II SA/Gl 1196/19
WyrokWSA w Gliwicach2020-01-27
Skład orzekający: Artur Żurawik, Edyta Kędzierska, Renata Siudyka
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy organ administracji publicznej prawidłowo odmówił usunięcia wpisu z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, mimo że skarżący podnosił argument o zatarciu ukarania za wykroczenia?Ratio decidendi
Sąd uchylił zaskarżony akt, uznając, że organ administracji publicznej nie ustosunkował się do kluczowej kwestii zatarcia ukarania za wykroczenia, co miało fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o usunięcie wpisu z ewidencji. Brak precyzyjnego ustalenia tej okoliczności stanowił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.Stan faktyczny
Skarżący D.W. wnioskował o usunięcie wpisów dotyczących naruszeń przepisów ruchu drogowego i punktów karnych z ewidencji, argumentując zatarcie ukarania. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach odmówił usunięcia wpisu, podtrzymując stanowisko o konieczności skierowania na badania psychologiczne i sprawdzenie kwalifikacji, mimo że nie negował zatarcia wykroczeń. Skarżący zaskarżył tę decyzję, zarzucając naruszenie przepisów KPA i Prawa o ruchu drogowym.Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony akt i zasądzono od Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy w sprawie ze skargi D.W. na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie usunięcia wpisu z ewidencji kierowców 1. uchyla zaskarżony akt, 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na rzecz skarżącego kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W dniu [...] r. skarżący D.W. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z wnioskiem o usunięcie wpisów dotyczących naruszenia przepisów ruchu drogowego i zaewidencjonowanych punktów karnych oraz o wycofanie wniosków złożonych przez ten organ [...] r. do Urzędu Miejskiego w D. o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami oraz o skierowanie go na badania psychologiczne. W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że nastąpiło zatarcie ukarania za wszystkie wykroczenia wymienione we wnioskach organu skierowanych [...] r. do Urzędu Miejskiego w D..
W odpowiedzi na powyższy wniosek – w piśmie z dnia [...] r. organ poinformował skarżącego, że jego stanowisko dotyczące zasadności skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego oraz badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu - zostaje podtrzymane.
W końcowej części tego aktu administracyjnego organ podniósł, że analiza zebranych w sprawie dokumentów wskazuje jednoznacznie, że przed upływem okresu jednego roku, tj. w okresie od [...].07.2015 r. do [...] 05.2016 r. skarżący dopuścił się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24 oraz, że wszystkie te naruszenia zostały potwierdzone prawomocnymi rozstrzygnięciami w postaci mandatów karnych i wyroku sądowego.
D.W. – reprezentowany przez pełnomocnika – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] r. w postaci odmowy usunięcia wpisu dotyczącego skarżącego z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz odmowy wycofania wniosku o skierowanie go na badania psychologiczne z dnia [...] r. oraz wniosku o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień z dnia [...] r. zarzucając powyższemu aktowi naruszenie - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i § 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: kpa), poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, naruszenie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez niewykreślenie wpisu dotyczącego skarżącego z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego przez organ pomimo zaistnienia przesłanek obligatoryjnego wykreślenia takiego wpisu, - naruszenie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez brak usunięcia z ewidencji wpisu ostatecznego, gdy nastąpiło zatarcie ukarania, - niezastosowanie art. 46 § 1 i § 2 Kodeksu wykroczeń poprzez brak ustalenia w sprawie, iż ukaranie skarżącego dotyczące wszystkich wykroczeń ujawnionych w ewidencji uważa się za niebyłe, a zatem nie może powodować żadnych konsekwencji prawnych ani ograniczać praw osoby, której ukaranie uległo zatarciu, - naruszenie art. 114 ust 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez skierowanie wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, mimo że wpis skarżącego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w dacie kierowania wniosku powinien już być wykreślony; - naruszenie art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust 1 pkt 4 lit b) poprzez skierowanie wniosku na badania psychologiczne, mimo że wpis skarżącego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w dacie kierowania wniosku powinien już być wykreślony.
W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu bądź stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności w zakresie odmowy usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców i odmowy cofnięcia, uchylenia wniosku o skierowanie na badania psychologiczne oraz wniosku o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał m.in. że "nie negował i nie neguje faktu zatarcia wykroczeń wymienionych w nowych wnioskach. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że instytucja kierowania na badanie psychologiczne i sprawdzenie kwalifikacji kierujących naruszających zasady ruchu drogowego służy ochronie interesu publicznego i bezpieczeństwa ruchu, nie zaś ochronie praw jednostki oraz to, że ważny interes publiczny, przejawiający się potrzebą eliminowania spośród uczestników ruchu drogowego osób stwarzających potencjalne zagrożenie dla innych uczestników tego ruchu nie może być równoważony potrzebą ochrony interesu jednostki, która swoim zachowaniem naruszyła zasady ruchu drogowego – nie godzi się na wybiórcze traktowanie regulacji zawartych w ustawie Prawo o ruchu drogowym i rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego".
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podkreślił, że organ w odpowiedzi na skargę przyznał, że nie neguje faktu zatarcia ukarania za wykroczenia. W związku z tym pełnomocnik podniósł, że organ powinien usunąć wpisy z ewidencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności wymienionych w tym przepisie. Według zaś art. 146 § 1 tej ustawy, w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, sąd uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.
Na wstępie wskazać należało, że przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem aktu administracyjnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] r. odmawiającego uwzględnienia wniosku skarżącego o usunięcie wpisu z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W pozostałej bowiem części pismo to jest odpowiedzią na prośbę skarżącego o cofnięcie wniosków skierowanych przez organ w dniu [...] r. do Urzędu Miejskiego w D.. W tej części nie jest to zatem akt administracyjny, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a jedynie pismo informacyjne skierowane przez organ do strony.
W wyniku przeprowadzenia kontroli w zakresie zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczącego odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego o usunięcie wpisu z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, a wobec tego wystąpiły podstawy do uchylenia tego aktu.
W uzasadnieniu tego aktu administracyjnego organ podniósł m.in., że analiza zebranych w sprawie dokumentów wskazuje jednoznacznie, że przed upływem okresu jednego roku, tj. w okresie od [...].07.2015 r. do [...].05.2016 r. skarżący dopuścił się naruszeń przepisów ruchu drogowego, za które suma punktów karnych przekroczyła 24 oraz że wszystkie te naruszenia zostały potwierdzone prawomocnymi rozstrzygnięciami w postaci mandatów karnych i wyroku sądowego.
Jednocześnie organ w żaden sposób nie ustosunkował się do twierdzenia zawartego we wniosku inicjującym postępowanie, że nastąpiło zatarcie ukarania za wszystkie wykroczenia wymienione we wnioskach organu skierowanych [...] r. do Urzędu Miejskiego w D.
Okoliczność ta miała zaś podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o usunięcie wpisu z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.
W związku ze wskazanymi wyżej uchybieniami, skargę należało uwzględnić i zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., mającym zastosowanie z mocy art. 146 § 1 P.p.s.a., uchylić zaskarżony akt. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ miał obowiązek precyzyjnie ustalić okoliczności w zakresie tego, czy wystąpiło zatarcie ukarania za wymienione wyżej wykroczenia.
Wskazania co do dalszego postępowania, dotyczące przeprowadzenia przez organ ustaleń w sprawie, zostały zawarte w powyższych rozważaniach.
Zgodnie z art. 200 P.p.s.a., Sąd orzekł o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącego kosztów postępowania, na które składał się wpis i koszty zastępstwa prawnego w wysokości 480 zł., powiększone o opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło