II SA/Gl 1256/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant specjalista Marta Zemlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr SKO.V 428/346/2025 w przedmiocie czasowego odebrania zwierzęcia oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 27 sierpnia 2025 r., nr SKO.V/428/346/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej "Kolegium" lub "Organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję z 29 lipca 2025 r., nr [...] wydaną przez Wójta Gminy B. (dalej "Wójt" lub "Organ I instancji") w przedmiocie czasowego odebrania zwierzęcia. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Wójt orzekł o odebraniu czasowo M. K. (dalej "Skarżąca") psa będącego jej własnością, tj. suczki mieszańca o imieniu [...], i przekazaniu psa Fundacji [...] w celu zapewnienia mu właściwej opieki. Decyzja z 29 lipca 2025 r. jest drugą decyzją Organu I instancji wydaną w rozpoznawanej sprawie, gdyż wcześniejsza decyzja z 29 lutego 2024 r. została uchylona decyzją Kolegium z 25 marca 2024 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na braki w postępowaniu wyjaśniającym. Podstawę prawną pierwszoinstancyjnej decyzji stanowiły przepisy art. 7 ust. 1, ust. 1c, ust. 2 w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 1580 z późn. zm.; dalej "u.o.z.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji Wójt wskazał, że pismem z 15 grudnia 2023 r. Fundacja [...] z siedzibą w B. (dalej "Fundacja") wystąpiła o odebranie Skarżącej psa i powierzenie opieki nad nim Fundacji. W uzasadnieniu wniosku podano, że w wyniku działań sprawdzających i interwencji na posesji Skarżącej 29 listopada 2023 r. skontrolowano dobrostan zwierzęcia w miejscu jego bytowania i stwierdzono konieczność odbioru psa, gdyż opieka nad zwierzęciem wyczerpywała znamiona znęcania się nad zwierzęciem opisanego w art. 6 ust. 2 pkt 10 i 19 u.o.z. Wójt ponownie rozpoznając sprawę wziął pod uwagę całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz rozważył przywołane przez strony postępowania argumenty. Z treści zgromadzonych dowodów wynika, że warunki utrzymywania psa przez Skarżącą, zarówno podczas wizyty świadka I. K., jak i podczas interwencji 29 listopada 2023 r., a także podczas odebrania psa 9 grudnia 2023 r., wyczerpywały znamiona znęcania się nad zwierzęciem opisanego w art. 6 ust. 2 pkt 10, pkt 17 i pkt 19 u.o.z. Utrzymywanie psa na ciężkim łańcuchu, mimo jego niewielkich rozmiarów, nawet ograniczone do kilku godzin, powodowało dyskomfort w poruszaniu się psa oraz mogło doprowadzić do nienaturalnych zachowań, bólów stawowych i aparatu ruchu. Pies wiązany był za pomocą łańcucha przeznaczonego do wiązania bydła. Dla uzmysłowienia jak duży był to ciężar wskazać trzeba, że krowa waży średnio od 500 do 600 kg, a minimalny ciężar tego rodzaju łańcucha to 1,2 – 1,5 kg. Z dokumentacji badania z 25 marca 2023 r. wynika, że suczka [...] ważyła 7,9 kg. Zatem ciężar łańcucha wynosił od 15% do 19% ciężaru zwierzęcia. Suczka w momencie odbioru miała około 2 lat, zatem wiązana była w ten sposób w okresie swojego dorastania, w czasie gdy jej organizm, w tym układ kostno-szkieletowy i mięśnie się rozwijały. Konsekwencją takiego utrzymywania psa była konieczność przeprowadzenia diagnostyki ortopedycznej oraz rehabilitacja psa. Dodatkowo z relacji przedstawicieli Fundacji wynika, że pies po odebraniu był w stanie zaniedbania higienicznego i posiadał nadwagę, co mogło wynikać z niewłaściwego karmienia psa lub braku ruchu. Brak kontaktu z otoczeniem oraz przedmiotowe traktowanie psa przez Skarżącą doprowadziło do występowania potwierdzonych przez behawiorystę patologicznych zachowań i zaburzeń lękowych tak, iż konieczne było umieszczenie psa w spokojnym otoczeniu, w domu tymczasowym oraz praca behawiorysty. Pomimo twierdzeń przeciwnych ze strony Skarżącej, Organ I instancji wziął pod uwagę dowody obiektywne – dokumentację zdjęciową, nagrania, filmy, a także pismo z Komisariatu Policji oraz dokumenty załączone do wniosku pełnomocnika Fundacji z 30 kwietnia 2024 r. W ocenie Wójta, strona nie miała złych, zamierzonych zamiarów negatywnych wobec psa. Jest to osoba starsza, schorowana, której kompetencje mogą nie pozwalać na pełną i należytą opiekę nad psem. Jednakże dla spełnienia przesłanki czasowego odebrania zwierzęcia nie ma prawnego znaczenia, czy traktowanie zwierząt w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. spowodowane było winą właściciela lub opiekuna czy było wynikiem zaniedbania, zaniechania. Sytuacja, która miała miejsce przed i w trakcie odbioru suczki 9 grudnia 2023 r. była przypadkiem niecierpiącym zwłoki, gdyż dalsze pozostawanie zwierzęcia u Skarżącej stanowiło, co potwierdziło badanie weterynaryjne i opinia behawiorysty, nawet nie tyle hipotetyczne, co realne zagrożenie dla jego zdrowia. Obserwowany podczas oględzin w domu tymczasowym 25 stycznia 2024 r. stan psychiczny psa i jego zachowanie pozwala na stwierdzenie, że odpowiednie spokojne otoczenie i właściwe traktowanie psa przyczyniło się do poprawy jego stanu psychicznego oraz zachowania. Z tych względów w ocenie Organu I instancji zachodzą przesłanki do wydania decyzji i czasowym odebraniu zwierzęcia. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła Wójtowi błędne ustalenie stanu faktycznego. Wyjaśniła, że pies cały czas przebywał z nią w kuchni, był zaszczepiony. Wyjaśnienia Fundacji są oszczerstwem pod jej adresem. Zaskarżoną decyzją Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy wskazał, że w opisanym i udokumentowanym przez Organ I instancji stanie faktycznym wystąpiły ustawowe przesłanki do interwencyjnego odebrania psa Skarżącej. Kolegium wskazało, że przed organami ścigania wszczęto dochodzenie o czyn z art. 35 ust. 1a u.o.z. przeciwko Skarżącej, a [...] r. przed Sądem Rejonowym w P. zapadł wyrok nakazowy orzekający przepadek na rzecz Skarbu Państwa własności psa rasy mieszanej o imieniu [...]. Skarżąca została uznana za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 35 ust. 1a u.o.z. Strona złożyła sprzeciw, ww. wyrok stracił moc, jednakże sprawa o ww. czyn toczy się przed Sądem Rejonowym w P.. Przesłanką decyzyjnego czasowego odebrania zwierzęcia w oparciu o art. 7 ust. 1 u.o.z. jest stwierdzenie traktowania zwierzęcia w sposób określony w art. 6 ust. 2 ww. ustawy, a nie stwierdzenie zawinionego czy też umyślnego znęcania się nad zwierzęciem (do oceny czego uprawniony jest jedynie sąd karny). Fakt przebywania w dniu odbioru psa, tj. 9 grudnia 2023 r., jak również 29 listopada 2023 r. na ciężkim łańcuchu przeznaczonym dla zwierząt gospodarskich, w pomieszczeniu, które nie dawało odpowiedniego schronienia przed mrozem, brak stałego dostępu do wody (woda zamarznięta), w odosobnieniu, stanowiło o potencjalnym zagrożeniu życia i zdrowia zwierzęcia. Co istotne Skarżąca była przekonana o tym, że utrzymuje psa w sposób prawidłowy, co też świadczyło o potencjalnym zagrożeniu dla zwierzęcia z uwagi na brak poprawy i chęci przyjęcia pomocy. Pies był odebrany w asyście policji, co wyklucza nielegalność działania Fundacji. Postępowanie przeprowadzone przez Organ I instancji było rzetelne, a wnioski płynące z poszczególnych dowodów są ze sobą spójne, czego organ dał wyraz w szerokim i konsekwentnym uzasadnieniu decyzji. Skarżąca w skardze na decyzję Kolegium zarzuciła rażące naruszenie przede wszystkim przepisów postępowania, które doprowadziło do ustalenia okoliczności faktycznych w sposób sprzeczny z rzeczywistością, jedynie na podstawie oświadczeń przedstawicieli Fundacji. Wskazała, że jest samotną emerytką i lubi zwierzęta, a odebrana suczka była z nią przez cały czas. Pies nie miał budy, nie był uwięziony, przebywał z nią w kuchni. Skarżąca zgłosiła kradzież psa przez przedstawicieli Fundacji w Prokuraturze Rejonowej w B.. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. W piśmie procesowym z 14 października 2025 r. Skarżąca wyjaśniła, że otrzymała wyrok Sądu Rejonowego w P. Wydział [...] Karny z [...] r. o sygn. akt [...], który został przez nią zaskarżony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw. Decyzja Organu I instancji z 29 lipca 2025 r. wydana została na podstawie art. 7 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 3 u.o.z. W wyniku interwencji przedstawicieli Fundacji, Wójt orzekł o czasowym odebraniu Skarżącej psa z uwagi na zaistnienie okoliczności wskazanych w art. 6 ust. 2 pkt 10, pkt 17 i pkt 19 u.o.z. Czasowe odebranie psa Skarżącej nastąpiło w trybie interwencyjnym określonym w art. 7 ust. 3 u.o.z. Zgodnie z ww. przepisem, w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. W przypadkach niecierpiących zwłoki przepisy u.o.z. zobowiązują zatem do odebrania zwierzęcia na drodze czynności faktycznych, bez uprzedniego wydania decyzji administracyjnej. W sytuacji interwencyjnego odbioru zwierzęcia jego zabranie od właściciela lub opiekuna jest działaniem wcześniejszym od wydania decyzji przez organ administracji publicznej. Dopiero po faktycznym zabraniu zwierzęcia dochodzi do wydania decyzji administracyjnej. Z tego względu decyzja wydana w związku z interwencyjnym odebraniem zwierzęcia jest decyzją następczą, ponieważ zostaje wydana, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. W rozpoznawanej sprawie do interwencyjnego odebrania psa Skarżącej doszło 9 grudnia 2023 r. przez przedstawicieli Fundacji i w asyście Policji. Spór w sprawie sprowadza się do kwestii, czy zachodziły podstawy do czasowego odebrania psa Skarżącej. Zdaniem Skarżącej, która podważa rzetelność zebrania i oceny materiału dowodowego, znęcanie nad psem nie miało miejsca. Skarżąca zarzuciła, że organy obu instancji wadliwie ustaliły stan faktyczny i dokonały dowolnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Z kolei organy obu instancji stwierdziły, że zebrany materiał dowodowy potwierdza zaistnienie podstaw do odebrania zwierzęcia. Przypomnieć należy, że interwencyjne odebranie zwierzęcia w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. może mieć miejsce w przypadku ziszczenia się łącznie dwóch przesłanek. Po pierwsze ustalenia, że zwierzę jest przez właściciela lub opiekuna traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. Po drugie ustalenia, że dalsze przebywanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu ("przypadek niecierpiący zwłoki"). Chodzi tu zatem o przypadki, w których zachodzi konieczność zabezpieczenia sytuacji bytowej zwierzęcia w wyjątkowych warunkach, rozumianych jako kwalifikowana postać naruszeń wymienionych w art. 6 ust. 2 u.o.z. oraz ustalenia stanu zagrażającemu życiu lub zdrowiu zwierzęcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 czerwca 2017 r., II OSK 1746/16 i 26 kwietnia 2019 r., II OSK 1135/18; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 7 grudnia 2017 r., II SA/Op 474/17 – opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Dla odebrania zwierzęcia na podstawie art. 7 ust. 3 u.o.z. nie jest wymagane wcześniejsze uzyskanie wyroku karnego skazującego właściciela (opiekuna) za znęcanie się nad zwierzęciem, nie jest także potrzebne stwierdzenie winy właściciela (opiekuna) zwierzęcia. Konieczne jest tylko zaistnienie obiektywnych okoliczności polegających na tym, że właściciel w jakikolwiek sposób dopuścił, aby nastąpił fakt kwalifikowanego prawem znęcania się nad jego zwierzęciem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 27 stycznia 2022 r., II SA/Po 303/21, opubl. w CBOSA). Przepis art. 6 ust. 2 pkt 1-19 u.o.z. stanowi, że przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień. Przepis ten wylicza przykładowe zachowania uznane za znęcanie się nad zwierzętami. Przypisanie sposobu postępowania do któregokolwiek z ww. punktów jest wystarczające do przyjęcia, że doszło do niezgodnego z prawem zadawania albo świadomego dopuszczania do zadawania bólu lub cierpień. Formę znęcania się nad zwierzętami stanowi utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z.). Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.o.z. kto utrzymuje zwierzę domowe, ma obowiązek zapewnić mu pomieszczenie chroniące je przed zimnem, upałami i opadami atmosferycznymi, z dostępem do światła dziennego, umożliwiające swobodną zmianę pozycji ciała, odpowiednią karmę i stały dostęp do wody. Z kolei przez właściwe warunki bytowania rozumie się zapewnienie zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku, natomiast rażącym zaniedbaniem jest drastyczne odstępstwo od określonych w ustawie norm postępowania ze zwierzęciem, a w szczególności w zakresie utrzymywania zwierzęcia w stanie zagłodzenia, brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej ciasnocie (art. 4 pkt 11 i pkt 15 u.o.z.). Niewłaściwe warunki bytowania to nie tylko wskazane w tym przepisie przykłady, ale także brak zapewnienia zwierzętom właściwego schronienia przed chłodem, upałem, deszczem, śniegiem, przetrzymywanie ich na terenie, na którym narażone są na uszkodzenia ciała. Znęcaniem się nad zwierzętami jest także wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu (art. 6 ust. 2 pkt 17 u.o.z.) oraz utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (art. 6 ust. 2 pkt 19 u.o.z.). Za przypadek znęcania się nad psem uznano sytuację, w której stwierdzono u psa niedożywienie, odwodnienie, pasożyty, zły stan okrywy włosowej, brak opieki właściciela z powodu jego nieobecności oraz uwiązanie na łańcuchu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2019 r., II OSK 656/18, opubl. w CBOSA). Natomiast zagrożenie życia lub zdrowia, o którym mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z. odnosi się do stanu hipotetycznego i potencjalnego. Stan zagrożenia nie oznacza zatem wystąpienia bezpośredniego, realnego zagrożenia życia lub zdrowia zwierzęcia. Stan zagrożenia należy powiązać z kwalifikowanymi naruszeniami z art. 6 ust. 2 u.o.z. Każda z sytuacji opisanych w art. 6 ust. 2 u.o.z. może mieć potencjalny wpływ na życie lub zdrowie zwierzęcia, co odpowiada pojęciu "zagrożenia". A więc już stworzenie określonego stanu wyczerpuje pojęcie zagrożenia, co stanowi podstawę do stwierdzenia istnienia przypadku niecierpiącego zwłoki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2019 r., II OSK 1135/18, opubl. w CBOSA). W ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, że w świetle okoliczności faktycznych sprawy uzasadnione było wydanie decyzji następczej na podstawie art. 7 ust. 3 w zw. z ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 pkt 10, 17 i 19 u.o.z. Dokonana przez organy ocena dowodów nie nosi znamion dowolności i brak jest podstaw do twierdzenia, iż rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło z naruszeniem przepisów k.p.a., w szczególności art. 7, art 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ponadto uzasadnienia wydanych decyzji odpowiadają wymogom zawartym w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Podmiotem uprawnionym do interwencyjnego odebrania zwierzęcia jest m. in. przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Statutowym celem działania Fundacji jest ochrona zwierząt, w szczególności działania na rzecz humanitarnego traktowania zwierząt, sprawowanie nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów i praw w dziedzinie ochrony zwierząt i środowiska, przeprowadzanie interwencji z udziałem organów ścigania i państwowej inspekcji weterynaryjnej w przypadkach znęcania się nad zwierzętami (§ 8 Statutu). Przedstawiciele Fundacji posiadali zatem uprawnienie do przeprowadzenia odbioru psa w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. Jak wynika z akt sprawy interwencyjne odebranie psa nastąpiło 9 grudnia 2023 r., a z wnioskiem o wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia Fundacja wystąpiła 14 grudnia 2023 r., wskazując na zaistnienie okoliczności z art. 6 ust. 2 pkt 10 i 19 u.o.z. Przy czym pierwsze czynności sprawdzające na posesji Skarżącej miały miejsce dużo wcześniej, a pierwsza próba odebrania psa została bezskutecznie przeprowadzona 29 listopada 2023 r. Podczas interwencji 29 listopada 2023 r. stwierdzono, że suczka [...] umieszczona była w zewnętrznym budynku gospodarczym, nieogrzewanym, z nieszczelnymi drzwiami, na ciężkim łańcuchu – mimo, iż pies ważył około 10 kg. Temperatura w pomieszczeniu była minusowa, gdyż woda w misce była zamarznięta, a pies trząsł się z zimna. Pies nie miał gdzie się schronić – na ziemi leżała jedynie brudna, zamarznięta szmata. Swoje potrzeby fizjologiczne załatwiał w tym samym miejscu, w którym przebywał. Wygląd psa i nadwaga wskazywały na nieodpowiednie żywienie oraz brak jakiegokolwiek ruchu. Stan psychiczny psa i jego zachowanie na widok Skarżącej wskazywało na strach wobec niej. Pies nie był szczepiony, odrobaczany. Podczas czynności sprawdzających i interwencji 29 listopada 2023 r. Skarżąca była informowana o niedopuszczalnych warunkach bytowania psa, które powodowały u niego zagrożenie życia i zdrowia. Skarżąca nie reagowała na uwagi ze strony przedstawicieli Fundacji. Ostatecznie pies został odebrany Skarżącej interwencyjnie w asyście Policji. Należy wskazać, że Organ I instancji zgromadził obszerny i wszechstronny materiał dowodowy w postaci m. in.: dokumentacji fotograficznej (załączniki do wniosku Fundacji o wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia); opinii behawioralnej z 13 grudnia 2023 r.; opinii behawioralnej z 23 grudnia 2023 r.; pisma Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w C. z 10 stycznia 2023 r.; oświadczenia I. K.; protokołu z oględzin z 25 stycznia 2024 r.; karty informacyjnej z badania psa z 15 kwietnia 2024 r.; historii leczenia psa (wydruk z 29 marca 2024 r.); wyniku badania psa z 25 marca 2024 r.; wyjaśnień Skarżącej; zeznań świadka M. M.; wyjaśnień Fundacji. Z ww. dowodów (za wyjątkiem wyjaśnień Skarżącej i zeznań świadka zgłoszonego przez Skarżącą), wynika, że Skarżąca utrzymywała psa na ciężkim łańcuchu i w niewłaściwych warunkach bytowania, tj. w nieocieplonym i zamkniętym pomieszczeniu bez odpowiedniego legowiska, przy jednoczesnym wystawianiu zwierzęcia na działanie warunków atmosferycznych w postaci niskiej temperatury. Pies nie miał dostępu do wody i odpowiedniego pokarmu, był zaniedbany higienicznie i posiadał nadwagę wskutek braku ruchu i niewłaściwej diety. Nadto przejawiał zachowania i zaburzenia lękowe. Skala zaniedbań Skarżącej przy utrzymywaniu psa doprowadziła do licznych schorzeń u psa m. in. do wady postawy kończyn miednicznych oraz zwichnięcia rzepki. Przytoczone wyżej okoliczności, znajdujące potwierdzenie w uzyskanych dowodach, w ocenie Sądu dawały organom orzekającym w sprawie podstawy do uznania, iż warunki w jakich przebywał pies, były niewłaściwe w rozumieniu przepisów u.o.z. i w konsekwencji sytuacja, w jakiej pies się znajdował, stanowiła zagrożenie dla jego zdrowia, a nawet życia. Wobec tego czasowe odebranie zwierzęcia, należało ocenić jako niecierpiące zwłoki, wypełniające materialnoprawne przesłanki z art. 7 ust. 3 u.o.z. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że warunki jakie stworzyła swojemu psu, były warunkami odpowiednimi. Subiektywne przekonanie Skarżącej nie zostało w rozstrzyganej sprawie wykazane, tj. nie znalazło potwierdzenia w zgromadzonych dowodach, w tym w najbardziej obiektywnych w postaci dokumentacji fotograficznej i dokumentacji weterynaryjnej. Wyjaśnienia Skarżącej i świadka wskazanego przez Skarżącą pozostają w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a zatem nie stanowią dostatecznej podstawy do uznania, że Skarżąca nie dopuściła się zaniedbań przy utrzymywaniu psa. Jednocześnie Skarżąca nie wykazała, że w niniejszej sprawie wystąpiły takie braki w postępowaniu dowodowym, które w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pozwoliły organom na uzyskanie pełnego obrazu stanu faktycznego sprawy. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego zapewniono Skarżącej czynny udział w sprawie, zarówno poprzez zapoznanie się z aktami sprawy, jak i złożenie wyjaśnień. Organy w uzasadnieniach decyzji wyjaśniły również z jakich względów odmówiono wiarygodności wyjaśnieniom Skarżącej i zeznaniom świadka co do sposobu opieki nad psem i warunków jego bytowania. Także argumentacja podniesiona w skardze, a dotycząca sposobu przeprowadzonej interwencji i osób ją przeprowadzających nie ma wpływu na ocenę celowości czasowego odebrania zwierzęcia z uwagi na warunki w jakich przebywał. Nadto należy zauważyć, że przed organami ścigania wszczęto dochodzenie o czyn z art. 35 ust. 1a u.o.z. przeciwko Skarżącej. W dniu [...] r. przed Sądem Rejonowym w P. zapadł wyrok nakazowy orzekający przepadek na rzecz Skarbu Państwa własności psa rasy mieszanej o imieniu [...]. Skarżąca została uznana za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 35 ust. 1a u.o.z. Strona złożyła sprzeciw, ww. wyrok stracił moc. Wyrokiem z [...] r. o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział Karny uznał Skarżącą za winną zarzucanego jej czynu z art. 35 ust. 1 u.o.z. i orzekł przepadek psa na rzecz Skarbu Państwa. Od ww. wyroku Skarżąca złożyła apelację. Wskazane fakty choć nie mają decydującego znaczenia przy ocenie prawidłowości wydania decyzji o czasowym odbiorze Skarżącej psa, to jednak nie pozostają bez wpływu na tę ocenę. W postępowaniu karnym wyjaśnienia Skarżącej w zakresie w jakim kwestionowała swoją winę i sprawstwo zostały uznane na niewiarygodne jako sprzeczne z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym z zeznaniami świadków, dokumentacją fotograficzną i weterynaryjną. Na zakończenie należy wyjaśnić, że czasowy charakter odbioru psa oznacza, że zwierzę nie jest Skarżącej odebrane na zawsze, lecz do czasu rozstrzygnięcia sprawy karnej w przedmiocie przestępstwa znęcania się nad zwierzętami. Dopiero bowiem na podstawie art. 35 ust. 3 u.o.z., w razie skazania sprawcy sąd orzeka przepadek zwierzęcia, jeśli sprawca jest jego właścicielem. Czasowe odebranie psa Skarżącej ma zatem na celu zabezpieczenie zwierzęcia do czasu rozstrzygnięcia sprawy karnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.