II SA/Gl 1259/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Edyta Kędzierska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2025 r. sprawy ze skarg J. D. (D.), R. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 25 lipca 2024 r. nr NWXIV.7581.4.17.2024 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargi. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku (z dnia 14 lipca 2022 r.) T S.A. z siedzibą w K. Starosta [...] , działając na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w T. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,1347 ha, objętej księgą wieczystą [...], stanowiącej współwłasność; J. D., J. O., M. O., J. R., E. R., H. S., M. S., J. S., R. S., K. W., T. W., I. W. i O Sp. z o.o. z siedzibą w T., poprzez zezwolenie inwestorowi na realizację inwestycji liniowej polegającej na przeprowadzeniu przez ten teren ziemnej linii kablowej SN i nN o długości 20 m w celu mufowania (przejęcia) istniejących kabli i wprowadzenia do nowej stacji transformatorowej, zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Decyzją powyższą ponadto: 1) wskazano, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polega w szczególności na uprawnieniu inwestora do wstępu na nieruchomość w celu: - wykonania w obszarze ograniczenia prac budowlano-montażowych związanych w budową ww. inwestycji liniowej, - wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją inwestycji liniowej, 2) zobowiązano inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu prac. Jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca został zobowiązany do zapłaty odszkodowania odpowiadającego wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu, 3) zobowiązano inwestora do wykonania dokumentacji zdjęciowej obrazującej stan nieruchomości przed wykonaniem robót i po ich wykonaniu 4) zobowiązano inwestora do powiadomienia organu o wykonaniu obowiązków określonych w punktach powyżej. W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania oraz podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia. Podkreślił,, że przesłankami materialnoprawnymi wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami są: 1) realizacja celu publicznego, 2) zgodność przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, 3) przeprowadzenie przez inwestora rokowań w celu uzyskania zgody na realizację inwestycji. Stwierdzono przede wszystkim, że planowane zamierzenie mieści się w katalogu celów publicznych wymienionych w art. 6 ustawy Zgodnie z pkt 2 tego artykułu budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jest niewątpliwie realizacją celu publicznego. Planowane roboty obejmują przeprowadzenie przez teren nieruchomości ziemnej linii kablowej SN i nN o długości 20 m w celu mufowania (przejęcia) istniejących kabli i wprowadzenia do nowej stacji transformatorowej. Planowane przedsięwzięcie jest również zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dzielnic: [...], [...], [...], przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia 27 czerwca 2012 r. Przedmiotowa nieruchomość znajduje się w jednostce planu: 55S - MWUI - tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej obejmującej zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz usługi publiczne i komercyjne. W obszarze tym dopuszcza się między innymi sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Obszernie organ odniósł się wreszcie do kwestii przeprowadzonych w sprawie rokowań. Przedmiotowa nieruchomość ma wielu współwłaścicieli, którzy z mocy prawa tworzą wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota ta powinna być reprezentowana przez zarząd, jednak współwłaściciele zarządu nie powołali. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami do czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Wnioskodawca podejmował próby przeprowadzenia rokowań ze wszystkimi współwłaścicielami, jednak z uwagi na ich rozbieżne ww. stanowiska oraz całkowitą bierność niektórych współwłaścicieli, rokowania nie doprowadziły do zawarcia porozumienia. Współwłaścicieli ustalono w oparciu o treść księgi wieczystej nieruchomości. Inwestor wystosował do nich pisma z dnia 12 grudnia 2023 r., w których przedstawiono propozycję ustanowienia służebności przesyłu lub zawarcia umowy cywilnoprawnej oraz wskazano warunki zadośćuczynienia za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Organ odniósł się do stanowisk wyrażonych przez poszczególnych współwłaścicieli. Część z nich zgodziła się z przedstawionymi propozycjami. R. S. w piśmie z dnia 13 lipca 2023 r. nie ustosunkował się do przedstawionych propozycji, jedynie ograniczył się do wskazania, iż jego zdaniem pismo inwestora nie spełnia warunku rokowań. Z kolei, J. D. w piśmie z dnia 24 lipca 2023 r., poprosił o przesłanie załączników do przedmiotowego pisma, co też uczyniono w odniesieniu do wszystkich współwłaścicieli. Część współwłaścicieli zgodziła się z przedstawionymi propozycjami, część zaś wykazała zainteresowanie rokowaniami, nie zgadzając się jednocześnie z kwotą wynagrodzenia za ustanowienie służebności. Podkreślono, że przedstawiono współwłaścicielom przedmiotowej nieruchomości dwie możliwości ugodowego rozwiązania niniejszej sprawy tj. ustanowienie służebności przesyłu lub zawarcie umowy cywilno-prawnej, a także wskazano na jakiej podstawie określono wysokość zaproponowanego współwłaścicielom wynagrodzenia, przy czym zaznaczono, iż istnieje - w przypadku wątpliwości co do zachowania warunków rynkowych ww. propozycji - możliwość sporządzenia operatu szacunkowego. Ponadto, wnioskodawca zaznaczył, iż wszyscy współwłaściciele otrzymali informacje o zakresie uprawnień inwestora w przypadku ustanowienia służebności przesyłu i umowy cywilno-prawnej wraz z mapą na której został wyznaczony przebieg projektowanego urządzenia wraz z pasem ograniczeń oraz formularz odpowiedzi na pismo. Celem ułatwienia współwłaścicielom zajęcia stanowiska, umożliwiono im komunikację zarówno za pośrednictwem poczty tradycyjnej, jak i elektronicznej. Inwestor wyznaczył współwłaścicielom odpowiedni czas na zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie oraz udostępnił im stosowne dokumenty. W związku z tym, iż nie wszyscy właściciele odpowiedzieli na pismo inwestora, nie tylko w zakreślonym przez niego terminie, lecz nawet po jego znacznym upływie, a tym samym nie wyrazili zgody na jego propozycje, należy uznać, iż negocjacje zakończyły się negatywnie. Został spełniony ustawowy obowiązek przeprowadzenia rokowań w przedmiocie zawarcia umowy umożliwiającej realizację inwestycji. W związku z otrzymanym zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie w dniu 26 września 2023 r. w Wydziale Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w T. stawił się współwłaściciel działki R. S. i zgłosił uwagi dotyczące rokowań i przebiegu planowanej inwestycji. Współwłaściciel J. D. zgłosił uwagi w zakresie rokowań pismem z dnia 11 października 2023 r. W związku z uwagami zgłoszonymi przez dwóch współwłaścicieli Starosta [...] z dnia 20 października 2023 r. zwrócił się do wnioskodawcy o złożenie dodatkowych wyjaśnień w sprawie oraz o uzupełnienie dokumentacji. R. S. podniósł, że przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty nie spełniają warunku rokowań zawartych w regulacjach prawnych, oraz wskazano, że przedstawiony projekt inwestycji nie jest jedynym rozwiązaniem na przełączenie kabli pomiędzy stacjami trafo, w związku z czym nie ma potrzeby ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości i zaproponował, aby przeprowadzić nową linie kablową bezpośrednio pomiędzy przełączanymi stacjami trafo, poza działką nr [...] . Inwestor wskazał, że właściciel nieruchomości nie przedstawił na żadnym wcześniejszym etapie negocjacji powyższej propozycji co do przebiegu stacji. Zaproponowane przez skarżącego rozwiązanie ze względów techniczno-prawnych nie jest możliwe. Pomieszczenia znajdujące się w budynku, gdzie aktualnie zlokalizowana jest stacja, są oddzielone od miejsca, gdzie planowana jest nowa stacja pomieszczeniami, do których inwestor nie ma dostępu, w związku z czym nie ma możliwości przeprowadzenia kabli SN i nN do stacji przez te pomieszczenia. W odniesieniu do uwag zgłoszonych przez J. D., wnioskodawca ustosunkował się do jego pisma z dnia 3 października 2023 r., w którym wskazał, że "W ramach rokowań proponuję kwotę roczną w wysokości zaproponowanej przez Państwa w piśmie tj. 5265,00 zł na rzecz Wspólnoty, z zastrzeżeniem miarkowania w/w kwoty na liczbę udziałów każdego współwłaściciela" i ponownie wskazał, że aby można było zrealizować jedną z przedstawionych propozycji konieczna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli na tą samą propozycję. Ponadto, wnioskodawca poinformował współwłaściciela nieruchomości, że nie wszyscy współwłaściciele zajęli stanowisko w sprawie, co stanowi przeszkodę, która uniemożliwia prowadzenie dalszych rozmów. Odwołanie od decyzji Starosty [...] J. D. oraz R. S. J. D. podniósł, że organ I instancji nie sprostał wymaganiom wynikającym z decyzji Wojewody Śląskiego z 13 kwietnia 2023 r. i nie zbadał czy w przedmiotowej sprawie doszło do spełnienia wszystkich warunków formalnych, w tym przede wszystkim czy prawidłowo przebiegł proces rokowań. R. S. podważył zaś potrzebę i zasadność inwestycji. W jego ocenie jest ona niepotrzebna, gdyż dotychczasowa stacja transformatorowa pracuje bez zastrzeżeń. Podniósł, że przeprowadzone rokowania były pozorne. Zaskarżoną obecnie decyzją Wojewoda Śląski utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Uznał, że zarówno ustalenia Starosty [...], jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. Szeroko odniósł się do zarzutów odwołań przede wszystkim podkreślając, że w sprawie zostały przeprowadzone rokowania i odpowiadały one standardom prawa. Skargi na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyli J. D. oraz R. S. . Pierwszy ze skarżących, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, przeprowadzenia postępowania mediacyjnego oraz przeprowadzenia dowodów ze: - szkicu dołączonego do pisma E. sp. z o.o. działającego w imieniu T. S.A. oraz oględzin miejsca sporu wyznaczonego na przedmiotowej nieruchomości - na wykazanie faktu innych możliwości poprowadzenia inwestycji strony przeciwnej, braku zachowania wymogów formalnych prawa budowlanego w zakresie objętym inwestycją (posadowienie stacji Trafo tuż przy granicy z działką nieruchomości skarżącego), niespójności strony przeciwnej w zakresie ograniczenia nieruchomości skarżącego w toku postępowania przed organem I instancji, - pisma skarżącego do T. z dnia 24 lipca 2023 r. i 3 października 2023 r. - na wykazanie faktu podjęcia próby rokowań, braku reakcji inwestora na zaoferowane przez współwłaścicieli propozycje. Skarżący zarzucił Wojewodzie Śląskiemu naruszenie: 1) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona, w szczególności poprzez nie dążenie przez organ I i II instancji do wyjaśnienia sprawy oraz pominięcie wniosków skarżącego dotyczącego formy zawarcia porozumienia z T. S.A. w sprawie ograniczenia nieruchomości w postaci umowy cywilnoprawnej za wynagrodzeniem, pominiecie faktu, że zamierzona inwestycja wprowadza ograniczenia dla skarżącego w swobodnym korzystaniu ze swojej nieruchomości oraz ogranicza zabudowę działki skarżącego, ponieważ miejsca usytuowania linii wysokiego napięcia nie można jakkolwiek zabudowywać; 2) art. 124 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że inwestycja spełnia przesłanki celu publicznego oraz nie zbadanie przez organ czy inwestycja ta niemożliwa jest do wykonania w inny sposób niż przez zajęcie nieruchomości skarżącego, podczas gdy przedsięwzięcie to może zostać poprowadzone przez inne działki, gdzie już istnieją podziemne linie energetyczne, jak również pominięcie faktu, iż zamierzona inwestycja wprowadza ograniczenia dla skarżącego w swobodnym korzystaniu ze swojej nieruchomości oraz ogranicza zabudowę działki skarżącego, ponieważ miejsca linii wysokiego napięcia nie można jakkolwiek zabudowywać, 3) art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nieokreślenie w decyzji czasookresu na jaki organ ograniczył korzystanie właścicielom ze spornej nieruchomości oraz niewyznaczenie przebiegu tymczasowego pasu montażowego dla obsługi techniczno-logistycznej budowy o powierzchni 20 m oraz dokładnego zakończenia i początku inwestycji, jak również błędne uznanie, iż inwestycja stanowi cel publiczny, 4) art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że właściciele nieruchomości nie wyrażają zgody na posadowienie linii energetycznej, podczas gdy na etapie postępowania przed organem właściciele nieruchomości, w tym skarżący, nie wskazywał, że nie wyrażają zgody w ogóle, nie zgadzał się na ograniczenie w ramach służebność oraz żądał należnego wynagrodzenia na korzystanie z nieruchomości wspólnej, 5) art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie doszło do spełnienia przesłanki przeprowadzenia rokowań z właścicielami nieruchomości przez Spółkę T. S.A. w celu ograniczenia korzystania ze spornej nieruchomości i na tej podstawie wydanie zaskarżonej decyzji, podczas gdy pismo spółki T. 1 S.A. z dnia 12 czerwca 2023 r. oraz 10 listopada 2023 r. nie spełnia przymiotu prawidłowych rokowań, bowiem są one obarczone przymiotem pozorności, 6) art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez niejednoznaczny, nieczytelny i wprowadzający w błąd przez T. S.A. szkic projektowy poprowadzenia inwestycji, z uwagi na fakt, że strona przeciwna podczas rokowań wskazywała na zajęcie w ramach inwestycji 20 m2 nieruchomości skarżącego oraz według załącznika graficznego inwestycja kończy się w połowie podwórka spornej nieruchomości, z kolei na etapie postępowania administracyjnego zaakceptowała wielkości zajęcia 20 m, co w konsekwencji powoduje wadę rokowań; 7) § 209 w ust. 3 i § 271 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zatwierdzenie przez organ II instancji projektu przebiegu inwestycji przez nieruchomość skarżącego , podczas gdy wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków oraz części budynków stanowiących odrębne strefy pożarowe, określanych jako PM, odnoszą się również do garaży, hydroforni, kotłowni, węzłów ciepłowniczych, rozdzielni elektrycznych, stacji transformatorowych, centrali telefonicznych oraz innych o podobnym przeznaczeniu, a inwestycja ta nie spełnia wymaganych odległości w zakresie usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe (stacja trafo stoi w granicy spornego budynku, nie jest odpowiednio oddalona od granicy działki, co powoduje także zagrożenie dla samej nieruchomości w sytuacji zdarzenia nadzwyczajnego, pożarowego). Drugi skarżący powielił w swej skardze zarzuty i argumentację przytoczoną przez pierwszego skarżącego. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022 r., poz. 2492) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1145 – dalej jako "u.g.n.") "starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego". W świetle zaś ustępu 3 tego artykułu "udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio". Z materialnego punktu widzenia instytucja ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowi instrument administracyjnoprawnej, władczej ingerencji w prawo własności (użytkowania wieczystego) nieruchomości, wywołujący skutki w sferze prawa cywilnego, polegające na przeniesieniu uprawnienia do korzystania z nieruchomości, w precyzyjnie określonym w decyzji zakresie, z podmiotu, któremu przysługują względem nieruchomości wzmiankowane prawa rzeczowe, na podmiot wnioskujący o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Natomiast z formalnego punktu widzenia decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. zawiera rozstrzygnięcie o dualnej, zobowiązująco-uprawniającej naturze. Udziela ona zarówno zezwolenia na wejście na nieruchomość w celu wykonania na niej określonych robót budowlanych, jak i nakłada na właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości obowiązek udostępnienia nieruchomości i znoszenia zgodnych z zezwoleniem działań inwestora, który może zostać poddany egzekucji administracyjnej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 714/14 za CBOSA). Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek materialnoprawnych: 1) planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, 2) planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, 3) rokowania z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac na nieruchomości zakończyły się niepowodzeniem. Brak spełniania chociażby jednej ze wskazanych przesłanek obliguje organ orzekający w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości do wydania decyzji odmownej. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdza, że: - planowane przedsięwzięcie stanowi realizację celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n. Zgodnie z pkt 2 tego artykułu celem publicznym jest "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń". Zamierzenie, którego dotyczy zaskarżona decyzja polega na przeprowadzeniu przez ten teren ziemnej linii kablowej SN i nN o długości 20 m w celu mufowania (przejęcia) istniejących kabli i wprowadzenia do nowej stacji transformatorowej. Działanie takie można bez wątpienia uznać zarówno za budowę, jak i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, - planowane przedsięwzięcie zostało wprost przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dopuszcza on w jednostce planistycznej, w której znajduje się sporna nieruchomość, budowę sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Pozostaje wreszcie kwestia prawidłowości przeprowadzonych w sprawie rokowań. Problemem jest to, że nieruchomość stanowi wspólnotę, bez wybranego zarządu. Zatem negocjacje musiały być prowadzone z każdym ze współwłaścicieli. Dodatkowo każdy z nich występował jedynie we własnym imieniu. Zatem oświadczenia jednego ze współwłaścicieli nie musiały zyskać aprobaty pozostałych. Jak wynika z akt administracyjnych inwestor przedstawił współwłaścicielom propozycję ustanowienia służebności przesyłu lub zawarcia umowy cywilnoprawnej oraz wskazał warunki zadośćuczynienia za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Wskazano tam również kwotę wynagrodzenia. Część współwłaścicieli zgodziła się na przedstawioną propozycję, część wyraziła chęć dalszych negocjacji, część wreszcie pozostała zupełnie bierna. Sami skarżący na powyższym etapie postępowania ograniczyli się przede wszystkim na kwestionowaniu prawidłowości prowadzonych rokowań. Można nawet stwierdzić, że ich zastrzeżenia stanowiły "rokowania co do formy rokowań". Ustalenie wspólnego stanowiska współwłaścicieli było zatem niemożliwe. Należy przyjąć, że już w tym momencie można było dokonać oceny, że rokowania się nie powiodły. Dalsze oświadczenia skarżących nie mogły być skuteczne, gdyż nie byli oni w żaden sposób umocowani do reprezentowania Wspólnoty. Niezależnie od tego byli tylko dwoma spośród kilkunastu współwłaścicieli. Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i zarzuty skargi oznaczone cyframi od 2 do 6 są nieuzasadnione. Nie są również zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zakres postępowania wyjaśniającego wyznaczał tu art. 124 ust. 1 u.g.n. I w tym zakresie wyjaśniono wszystkie okoliczności mające wpływ na treść rozstrzygnięcia. Dotyczy to zwłaszcza kwestii prowadzonych rokowań. Pozostałe zarzuty skargi dotyczą w istocie prawa budowlanego. Skarżący podkreślają negatywne skutki zlokalizowania sieci wysokiego napięcia dla ich nieruchomości. Z akt sprawy nie wynika jednak, że przedmiotem postępowania miała by być taka właśnie inwestycja. Ta ostatnia dotyczyła modyfikacji sieci średniego i niskiego napięcia, co warte podkreślić, sieci już istniejącej. Należy tu wyraźnie wskazać, że decyzja, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. nie ma charakteru "budowlanego". Przed jej wydaniem organ administracji nie ocenia zasadności wybranego wariantu, nie bada zgodności inwestycji z warunkami technicznymi. Sprawdza jedynie, czy przedsięwzięcie spełnia warunki uznania za "cel publiczny", bada zgodność z ustaleniami planu miejscowego i kontroluje, czy inwestor podjął wystarczającą próbę rokowań, w celu ugodowego umożliwienia realizacji zamierzenia. Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. ----------------------- 2