II SA/Gl 1203/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy na skutek wniosku pełnomocnika skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. 1 Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] r., nr [...] o wykreśleniu z ewidencji instruktorów nauki jazdy G. B. w zakresie szkolenia kandydatów na kierowców kategorii B prawa jazdy. W ocenie organu instruktorka dopuściła się rażącego naruszenia przepisów poprzez potwierdzenie nieprawdy w zakresie dokumentacji dotyczącej szkolenia oraz wielokrotnie przeprowadziła szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia. Podstawę wykreślenia stanowił art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. a i c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 155). Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik G. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazał, że jego nieuwzględnienie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykreślenie bowiem skarżącej z ewidencji instruktorów nauki jazdy niewątpliwie doprowadzi do powstania po jej stronie szkody związanej z niemożliwością podjęcia zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przesłanką wstrzymania wykonania jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że wskazanie i uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania obciąża wnioskodawcę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. W konsekwencji z uwagi na fakt, że instytucja wstrzymania jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być szczególnie umotywowane. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w zawisłej sprawie pełnomocnik skarżącej nie wykazał, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, o których art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Do wykazania bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowym, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej lub majątkowej (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006, str. 188). Zwrócić należy także uwagę, że Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, nie może więc sam stwierdzić, czy na gruncie niniejszej sprawy zachodzi lub może zaistnieć jedna z sytuacji opisanych w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku musi więc wskazywać na okoliczności, które uprawdopodobnią wystąpienie powyższych przesłanek. Niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu za zasadnością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać powołany ogólnikowo sam fakt niemożności podjęcia zatrudnienia wskutek utraty wykonywania pracy jako instruktor nauki jazdy w zakresie szkolenia kandydatów na kierowców. Z uzasadnienia wniosku nie można bowiem ocenić skutków wpływu wydania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową skarżącej w świetle przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Innymi słowy, nie znając sytuacji materialnej skarżącej nie ma możliwości stwierdzenia, jaka w istocie powstałaby szkoda majątkowa w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji, ani czy skutki decyzji byłyby rzeczywiście trudne do odwrócenia. W niniejszej sprawie należało wykazać skalę strat spowodowanych skreśleniem skarżącej z ewidencji instruktorów nauki jazdy, w tym w kontekście posiadanych środków pieniężnych a także, czy jest możliwe ewentualne uzyskanie przez skarżącą dochodów z tytułu innych źródeł zarobkowania. Pełnomocnik skarżącej nie przedstawił jednakże w ogóle żadnych danych, choćby przybliżonych, popartych odpowiednimi dokumentami, z których wynikałoby, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji miałby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie dodać jednakże wypada, że podstawą uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania nie mogą być zarzuty dotyczące prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, albowiem dopiero na rozprawie Sąd rozstrzygnie o zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.