II SA/Gl 1235/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. M. i W. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] r. nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postępowanie w sprawie wszczęte zostało wnioskiem P. S. z dnia 21 lutego 2011 r., w którym zwrócił się on o zbadanie sprawy zlokalizowanego na sąsiedniej działce zbiornika na nieczystości. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. przeprowadził oględziny na wskazanej działce, należącej do małżonków A. i W. M., ustalając, iż wprawdzie przedmiotowy zbiornik przepływowy usytuowany został z odstępstwem od lokalizacji przewidzianej w dokumentacji projektowej budynku, to jednak, zdaniem organu, zachowane zostały wymagane prawem odległości. W konsekwencji decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie w całości. Rozpatrując z kolei wniesione przez P.S. odwołanie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie odwoławcze uznając brak przymiotu strony po stronie odwołującego się. Wobec skargi wniesionej na powyższą decyzję przez P. S. WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/GI 922/12 uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że skoro postępowanie w sprawie prowadzone było zarówno w przedmiocie legalności jak i stanu technicznego zbiornika to tym samym skarżącemu jako właścicielowi sąsiedniej działki przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Rozpatrując sprawę po powyższym wyroku, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W trakcie ponownie prowadzonego postępowania pismem z dnia 17 kwietnia 2013 r. A. i W. M. poinformowali Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., iż przepływowy zbiornik na nieczystości został zlikwidowany, tzn. został opróżniony, odkażony i zasypany. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie t.j.: Dz. U. 2013, poz. 1409 z późn. zm.), umorzył w całości postępowanie w sprawie przedmiotowego zbiornika. Organ stwierdził bowiem, iż dalsze prowadzenie postępowania w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego jest bezprzedmiotowe. Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. S. Podniósł w nim, że nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, iż likwidacja "szamba" została skutecznie wykonana. Samo odłączenie nie stanowi jego likwidacji. Zakwestionował też szczelność tego zbiornika. Rozpatrując złożone odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazał, że wobec potwierdzenia usytuowania przedmiotowego zbiornika w sposób odbiegający od planowanego w zatwierdzonym projekcie budowlanym, zasadne było prowadzenie postępowania w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Uwzględniając treść powyższego przepisu organ odwoławczy uznał, że umorzenie niniejszego postępowania było przedwczesne, ściany boczne po zbiorniku nie zostały bowiem rozebrane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe rozstrzygnięcie złożyli A. i W. M. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1382/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że nie można podzielić argumentacji organu pierwszej instancji, że w wyniku oczyszczenia, odkażenia i zasypania zbiornika został on w skuteczny sposób zlikwidowany, czyli przestał istnieć. Przedmiotowy zbiornik przepływowy istnieje bowiem nadal, choć w chwili obecnej nie jest on używany. Zasadnie zatem organ odwoławczy uznał, że do umorzenia postępowania doszło z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że w realiach przedmiotowej sprawy organ pierwszej instancji winien dalej prowadzić postępowanie w trybie art. 51 Prawa budowlanego, którego przedmiotem powinno być wszystko to, co jest pozostałością po zbiorniku na nieczystości ciekłe. Wyrok uzyskał przymiot prawomocności w dniu 31 marca 2014 r. W wyniku kolejnego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nakazał A. i W. M. rozbiórkę nieużytkowanego zbiornika przepływowego na nieczystości ciekłe. W uzasadnieniu organ obszernie zrelacjonował przebieg wieloletniego postępowania administracyjnego. Wskazał następnie, że biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie [...]WINB w K., wyrok WSA w Gliwicach o sygn. II SA/Gl 1383/13 oraz brak możliwości doprowadzenia przedmiotowego zbiornika do stanu zgodnego z prawem w zakresie odległości od drogi publicznej (min. 7,5 m), od granicy nieruchomości (min. 7,5 m) i otworów z pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi na działce sąsiedniej (min. 10 m) określonych w § 56 ust. 1 Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. Nr 10, poz. 44) należało nakazać rozbiórkę nieużytkowanego zbiornika bezodpływowego, zrealizowanego w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wnieśli A. i W. M. Podnieśli, że zbiornik został wykonany zgodnie z projektem wodno-kanalizacyjnym i wprowadzonymi zmianami w dniu 17 lutego 1971 r. przez projektanta. Zbiornik ten został wykonany z żelbetonu przy uwzględnieniu wymogów § 56 ust. 4 ww. Zarządzenia z 1966 r. i odebrany komisyjnie wraz z całą budową w 1974 r. przez inspektora Wydziału Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miejskiego w R. oraz kierownika budowy. W tej sytuacji biorąc pod uwagę lokalizację zbiornika jak i jego dobry stan techniczny poparty badaniami szczelności przez uprawnione osoby, jest niczym nie uzasadniona jego likwidacja ,a szczególnie usuwanie z ziemi jako obiektu budowlanego. Nadto lokalizacja zbiornika spełnia wymogi § 56 ust. 4 ww. Zarządzenia, albowiem z uwagi na pochyłość terenu stanowi ona przypadek uzasadniony. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonował przebieg postępowania zarówno przed organami administracyjnymi jak też Sądem, omówił kwestię związania organów ocenami prawnymi zawartymi w wyroku sądowym, wskazując następnie, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Powyższy przepis wskazuje na jedno z kilku rozwiązań prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Na jego podstawie organ nadzoru budowlanego może nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego lub nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wybór wskazanych środków nie jest dowolny. W sytuacji, w której możliwe jest doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem należy korzystać ze środka polegającego na nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności, natomiast tam gdzie nie jest to możliwe należy orzec nakaz rozbiórki. W jakim kierunku postępowanie naprawcze będzie zmierzać zależy min. od prawidłowego i wyczerpującego postępowania dowodowego. Zdaniem [...]WINB, organ powiatowy uczynił zadość powyższym zasadom, a przede wszystkim wydał rozstrzygnięcie zgodne z zaleceniami WSA w Gliwicach. Z uwagi bowiem na niedające się sanować w żaden sposób, oprócz wydania nakazu rozbiórki obiektu, naruszenie § 56 ust. 1 Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego, należy zastosować tryb określony art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z cyt. wyżej § 56 ust. 1. odległości zbiorników do gromadzenia nieczystości płynnych, jak np. dołów zbiorczych, dołów ustępowych, gnojowników, dołów kompostowych itp. zbiorników na ścieki, powinny wynosić co najmniej: od studzien - 15 m, licząc od najbliższej krawędzi ścian zbiornika, przy zabezpieczeniu studzien przed zanieczyszczeniem ściekami i wodami opadowymi, od drogi publicznej i od granicy nieruchomości - 7,5 m, licząc od najbliższej krawędzi ściany zbiornika, od otworów z pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi lub do przechowywania albo przetwarzania artykułów spożywczych - 10 m, licząc od najbliższego otworu w zbiorniku (z wyjątkiem dołów ustępowych dla których przewidziano wymogi odmienne). Niewątpliwym jest, iż doprowadzenie przedmiotowego obiektu (położonego w odległości od okien pomieszczeń znajdujących się na działce sąsiedniej wg. ostatniego pomiaru - szkic nr 3 - odpowiednio 6,80 m oraz 5,91 m) do stanu zgodnego z prawem nie jest możliwe. Z tego względu zasadna jest jego rozbiórka. Pismem z dnia 5 września 2014 r. A. M. i W. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję domagając się jej uchylenia w całości, a także wstrzymania wykonania decyzji przez organ bądź Sąd (wniosek ten [...]WINB uwzględnił postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]). Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia pod względem prawnym; 2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. § 56 ust. 4 ww. Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. poprzez jego pominięcie i niezastosowanie. W uzasadnieniu wskazali m.in., iż wprawdzie organ trafnie przyjął, że dla oceny legalności zbiornika zasadnicze znaczenie powinny mieć przepisy obowiązującego wówczas Zarządzenia z 1966 r. jednak dokonał wybiórczej oceny obowiązującego wówczas stanu prawnego, albowiem skoncentrował się wyłącznie na § 56 ust. 1 tegoż aktu pomijając regulację § 56 ust. 4 wspomnianego Zarządzenia, która stanowi, iż: "Na terenie budownictwa domów jednorodzinnych oraz na terenach budowlanych na wsi dopuszczalne jest w przypadkach uzasadnionych zmniejszenie odległości dołów zbiorczych do 2 m od linii regulacyjnej drogi (ulicy) i do 5 m od otworów pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach sąsiadów i bez ograniczeń w stosunku do pomieszczeń przeznaczonych na własny użytek budującego". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (jak również w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji) brak jest jakiegokolwiek odniesienia do wspomnianej regulacji § 56 ust. 4 Zarządzenia i zawartych w niej kryteriów. Skutkiem powyższego uchybienia organ nadzoru budowlanego nie rozważył w ogóle (ani tym bardziej przesądził) tego, czy w omawianej sprawie mógł jednak wystąpić taki "uzasadniony przypadek", który przemawiałby za akceptacją dla położenia zbiornika przepływowego na nieczystości w odległości mniejszej niż ta wynikająca z § 56 ust. 1 Zarządzenia, spełniającej przy tym jednak wymogi co do odległości przewidziane w § 56 ust. 4 zarządzenia. Nie ulega zaś wątpliwości, że ustalone w toku postępowania administracyjnego odległości zbiornika od okien pomieszczeń znajdujących się na działce sąsiedniej (wg ostatniego pomiaru - szkic nr 3 - odpowiednio 6,80m oraz 5,91 m) mieszczą się w granicach określonych przez regulację § 56 ust. 4 Zarządzenia. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającego ją rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, musiała zostać uwzględniona. Obie decyzje są bowiem co najmniej przedwczesne albowiem organy nie rozważyły kluczowych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. W pierwszej kolejności wskazać jednak w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W myśl natomiast utrwalonego w tej mierze orzecznictwa wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci zawartych w wyroku wskazań co do dalszego postępowania, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 240/06. Okoliczności te w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Zaakcentowania wymaga, iż ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia – por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II FSK 209/07. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, podobnie jak orzekające w sprawie organy, związany jest ocenami i wskazaniami wyrażonymi przez tut. Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1382/13, a tym samym nie może w odmienny sposób ocenić kwestii w wyroku tym przesądzonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w obecnym składzie przyjmuje zatem w ślad za ww. wyrokiem, iż organ pierwszej instancji winien był dalej prowadzić postępowanie w trybie art. 51 Prawa budowlanego, którego przedmiotem powinno być wszystko to, co jest pozostałością po zbiorniku na nieczystości ciekłe. Odcięty przepływowy zbiornik na nieczystości ciekłe, nawet w przypadku gdy nie jest używany, pozostaje bowiem, jak to zaakcentował Sąd w przywołanym wyżej wyroku, obiektem budowlanym podlegającym reglamentacji ustawy Prawo budowlane i kompetencji organu nadzoru budowlanego. Wskazać zatem należy, że stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przed wydaniem którejś z wskazanych wyżej decyzji organ zobligowany jest jednak ocenić wykonane roboty pod kątem możliwości ich legalizacji. W sytuacji bowiem, w której możliwe jest doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem organ, w zależności od okoliczności sprawy, nakłada obowiązek wykonania określonych czynności, bądź obowiązek sporządzenia projektu zamiennego. To zatem jakim rozstrzygnięciem postępowanie naprawcze się zakończy zależy od prawidłowego i wyczerpującego postępowania dowodowego uwzględniającego faktyczne i prawne okoliczności sprawy, a w przypadku możliwości legalizacji także od zachowania inwestora. Obydwa orzekające w sprawie organy uznały, że w sprawie pozostałości przedmiotowego zbiornika jedyną opcją jest nakaz ich rozbiórki, nieusuwalna sprzeczność bowiem pomiędzy lokalizacją zbiornika, a wymogami zawartymi w § 56 ust. 1 Zarządzenia Ministra Budownictwa z 1966 r. określającymi wymagane odległości, które muszą dzielić zbiornik od drogi, granicy bądź od pomieszczeń na sąsiedniej działce musi powodować konieczność usunięcia pozostałości. Zdaniem Sądu ocenę tę uznać należy za co najmniej pochopną, organy nie rozważyły bowiem wszystkich istotnych elementów stanu prawnego sprawy. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, że oceniając lokalizację zbiornika w aspekcie przepisów obowiązujących w dacie budowy obydwie decyzje przywołują § 56 ust. 1 Zarządzenia Ministra Budownictwa, traktujący wyłącznie o zbiornikach do gromadzenia nieczystości płynnych podczas gdy przedmiotowy zbiornik w okresie jego użytkowania stanowił zbiornik przepływowy. Okoliczność ta wynika z określenia zbiornika jako przepływowego w osnowie decyzji pierwszoinstancyjnej, w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej, a także uzasadnieniach decyzji i wyroków wydanych w sprawie tej w przeszłości. Także skarżący w trakcie rozprawy przed tut. Sądem potwierdzili, iż zbiornik od początku stanowił zbiornik przepływowy, z którego nieczystości przepływały do kanalizacji. Odniesienie do niego wymagań dotyczących w ww. Zarządzeniu zbiorników służących nie przepływowi lecz gromadzeniu nieczystości nie zostało jednak w wywodach zaskarżonych decyzji umotywowane, co rodzić może tym samym wątpliwości bądź co do trafności kwalifikacji zbiornika bądź co do trafności zastosowanej normy prawnej. Słusznie też zarzucają skarżący, iż nawet gdyby w przekonaniu organów zastosowanie § 56 ust. 1 Zarządzenia było poprawne to obydwa organy oceniając czy wykonane w przeszłości roboty w postaci budowy zbiornika naruszały ówcześnie obowiązujące wymogi co do odległości mogącej dzielić zbiornik od drogi, granicy, bądź pomieszczeń na sąsiedniej działce, pominęły § 56 ust. 4 Zarządzenia dopuszczający w uzasadnionych przypadkach, wyjątkowo, odległości mniejsze. To czy przepis ten mógł mieć zastosowanie organy winny były rozważyć czego nie uczyniły pomimo, że skarżący już w odwołaniu zwracali na przepis ten uwagę. Oceniając z kolei czy istnieje możliwość doprowadzenia zbiornika do stanu zgodnego z prawem w rozumieniu art. 51 Prawa budowlanego organy odniosły się ponownie jedynie do Zarządzenia z 1966 r., które notabene straciło moc w roku 1975, a w konsekwencji nie rozważyły wymogów co do odległości przewidzianych w warunkach technicznych obecnie obowiązujących. Oczywistym jest zaś, że rozważając możliwość doprowadzenia robót do zgodności z prawem brać należy pod uwagę wymogi obowiązujące w dacie wydania decyzji i odnosi się to również do przepisów wykonawczych obejmujących warunki techniczne. Tym samym rozpatrywanie czy możliwe jest dostosowanie zbiornika, w zakresie wymaganych odległości, do zgodności z Zarządzeniem z 1966 r. nie odpowiada zasadom prowadzenia postępowania naprawczego. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe oceny i w zależności od wyniku rozważań podejmie właściwą, należycie uzasadnioną decyzję. Kwestii sposobu zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym zakończenia postępowania Sąd przesądzić nie może. Z uwagi na uchybienia, o których mowa powyżej, uniemożliwiające dokonanie przez Sąd prawidłowej kontroli wydanych przez organy rozstrzygnięć, jakiekolwiek w tej mierze jednoznaczne stwierdzenia byłyby bowiem, zdaniem Sądu, na obecnym etapie przedwczesne i nieuprawnione. Nadto w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zadaniem Sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś samodzielne badanie i wyjaśnianie kluczowych dla postępowania administracyjnego kwestii, pominiętych przez organ. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach obejmujących wpis od skargi w kwocie 500,00 zł, orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a.