II SA/Gl 127/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant starszy referent Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi W. R. i M.R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...]Prezydent Miasta D. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. S. prowadzącej "A" w B. pozwolenia na budowę myjni samochodowej, zjazdu i chodnika przewidzianych do realizacji na działkach nr 1, 2, 3 i 4 k.m. 63 położonych w D. przy ul. [...]. W podstawie prawnej tej decyzji Prezydent Miasta D. wskazał przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej zwanej P.b.) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu zaś stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzją ustalającą warunki zabudowy oraz spełnia warunki przewidziane w art. 32 - art. 36 P.b. Odwołanie od tej decyzji wniósł M. R. - współwłaściciel działek sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji. Zarzucił jej wydanie z naruszeniem przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów § 271, § 272, § 19 ust. 2 i § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej rozporządzenie MI), a w konsekwencji także art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 art. 36 i art. 42 ust. 2 i ust. 3 P.b. W oparciu o te zarzuty domagał się on uchylenia kwestionowanej decyzji i umorzenia postępowania, ewentualnie uchylenia tej decyzji i przekazania organowi I instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołujący się wskazał, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej m.p.z.p.) można sytuować budynki bezpośrednio przy granicy działki lub w odległości 1,50 m od granicy przy zachowaniu wymogów obowiązujących przepisów regulujących odległości pomiędzy projektowaną zabudową, a istniejącymi lub projektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Przedmiotowa inwestycja tymczasem ma zostać zrealizowana w odległości 1, 7 m od granicy z jego działką, na której ma on zamiar wybudować obiekt kubaturowy. W związku z tym kierując się przepisami § 271 i § 272 rozporządzenia MI będzie musiał projektowany obiekt usytuować w odległości 6, 3 m od granicy działki, a nie w odległości 4 m od tej granicy. Obowiązujący na terenie inwestycji m.p.z.p. nakazuje także zbilansowanie ilości miejsc parkingowych z programem użytkowym, czego nie zbadał organ I instancji. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu na działce zostały zaś przewidziane tylko dwa miejsca postojowe i dwa miejsca parkingowe. Miejsca te w dodatku usytuowano z naruszeniem § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Odwołujący się zwrócił ponadto uwagę, że w projekcie zagospodarowania działki nie wskazano miejsc do czasowego składowania odpadów stałych, a intensywna zabudowa działki uniemożliwia wskazanie takiego miejsca zgodnie z rozporządzeniem MI. Zdaniem M. R. planowana inwestycja narusza też w sposób oczywisty zapis m.p.z.p. stanowiący, że nie może ona powodować uciążliwości poza granicami działki oraz przepis planu zakazujący budowy wolnostojących pawilonów usługowych w oderwaniu od całości kompozycyjnej zespołu zabudowy. Podniesione zarzuty dowodzą jego zdaniem, że Prezydent D. naruszył w sposób oczywisty także przepisy art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 85 k.p.a. Wojewoda [...]odwołania tego nie uwzględnił i decyzją z dnia [...]r. wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał mocy w mocy decyzję Prezydenta Miasta D. Organ odwoławczy zanalizował wskazane w odwołaniu przepisy m.p.z.p. i stwierdził, że projekt budowy myjni samochodowej tych przepisów nie narusza. W szczególności jego zdaniem planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odnoszącymi się do sytuowania nowych obiektów w stosunku granicy działki w jednostce 12 UH oraz w zakresie powodowania uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zatwierdzony decyzją organu I instancji projekt budynku myjni nie jest też oderwany od całości kompozycyjnej zespołu, bowiem nawiązuje on do istniejącego w jego sąsiedztwie salonu samochodowego oraz innego znajdującego się w budowie obiektu. Zdaniem Wojewody projekt ten spełnia także przewidziane w m.p.z.p. wskaźniki wykorzystania terenu. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia unormowań rozporządzenia MI Wojewoda wskazał, że w dniu 23 marca 2011 r. projektant dokonał zmian w sporządzonym projekcie budowlanym wykreślając przewidziane w nim dwa miejsca postojowe dla klientów oczekujących na usługę. Zmiana ta nie narusza zaś ani uregulowań rozporządzenia MI oraz przepisów m.p.z.p. Te ostatnie przepisy są zresztą nieprecyzyjne nie wskazują bowiem adresata nałożonego obowiązku. Wojewoda stwierdził ponadto, że w dniu 20 maja 2011 r. projektant zmienił także część opisową projektu budowlanego i projekt zagospodarowania działki wskazując na przeniesienie lokalizacji pojemnika na gromadzenie odpadów stałych z działki nr 1 na działkę nr 4. Uzupełniono także dokumentację akt sprawy przez dołączenie do niej decyzji Prezydenta Miasta D. z dnia [...]r., którą zezwolono na lokalizację w pasie drogowym punktu selektywnej zbiórki odpadów oraz decyzji tego organu z dnia [...]r. przenoszącej to zezwolenie na inwestora. Ponadto inwestor przedłożył pismo Prezydenta Miasta D. z dnia 27 lipca 2011 r. informujące o niewniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu dla ustawienia pojemników do gromadzenia odpadów stałych przy budynku myjni samochodowej. Obie te zmiany projektu zostały zaakceptowane przez projektanta sprawdzającego. Wojewoda szczegółowo odniósł się także do zgodności projektu budowlanego z przepisami rozporządzenia MI regulującymi kwestie bezpieczeństwa pożarowego wskazując, że projektowany budynek jest jednokondygnacyjny (niski) i zalicza się do klasy ZL III. Obiekty tego rodzaju nie wymagają zaś uzgodnień pod względem ochrony przeciwpożarowej. Mimo braku takiego obowiązku projekt myjni został jednak uzgodniony na wniosek projektantów z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Dodatkowo w dniu 19 stycznia 2011 r. projektant uzupełnił część opisową projektu przez dodanie informacji, że ściana budynku od strony północno-wschodniej została zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego "REI 60" i uzupełnił w tym zakresie część rysunkową projektu. O wszystkich zmianach wprowadzonych do projektu Wojewoda poinformował strony postępowania, a odwołujący zapoznał się bezpośrednio ze zmienionym projektem. Organ odwoławczy uznał nadto, że przepisy P.b. nie uprawniały go do merytorycznego odniesienia się do uwag zgłoszonych przez M. R. w piśmie z dnia 15 lutego 2011 r. Uwagi te odnoszące się do ściany oddzielenia przeciwpożarowego dotyczyły bowiem zmian wprowadzonych do projektu architektoniczno-budowlanego, do których badania nie był on uprawniony w świetle art. 35 P.b. Wojewoda nie dopatrzył się także podnoszonych przez M. R. uchybień natury proceduralnej. Z urzędu dostrzegł on jednakże naruszenie przez organ I instancji art. 40 § 2 k.p.a. w związku z doręczaniem pism procesowych inwestorowi, a nie jego pełnomocnikowi. W opinii organu odwoławczego uchybienie to nie mogło jednak przesądzać o konieczności uchylenia decyzji Prezydenta Miasta D., bowiem nie miało wpływu na treść tego rozstrzygnięcia. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję odwoławczą wniósł M. R. zarzucając, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. W pierwszej grupie zarzutów wskazane zostały przepisy art. 7 i art. 8 k.p.a. Naruszenia pierwszego z tych przepisów skarżący upatrywał w braku przeprowadzenia postępowania dowodowego ustalającego rzeczywisty wpływ inwestycji na działki sąsiednie, a drugiego poprzez niepodjęcie działań zmierzających do pogłębiania zaufania do organów państwa. W grupie zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego skarżący wymienił przepisy § 4 ust. 5 oraz § 6 ust. 2 pkt 3 d i ust. 3 m.p.z.p. oraz przepisy § 18 ust. 1, § 19 ust. 2, § 271 i § 272 rozporządzenia MI. Po rozpoznaniu przedmiotowej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 961/11 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] stwierdzając, że podziela w zasadzie tylko jeden z formułowanych w skardze zarzutów. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). W związku z tym orzekające w sprawie organy zobowiązane były zbadać zgodność przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w rejonie ulic [...], torów kolejowych PKP relacji K.-W. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...]r. ( Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Zdaniem Sądu jakkolwiek organ I instancji nie zdał w uzasadnieniu swojej decyzji relacji z wyników badania zgodności zatwierdzonego przez siebie projektu budowlanego z m.p.z.p., to uchybienie to naprawił w swojej decyzji Wojewoda [...]. Organ ten odpierając zarzuty podniesione w odwołaniu w sposób obszerny odniósł się do kwestii zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z m.p.z.p. w części oznaczonej w tym planie symbolem 12 UH – zespół usług komercyjnych. Sąd aprobował stanowisko Wojewody [...], że projekt lokalizacji objętej postępowaniem myjni samochodowej nie narusza przepisów m.p.z.p. W szczególności projekt ten nie narusza unormowania zamieszczonego w § 4 ust. 5 planu, zgodnie z którym inwestycja nie może powodować uciążliwości poza granicami działki. Zgodzić się należy bowiem ze stanowiskiem organu, że emisja hałasu i spalin związana z użytkowaniem projektowanej inwestycji nie wypełnia dyspozycji tego przepisu planu. Nie bez znaczenia jest tutaj zdaniem Sądu stwierdzenie, że budowa myjni samochodowej nie została wskazana w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco, czy mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co zatem idzie nie wymagała wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Z przyczyn podanych w uzasadnieniu analizowanej decyzji Wojewody Sąd nie dopatrzył się także błędnego zastosowania w sprawie § 6 ust. 2 pkt 3d m.p.z.p. wprowadzającego zakaz zabudowy terenu oznaczonego symbolem 12 UH wolnostojącymi pawilonami usługowymi oderwanymi od całości kompozycyjnej zespołu. Zasadne jest bowiem stwierdzenie, że lokalizacja myjni samochodowej w sąsiedztwie salonu sprzedaży samochodów i komisu samochodowego komponuje się z istniejącym zespołem zabudowy. Z przedłożonego przez inwestora projektu zagospodarowania działki (s. 4) wynika też, że nie narusza on unormowań zawartych w § 6 ust. 3 m.p.z.p. wprowadzającym 50 % maksymalny wskaźnik zabudowy oraz 80 % maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowanej i utwardzonej. Sąd podzielił także kwestionowane przez skarżącego stanowisko organu dotyczące jego ograniczonej kompetencji w zakresie badania projektu architektoniczno-budowlanego. Szczegółowy zakres uprawnień organu architektoniczno-budowlanego odnoszących się do badania przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego został określony w art. 35 ust. 1 P.b. Z przepisu tego wynika, że odmiennie niż to ma miejsce w przypadku projektu zagospodarowania działki lub terenu organ prowadzący postępowanie o pozwolenie na budowę nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi. Obowiązek zapewnienia zgodności tej części projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi spoczywa bowiem na projektancie (art. 20 ust. 1 pkt 1 P.b.). Projektant ten winien zapewnić także sprawdzenie pod tym względem projektu przez osobę posiadającą uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego (art. 20 ust. 2 P.b.). Obowiązek taki dotyczy także zapewnienia zgodności tej części projektu z przepisami § 271 i 272 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest w tej kwestii jedynie do ustalenia czy przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany winien posiadać wymagane uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej, które wynikają z przepisów art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137 ze zm.). W przypadku stwierdzenia istnienia wymogu uzgodnienia projektu z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych organ winien sprawdzić czy takie uzgodnienie miało miejsce (art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b). Sąd zgodził się natomiast ze stanowiskiem skarżącego, że zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta D. projekt budowlany naruszał przepisy § 19 ust. 2 rozporządzenia MI w zakresie usytuowania wydzielonych miejsc postojowych względem granicy działki budowlanej. Wprawdzie na etapie postępowania przed organem odwoławczym w dniu 23 marca 2011 r. wprowadzone zostały przez projektanta zmiany w projekcie zagospodarowania działki powodujące dostosowanie tej części projektu do wspomnianego unormowania, jednak okoliczność ta pozostała bez wpływu na wynik sprawy, w sytuacji gdy Wojewoda mimo, że zaakceptował tę, a także jeszcze inne zmiany wprowadzone do projektu budowlanego przez projektanta w dniu 19 stycznia 2011 r. (uzupełnienie dotyczące charakterystyki ściany oddzielenia przeciwpożarowego) i dniu 20 maja 2011 r. (zmiana usytuowania miejsca gromadzenia odpadów stałych) nie wydał decyzji reformatoryjnej opartej na przepisie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., lecz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z powołaniem się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 tej ustawy. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznaczało zaś pozostawienie w obrocie prawnym projektu budowlanego nie uwzględniającego wprowadzonych do niego zmian i poprawek. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ odwoławczy Sąd polecił w pierwszym rzędzie ustalić czy w oparciu o udzielone pozwolenie zostały rozpoczęte już roboty budowlane. Gdyby bowiem doszło do rozpoczęcia takich robót organ winien umorzyć postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz zawiadomić o tym fakcie właściwy organ nadzoru budowlanego celem uruchomienia postępowania naprawczego w trybie art. 50 i art. 51 P.b. W przypadku gdyby zaś inwestor nie rozpoczął jeszcze prac przygotowawczych, o jakich mowa w art. 41 ust. 2 P.b. Wojewoda winien rozważyć czy charakter i zakres zmian wprowadzonych do projektu budowlanego pozwala na zastosowanie w sprawie art. 138 § 2 pkt 2 k.p.a. Po ponownym rozpoznaniu odwołania Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości oraz orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. S. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej, zjazdu, chodników w D. przy ul. [...] na działkach nr: 1, 2, 5 i 4 k.m. 63. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odniósł się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w odwołaniu powtarzając w tym zakresie stanowisko zajęte we wcześniejszej swojej decyzji z dnia [...] r. Zarzuty te uznał za niezasadne. Ustalił nadto Wojewoda, że inwestycja nie została rozpoczęta. Stwierdził też, że ze względu na wprowadzone na etapie postępowania odwoławczego zmiany w zatwierdzonym przez organ pierwszej instancji projekcie budowlanym konieczne było zatwierdzenie tego projektu z uwzględnieniem tych poprawek. Zdaniem organu zakres tych, dokonanych w projekcie budowlanym zmian (wykreślenie dwóch miejsc parkingowych, zmiana miejsca usytuowania pojemnika na odpady stałe wraz z objęciem tej zmiany procedurą zgłoszeniową, uzupełnienie dotyczące charakterystyki ściany oddzielenia pożarowego w części opisowej do projektu architektoniczno-budowlanego oraz na rys. nr 2 – rzut parteru, rys. nr 4 – przekrój A-A), pozwala na orzeczenie w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. pełnomocnik W. i M. małżonków R. wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania. Jak w poprzedniej skardze do sądu (na decyzję Wojewody z dnia [...]r.) zaskarżonej decyzji zarzucił wydanie jej z naruszeniem art. 7 i 8 kpa oraz § 271, § 272, § 18 ust. 1, § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a nadto z naruszeniem § 4 ust. 5, § 6 ust. 2 pkt 3d i ust. 3 m.p.z.p. Dodatkowo zarzucił naruszenie § 22 ust. 1 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 (mylnie oznaczonego jako § 2 pkt 2) kpa. W uzasadnieniu tych zarzutów powtórzono w zasadzie argumentację zawartą w odwołaniu i w skardze na wcześniejszą decyzję Wojewody z dnia [...] r. Uzasadniając naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 kpa pełnomocnik skarżących podniósł zaś, że zastosowanie tego przepisu jest możliwe tylko w sytuacji, gdy organ odwoławczy zakwestionuje rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i jednocześnie uzna, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w myśl art. 136 kpa. Taka zaś sytuacja nie miała w rozpatrywanej sprawie miejsca, skoro po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji Wojewoda [...] orzekając co do istoty wydał decyzję o takiej samej treści co organ niższej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie odwołując się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji i oceny prawnej zawartej w wydanym w tej sprawie prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 961/11. Stwierdził też, że zakres poprawek wprowadzonych na etapie postępowania odwoławczego do projektu budowlanego, zmieniających ten projekt, pozwalał na wydanie decyzji refomatoryjnej opartej na treści art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W piśmie procesowym z dnia 15 maja 2013 r. uczestnicy postępowania J. S. i E. S. wnieśli o oddalenie skargi jako bezzasadnej podnosząc, że w większości przedstawione w skardze zarzuty były już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Gliwicach w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 961/11 i zostały przez ten Sąd ocenione negatywnie. Przedstawiając odnośnie tych zarzutów swoje stanowisko uczestnicy powtórzyli co do zasady argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 kpa uczestnicy podnieśli, że stan faktyczny sprawy na etapie postępowania odwoławczego nie uległ zmianie a wprowadzone na tym etapie postępowania zmiany w projekcie budowlanym pozwalały na wydanie przez organ drugiej instancji merytorycznego rozstrzygnięcia. Za takim orzeczeniem przemawiał też wymóg realizacji zasady szybkości postępowania i umocnienia zaufania obywateli do organów państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skutkującym jej wzruszeniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Przede wszystkim należy stwierdzić, że dokonując kontroli zaskarżonej decyzji – obecny skład orzekający – działał w warunkach związania regulacją zawartą w art. 153 ppsa. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z przepisu tego wynika, że związanie oceną prawną wyrażoną w treści orzeczenia oraz wskazaniami co do dalszego postępowania dotyczy zarówno organu administracji publicznej, jak i sądu. Użyty w tym przepisie zwrot "wiąże w sprawie" oznacza, że chodzi tutaj o tożsamość sprawy oraz wyznaczające ją elementy. Powinna to być sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym. W szczególności o tożsamości sprawy decyduje podstawa powstania danego stosunku prawnego, to jest podstawa prawna i okoliczności faktyczne. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w przypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd Sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek, czyli ustanie mocy wiążącej oceny, może spowodować zaistniała po wydaniu orzeczenia sądowego zmiana istotnych okoliczności faktycznych. Sąd stwierdza, że od wydania poprzedniego wyroku nie doszło w sprawie ani do zmiany stanu prawnego ani do zmiany istotnych okoliczności faktycznych. Na taką zmianę nie powołano się też w skardze. W konsekwencji za w pełni aktualną należało uznać ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w poprzednim wyroku. W wyroku tym WSA w Gliwicach odniósł się szczegółowo do zawartych w poprzedniej skardze i praktycznie powielonych w skardze będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie zarzutów naruszenia art. 7 i 8 kpa, § 4 ust.5, § 6 ust. 2 pkt 3d i ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 11 marca 2004 r., jak również naruszenia § 18 ust. 1, § 19 ust.2, § 271 i § 272 rozporządzenia MI w sprawie warunków technicznych, uznając te zarzuty za pozbawione podstaw prawnych. W konsekwencji powtórzenie tych samych zarzutów w obecnej skardze (przy niezmienionym stanie prawnym i faktycznym sprawy) stanowi niedopuszczalną w świetle art. 153 ustawy p.p.s.a. polemikę z wiążącą zarówno organy jak i Sąd w niniejszym składzie oceną prawną. Oceny tej obecny skład Sądu nie może bowiem zmienić, nawet gdyby się z nią nie zgadzał. Czyni to zbędnymi co do tych zarzutów dalsze rozważania Sądu w niniejszym wyroku. Zarzut naruszenia art. 7 i art. 8 kpa należy uznać za bezzasadny również w odniesieniu do postępowania przy ponownym rozpoznawaniu odwołania przez Wojewodę [...]. Należy bowiem zważyć, że w postępowaniu tym organ odwoławczy dokonał jedynie uzupełniającego ustalenia co do faktu (zgodnie z poleceniem zawartym w poprzednim wyroku), czy objęte pozwoleniem na budowę roboty budowlane zostały rozpoczęte. Ustalenie to z istoty swojej nie mogło być zatem dokonane z naruszeniem tych przepisów postępowania, w sytuacji gdy nie jest przez skarżących kwestionowane i jest im znane "niejako z urzędu" (jako współwłaścicielom sąsiedniej nieruchomości). Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją § 22 ust.1 rozporządzenia MI w sprawie warunków technicznych, który to zarzut był już wcześniej sformułowany w odwołaniu. Wbrew stanowisku skarżących ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że dla spornej inwestycji przewidziano miejsca postojowe na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych na gminnej działce sąsiedniej nr 4 k.m. 63, na co inwestorka uzyskała stosowną zgodę zarządcy drogi, co wynika z akt sprawy i o czym skarżący zostali powiadomieni jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. W tym względzie należy podzielić zatem wyczerpujące wyjaśnienie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które w skardze nie zostało zakwestionowane. Podstawy wzruszenia zaskarżonej decyzji nie mógł też stanowić sformułowany w jej uzasadnieniu zarzut naruszenia § 18 ust. 1 rozporządzenia MI w sprawie warunków technicznych. Po pierwsze zarzut co do niewystarczającej liczby miejsc parkingowych dla spornej inwestycji był podnoszony już w poprzedniej skardze i nie został uznany za trafiony w poprzednim wyroku. W tym zatem względzie w sprawie ma zastosowanie treść art. 153 ustawy p.p.s.a. Nawet gdyby jednak przyjąć w tym względzie inne zapatrywanie (kwestia ta nie stanowiła bowiem przedmiotu szczegółowych rozważań w poprzednim wyroku) to należałoby podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wobec nieprecyzyjnej treści § 18 rozporządzenia MI oraz § 6 ust. 2 pkt 3b planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie objętym inwestycją brak jest wyraźnej podstawy do przyjęcia, że wyznaczone dwa miejsca parkingowe wymogów wynikających z tych przepisów nie spełniają. Należy wziąć bowiem pod uwagę specyfikę planowanej inwestycji. Najczęściej bowiem korzystający z myjni samochodowej nie parkuje poza myjnią przed dokonaniem usługi i opuszcza teren myjni po wykonaniu usługi. Dlatego też przy istniejących w tym względzie pewnych wątpliwościach należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż nie dają one podstaw do stwierdzenia, że w tym względzie zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w rozumieniu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zdaniem Sądu za nieuzasadniony należało uznać też zarzut naruszenia przez Wojewodę [...] art. 138 § 1 pkt 2 kpa, którego uzasadnienie przedstawione w skardze jest mało precyzyjne i częściowo wzajemnie sprzeczne. Błędne jest przy tym stanowisko skarżących, że organ odwoławczy orzekając w trybie kwestionowanego przepisu wydał decyzję o takiej samej treści co organ pierwszej instancji, skoro zatwierdził on projekt budowlany i udzielił pozwolenia na objętą tym projektem budowę, w jego kształcie po wprowadzeniu w nim zmian dokonanych na etapie postępowania odwoławczego (szczegółowo opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). Wojewoda wydałby taką samą co organ pierwszej instancji decyzję, gdyby utrzymał decyzję tego organu w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa., która to sytuacja miała miejsce przy wydawaniu decyzji z dnia [...]r. i co właśnie z tego powodu zostało zakwestionowane przez Sąd w poprzednim wyroku. Możliwość przeprowadzenia na etapie postępowania odwoławczego dodatkowego postępowania dowodowego wynika wprost z treści art. 136 kpa. Fakt przeprowadzenia takiego postępowania nie wyklucza przy tym, a wprost przemawia za wydaniem orzeczenia reformacyjnego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Tym bardziej wydanie orzeczenia w tym trybie jest uzasadnione, gdy organ odwoławczy nie znajdzie potrzeby przeprowadzenia postępowania na podstawie art. 136 kpa, która to sytuacja zdaniem strony skarżącej miała miejsce w niniejszej sprawie. Z tym zaś twierdzeniem autora skargi nie sposób się zgodzić, gdy weźmie się pod uwagę, że na etapie postępowania odwoławczego doszło do wprowadzenia zmian w zatwierdzonym wcześniej przez organ odwoławczy projekcie budowlanym. Wprowadzenie tych zmian (szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji), o których strony zostały powiadomione, należy traktować jako uzupełnienie dowodów na podstawie art. 136 kpa. Z urzędu trzeba przy tym stwierdzić, że w związku z uzupełnieniem postępowania dowodowego w tym trybie nie zachodziła sytuacja o jakiej mowa w art. 138 § 2 kpa. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. mw