Sąd błędnej wykładni w/w przepisów, a także na niewłaściwej ocenie ich zastosowania przez organy, w szczególności art. 217 §1 pkt. 2 k.p.a., polegającego na odmowie wydania przez organ zaświadczenia o braku samodzielności lokalu, mimo zmiany stanu faktycznego przedmiotowego lokalu, a także nie spełniania przez lokal kryteriów o jakich mowa w ustawie o własności lokali oraz innych wskazanych przepisach, wbrew obowiązkowi działania zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.a. Nadto, skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie art. 233 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a., polegające na zaniechaniu przez WSA dokonania analizy zawnioskowanych przez skarżącą dowodów, co miało bezpośredni wpływ na wynik postępowania i doprowadziło do nierozpoznania przez WSA istoty sprawy. Dalej skarżąca kasacyjnie powołała się na uchybienie art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 §1 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się przez WSA do naruszeń organów samorządowych w zakresie zasady swobodnej oceny dowodów (nie odniesienie się przez te organy do wskazanych przez stronę dowodów, w tym wniosku o przeprowadzenie wizji lokalnej). H.D. wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniosła, że będąc właścicielką parteru oraz udziałowcem w częściach wspólnych nieruchomości i gruntu miała interes prawny w ubieganiu się o wydanie zaświadczenia. Wskazała, że lokal, którego wniosek dotyczył, nigdy nie spełniał wymogów z art. 2 ustawy o własności lokali, a zatem wadliwe jest zaświadczenie o samodzielności tego lokalu wydane w dniu [...] lutego 2005 r. W tej sytuacji, nie można odmówić wydania jej zaświadczenia tylko z tego powodu, że kiedyś zostało wydane takowe zaświadczenie. Skarżąca kasacyjnie domaga się wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, czemu służyć miałoby uwzględnienie jej wniosków dowodowych, w tym wizji lokalnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 174 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez Sąd I instancji było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Szczecina z dnia [...] czerwca 2012 r., orzekające o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej powołano obie podstawy kasacji przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, wskazując na błędną wykładnię jak i błędne zastosowanie wymienionych przepisów p.p.s.a. oraz k.p.a. w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, ze zm., dalej ustawa o własności lokali). W związku z zarzutem naruszenia "w szczególności art. 217 § 1 pkt. 2 k.p.a.", Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że art. 217 nie dzieli się na paragrafy ani inne jednostki redakcyjne. Powyższe uchybienie nie stanowi jednak przeszkody do rozpoznania innych zarzutów skargi kasacyjnej. W przypadku podniesienia zarzutów natury procesowej i materialnoprawnej, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9.03.2005 r., FSK 618.04; ONSAiWSA z 2005 r., nr 6, poz. 120.). W niniejszej jednak sprawie, zasadnym jest omówienie w pierwszej kolejności podstaw materialnoprawnych rozstrzygnięcia podjętego przez organ, tj. art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali oraz art. 219 k.p.a. Przepisy te bowiem wyznaczają zakres kompetencji organu, także co do ustaleń stanu faktycznego sprawy pod kątem rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, tu: wydania zaświadczenia o żądanej treści. To norma prawa materialnego, na której zastosowanie wskazuje stan faktyczny, wyznacza zakres prowadzonego postępowania. Dodać należy, że postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym, obowiązującego organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego. Postępowanie wyjaśniające powinno zmierzać w kierunku ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. (patrz J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C. H. Beck 2012 r., s. 692-693). W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie domagała się wydania zaświadczenia o braku samodzielności lokalu mieszkalnego oznaczonego nr [...] położonego przy ul. W. nr [...] w S. W sprawie bezsporne jest, iż w odniesieniu do przedmiotowego lokalu wydane już było w dniu [...] lutego 2005 r. zaświadczenie o samodzielności ww. lokalu. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, lokal ten nigdy nie spełniał wymogów lokalu samodzielnego, nadto, jego dewastacja pogłębiała się. Na te okoliczności skarżąca przedstawiła organowi dowody, których organ nie poddał analizie, a Sąd I instancji nie poczytał tego za wadę postępowania. Sąd I instancji zaakceptował też zaskarżone postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o braku samodzielności przedmiotowego lokalu. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności wskazać należy, że w świetle zastosowanego w niniejszej sprawie art. 219 k.p.a., w doktrynie i orzecznictwie powszechnie wyróżnia się trzy przypadki odmowy wystawienia zaświadczenia: przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie; gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie występuje ten trzeci przypadek. Zastosowany przepis prawa materialnego - art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali, uprawnia wyłącznie do wydania zaświadczenia stwierdzającego spełnienie wymagań określonych w art. 2 ust. 2 tej ustawy. W tym kontekście podzielić należy stanowisko organu i Sądu I instancji, iż organ nie miał kompetencji do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Stanowisko takie jest zgodne z poglądami doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczących charakteru zaświadczenia i postępowania w sprawie wydania zaświadczenia. Powszechnie podkreśla się bowiem, że zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego, potwierdzającym istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Jako dokument urzędowy zaświadczenie korzysta z domniemania dwojakiego rodzaju: domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r., I OSK 1898/10, LEX nr 1079721, a także komentarz M. Jaśkowskiej do art. 219 k.p.a. Lex, stan prawny 01. 0 2. 2014). W nawiązaniu do zarzutów skargi kasacyjnej, iż wydane wcześniej zaświadczenie o samodzielności przedmiotowego lokalu nie odzwierciedla stanu faktycznego, bowiem lokal ten nie spełnia wymogów skazanych w art. 2 ust. 2 ustawy o samodzielności lokali (m. in. pomieszczenia pomocnicze znajdują się poza lokalem), stwierdzić należy, że rację ma organ i Sąd I instancji wskazując, że organ nie ma kompetencji, by dokonać weryfikacji istniejącego zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego lokalu z dnia [...] lutego 2005 r. W toku postępowania wyjaśniającego nie może być oceniane uprzednie zaświadczenie, stwierdzające status danego lokalu na dzień jego wydania (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 88/06, cbois). Zaświadczenie nie może bowiem stanowić podstawy dla korygowania (zmiany) istniejącego stanu prawnego. Zmiana stanu prawnego może nastąpić jedynie w wyniku czynności prawnej, a nie czynności faktycznej, jaką jest wydanie zaświadczenia. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że ustawa o własności lokali nie przewiduje unieważnienia ani sprostowania zaświadczenia. Żadna z norm zawartych w tej ustawie nie stanowi też podstawy do zmiany zaświadczenia ani do wydania zaświadczenia o braku samodzielności lokalu po wcześniejszym uzyskaniu dokumentu stwierdzającego takie zakwalifikowanie lokalu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2009 r., VII SA/Wa 350/09, Wspólnota 2009, nr 25, s. 42, a także J. Lang, Zaświadczenia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, Organizacja, Metody, Technika 1988, Nr 2,s.16). W tym świetle, zarzuty naruszenia przez organ przepisów art. 218 § 1 i 2, art. 217 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. uznać należy za nietrafne (zarzut naruszenia art. 7 i w zw. z nim art. 77 k.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozumie przede wszystkim w kontekście kwalifikacji art. 7 jako zasady ogólnej postępowania administracyjnego, która subsydiarnie znajduje zastosowanie w postępowaniu normowanym w dziale VII k.p.a.). Tym samym, zdaniem orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 p.p.s.a., a także art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym ostatnim zakresie nie sposób zgodzić się z argumentacją skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji nie wyjaśnił motywów rozstrzygnięcia i że uzasadnienie jest ogólnikowe. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 P.p.s.a., tj. przedstawia stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 i 2 k.p.c., polegającego na zaniechaniu przez Sąd I instancji dokonania analizy zawnioskowanych przez skarżącą dowodów na okoliczność, że przedmiotowy lokal nie spełnia wymogów określonych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, wskazać należy na fakultatywność i ograniczoność kompetencji sądu administracyjnego do przeprowadzania postępowania wyjaśniającego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącej kasacyjnie, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy wystąpiły wątpliwości, których wyjaśnienie poprzez podjęcie czynności dowodowych, przyczyniłoby się do odmiennego rozstrzygnięcia, aniżeli w zaskarżonym wyroku. Pogląd ten wynika z wcześniej prowadzonych rozważań na tle art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali, a także na tle art. 219 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób zatem uznać zarzutów skargi kasacyjnej co do naruszeń w/w prawa procesowego, za uzasadnione. Ujmując istotę sprawy nieco szerzej, należy wskazać, że od zaświadczenia nie służy żaden środek zaskarżenia, można jedynie przeprowadzić przeciw niemu przeciwdowód w postępowaniu administracyjnym (art. 76 § 3 k.p.a.), złożyć skargę powszechną w trybie skarg i wniosków do organu wyższego lub zażądać wydania nowego zaświadczenia od organu, który je wydał (nie służy mu bowiem powaga rzeczy osądzonej, chyba że inne rozwiązania wynikają z przepisów szczególnych; por. J. Borkowski, j. w s. 698 oraz M. Jaśkowska, j. w., a także m. in. wyrok NSA z dnia 29 maja 2003 r., sygn. akt II SA 1439/02, cbois). W nawiązaniu do stanu faktycznego niniejszej sprawy i oczekiwań skarżącej kasacyjnie, na uwagę zasługuje zwłaszcza ta trzecia możliwość, tj. wystąpienie z wnioskiem o nowe zaświadczenie. Jak już była mowa, zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą faktów lub stanu prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne. W takiej sytuacji może być wydane nowe zaświadczenie, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom. Wydanie wcześniejszego zaświadczenia nie powoduje bowiem stanu powagi rzeczy osądzonej. Wydanie nowego zaświadczenia to jednak odrębna sprawa, od niniejszej. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, iż nie potwierdziły się zarzuty naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że Sąd I instancji nie uchybił normie zawartej w art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.