II SA/Gl 1272/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk,, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2026 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 3 września 2025 r. nr IFXIV.7840.8.13.2025 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Pismem z dnia 10 września 2025 r. B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. (dalej: Skarżąca Spółka) złożyła skargę na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 3 września 2025 r. nr IFXIV.7840.8.13.2025 w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu 18 grudnia 2023 r. do organu wpłynął wniosek Skarżącej Spółki o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przebudową sieci wodociągowej na działce o nr ewid. [...] obręb [...]. Po przeprowadzeniu postępowania, Prezydent Miasta G. (dalej: organ pierwszej instancji) decyzją Nr [...] znak [...] z dnia 5 marca 2025 r., w oparciu o art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 725 z późn. zm., dalej: Pr. bud.) odmówił Inwestorowi zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z przebudową sieci wodociągowej na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w G., wobec niewykonania obowiązków nałożonych w postanowieniu nr [...] z dnia 27 stycznia 2025 r. (stanowiącym uzupełnienie postanowienia nr [...] z dnia 12 listopada 2024 r.). Decyzja została sprostowana postanowieniem z dnia 13 marca 2025 r. nr [...] na str. 2 i str. 5 (karta nr 174 akt administracyjnych). W uzasadnieniu organ podał, iż kolejnymi postanowieniami nałożono na Inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, tj. postanowieniem z dnia 18 stycznia 2024 r. nr [...], zmienionym na wniosek Inwestora w zakresie terminu zobowiązania postanowieniem z dnia 14 marca 2024 r. nr [...] (karty nr 76 i 106 akt administracyjnych), następnie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2024 r., nr [...], zmienionym na wniosek w zakresie terminu zobowiązania postanowieniem z dnia 18 lipca 2024 r. nr [...] (karty nr 118 i 120 akt administracyjnych), postanowieniem z dnia 12 listopada 2024 r. nr [...] uzupełnionym postanowieniem z dnia 12 grudnia 2024 r. nr [...], dalej uzupełnionym postanowieniem z dnia 27 stycznia 2025 r. nr [...] (karty nr 128, 134 i 143 akt administracyjnych). Organ wskazał, że działka inwestycyjna nr [...] zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. dla terenu obejmującego dzielnicę L., położona jest na terenie opisanym symbolami: 37MU oraz 25MW. Organ zwrócił uwagę, że zaprojektowany budynek ma kształt prostokąta o zmiennych wysokościach poszczególnych kondygnacji, maksymalnej wysokości 11,95 m oraz schodkowym układzie projektowanej elewacji budynku. Ocenił, że zaprojektowany typ zabudowy jest obcy dla przedmiotowego obszaru, co pozostaje w sprzeczności z § 8 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego, kondygnacje budynku tworząc charakterystyczne uskoki - tarasy, zapewniają wymagany przepisami prawa czas nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach istniejących i projektowanym jednak nie zapewniają prywatności mieszkańcom. Nieuwzględnienie istniejącej zieleni stoi natomiast w sprzeczności z warunkami § 8 ust. 1 pkt 9 planu miejscowego. Ponadto w ocenie organu sposób wyznaczania kąta 60°, o którym mowa w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz.1225 z późn. zm., dalej: w.t.), w taki sposób, że jego ramiona nie odchodzą symetrycznie od osi okna, nie gwarantuje naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w projektowanym budynku. Organ stwierdził, że wobec niewykonania postanowienia wzywającego do uzupełnienia dokumentacji projektowej, Spółka nie wykonała nałożonego obowiązku, w związku z tym organ orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę. W odwołaniu Skarżąca podniosła liczne zastrzeżenia względem opisanej wyżej decyzji. Zdaniem Skarżącej organ błędnie przyjął, że "ogólne, niedookreślone i cechujące się ocennym charakterem przepisy planu miejscowego dotyczące zasad kształtowania ładu przestrzennego, ochrony zieleni i zapewnienia prywatności stanowią wystarczające normy, których rzekome naruszenie może stanowić samodzielną podstawę do odmowy wydania pozwolenia na budowę", obowiązki nałożone postanowieniem z dnia 27 stycznia 2025 r. nie znajdowały dostatecznego umocowania prawnego, gdyż nie zachodziła niezgodność projektowanego zamierzenia z § 8 planu miejscowego, organ wadliwie również przyjął, że ramiona kąta, o którym stanowi § 13 ust. 1 pkt 1 w.t., muszą być wyznaczone symetrycznie od osi okna, oraz że projektowana inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich. Wskazała, że obiekt spełnia wymagania przepisów szczególnych planu miejscowego, więc trudno twierdzić, że narusza ogólną klauzulę kształtowania walorów krajobrazu estetycznego z § 8 ust. 1 pkt 10 planu, budynek odpowiada charakterowi zabudowy sąsiedniej i walorom ekspozycyjnym lokalizacji. Skarżąca zaznaczyła, że inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem terenu 37MU, liniami zabudowy, wskaźnikami intensywności, wysokością, minimalną powierzchnią biologicznie czynną, gdyż w uzasadnieniu decyzji nie zgłoszono w tym zakresie zastrzeżeń, natomiast ogólne zasady planu nie mogą stanowić samodzielnej podstawy odmowy udzielenia pozwolenia. Zaznaczyła, że plan nie definiuje "walorów ekspozycyjnych", "charakteru zabudowy sąsiedniej", nie określa minimalnego standardu prywatności, a negatywna opinia urbanisty co do wycinki drzew nie może automatycznie oznaczać całkowitego zakazu ingerencji na tym terenie. Nadto organ nie wykazał, by projekt naruszał konkretne przepisy techniczno-budowlane. Podkreśliła, że inwestycja jest zgodna z podstawowym przeznaczeniem terenu 37MU oraz spełnia wymogi określone w § 26 planu. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda Śląski decyzją z dnia 3 września 2025 r. nr IFXIV.7840.8.13.2025 r., działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępnie uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, oraz podał, że przedmiotowa działka nr [...] posiada kształt wydłużonego prostokątna, położona jest bezpośrednio przy ulicy [...], pomiędzy działkami, na których realizowana jest sąsiednia inwestycja - w ramach jednej decyzji nr [...] znak [...]z dnia 24 sierpnia 2017 r. o pozwoleniu na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach o nr ewid. [...], [...], [...]i [...]. W części północnej działka nr [...] porośnięta jest drzewami. Po analizie dokumentacji projektowej organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja nie uwzględnia ustaleń § 8 ust. 1 pkt 1, pkt 9, pkt 10 planu miejscowego. Projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny ma zróżnicowany układ. Bryła budynku na całej długości jest "rozrzeźbiona", "powycinana" poprzez obniżenia i podwyższenia kondygnacji - zastosowane na całej długości oraz szerokości tego budynku, zawierająca od 1 do 4 kondygnacji nadziemnych (str. 7 uzasadnienia). Sąsiednie istniejące budynki na działkach o nr ewid. [...] i [...] posiadają prostą formę bryły - na całej swojej długości są budynkami czterokondygnacyjnymi. Projektowana bryła przedmiotowego budynku jest inna i wyróżnia się w porównaniu z bryłami sąsiednich budynków. Poza tym zbliżenie projektowanego budynku na odległość 12,53 m w "układzie grzebieniowym" do sąsiednich budynków nie jest zgodne z zasadami ładu przestrzennego oraz logiką przestrzenną (str. 8 uzasadnienia). Inwestycja jest położona między sąsiednimi budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi usytuowanymi na działkach o nr [...] i [...] a parkingiem naziemnym położonym na działce o nr [...], zatem inwestycja przerwie połączenie komunikacji pieszej między budynkami i przynależnymi do nich stanowiskami postojowymi, co stanowi zdaniem organu odwoławczego złamanie zasady ładu przestrzennego (str. 8 uzasadnienia). Ponadto usytuowanie równoległe ze zbliżeniem względem sąsiedniej zabudowy i układ projektowanego budynku na planie wydłużonego prostokąta nie tworzą przestrzeni chroniącej przed wzrokiem osób z zewnątrz - "wzajemnym zaglądaniem sobie do mieszkań". Projektowana inwestycja i jej lokalizacja, nie uwzględniają walorów ekspozycyjnych lokalizacji ani charakteru zabudowy sąsiedniej na działkach o nr [...] i [...] z uwagi na wymóg zapewnienia nowoprojektowanej zabudowie mieszkaniowej prywatności (str. 8 uzasadnienia). Przedstawiony w projekcie budowlanym sposób zagospodarowania fragmentu działki, gdzie znajduje się zagajnik dębowy składający się z 38 dębów, nie uwzględnia zachowania istniejących drzew. Zaproponowana kompozycja przestrzenna stoi w sprzeczności z wymogiem ochrony istniejącej zieleni, gdyż prowadzi ona do jej całkowitego usunięcia. Organ ocenił, że powyższe doprowadzi do utraty przestrzeni z wartościową zielenią, zachowania atrakcyjności i estetyki krajobrazu, co stanowi naruszenie sensu ustaleń miejscowego planu i jest sprzeczne z intencją uchwałodawcy wprowadzającym dla całego obszaru objętego planem ustalenia ogólne mające w sposób jednolity chronić i kształtować ład przestrzenny. W tym zakresie organ odwoławczy podzielił stanowisko urbanisty wyrażone w opinii z dnia 13 stycznia 2025 r. (str. 9 uzasadnienia). Dalej organ odwoławczy zwrócił uwagę, że projektant w części opisowej projektu zagospodarowania terenu w "pkt 5a" na stronie 11 określił spełnienie tylko części warunków z miejscowego planu i nie odniósł się do wszystkich ustaleń szczegółowych przyjętych dla terenu 37 MU. Pomimo wezwania nie zawarł informacji w jaki sposób inwestor przy realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego planuje chronić istniejącą wartościową zieleń, jakie planuje zastosować rozwiązania projektowe gwarantujące zachowanie prywatności mieszkańców oraz w jaki sposób spełnił wymóg dostosowania ww. budynku pod kątem architektonicznym do charakteru zabudowy sąsiadującej (str. 9-10 uzasadnienia). Za niewyjaśnioną organ odwoławczy uznał kwestię zapewnienia dojazdu do miejsc parkingowych tworzących parking naziemny przez teren znajdujący się między istniejącym budynkiem na działce o nr [...], a będącym w budowie budynkiem na działce o nr [...], które to budynki stanowią zwarty układ urbanistyczny. W odniesieniu do działki nr [...], utwardzenie północnego fragmentu działki zostało przewidziane w zamiennym projekcie zagospodarowania terenu, zatwierdzonym decyzją nr [...] z dnia 13 lutego 2025 r. zmieniającą pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 24 sierpnia 2017 r. i zatwierdzającą projekt zamienny. Natomiast południowy fragment działki o nr [...] w żadnym z ww. zatwierdzonych projektów nie był przewidziany pod wykonanie na nim utwardzenia, w miejscu tym teren przeznaczony był na zieleń (str. 11 uzasadnienia). Zatwierdzony projekt przed podziałem działki nr [...] nie odnosi się do obecnego zagospodarowania terenu i uniemożliwia dokonanie weryfikacji bilansu terenu w odniesieniu do ustaleń planu miejscowego. Ponadto wykonanie robót budowlanych (drogi wewnętrznej) jako czynność przekraczająca zwykły zarząd wymaga uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości wspólnej, których Inwestor nie przedłożył (str. 11-12 uzasadnienia). Wojewoda zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że zaplanowane na działce o nr [...] utwardzanie terenu, mające służyć jako dojazd do miejsc parkingowych stanowi w rzeczywistości budowę drogi i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Utwardzony teren w części południowej działki o nr [...] przeznaczony jest na przejazd i przejście - jak wyjaśnia to ustalona na ww. działce służebność, a zatem tworzy obiekt liniowy zgodnie z art. 3 pkt 3a Pr. bud., którego realizacja wymaga uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości wspólnej (str. 13 uzasadnienia). Przy tych ustaleniach, Inwestor nie wyjaśnił czy zachowany będzie wymóg § 26 ust. 1 pkt 5 lit. e planu w odniesieniu do działki nr [...], zatem nie usunął nieprawidłowości określonej w postanowieniu nr [...]. Inwestor nie wypełnił także wymogu doprowadzenia inwestycji do zgodności z § 8 ust. 1 pkt 1, 9 i 10 tego planu, do czego został zobowiązany postanowieniem nr [...] (str. 13 uzasadnienia). Organ odwoławczy nie podzielił natomiast stanowiska organu pierwszej instancji co do wyznaczania kąta, o którym mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 w.t. Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca Spółka, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika. W skardze sformułowała zarzuty naruszenia: I.1. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 Pr. bud. w zw. z § 8 ust. 1 pkt 1, 9 i 10 planu miejscowego, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż ogólne, nieostre i wysoce ocenne klauzule generalne dotyczące "charakteru zabudowy sąsiadującej", "ochrony wartościowej zieleni" oraz "zapewnienia prywatności" mogą stanowić wystarczającą podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, gdy projektowana inwestycja jest w pełni zgodna ze wszystkimi szczegółowymi normami planu dla terenu 37 MU, w szczególności § 26 m.p.z.p., co stanowi ograniczenie konstytucyjnie chronionego prawa własności (art. 64 Konstytucji RP) oraz zasady wolności budowlanej, I.2. art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w zw. z § 26 ust. 1 pkt 5 lit. e m.p.z.p. przez nieuprawnione przyjęcie, iż skomunikowanie parkingu naziemnego przez działkę o nr [...] może prowadzić do naruszenia wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, co stanowiło próbę przerzucenia na Inwestora ciężaru dowodu w zakresie nieruchomości nieobjętej wnioskiem i wykroczenie poza zakres kognicji organu, I.3. art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na utożsamieniu pojęcia "uzasadnionych interesów osób trzecich" z subiektywnymi odczuciami estetycznymi organu oraz bliżej niezdefiniowanymi oczekiwaniami co do "prywatności" i "logiki przestrzennej", gdy pojęcie to winno być interpretowane wyłącznie w odniesieniu do obiektywnie weryfikowalnych norm prawnych, w szczególności przepisów techniczno-budowlanych oraz mierzalnych wskaźników planu, które to normy inwestycja spełnia, I.4. art. 32 ust. 4 pkt 2 Pr. bud. przez jego niewłaściwą interpretację, polegającą na kwestionowaniu skuteczności oświadczenia Inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie niezbędnym do zapewnienia dojazdu, tj. w odniesieniu do służebności gruntowej na działce o nr [...], przez snucie domysłów o konieczności uzyskania zgody współwłaścicieli nieruchomości obciążonej na czynności związane z realizacją tego prawa, II.1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez oparcie rozstrzygnięcia na dowolnych, subiektywnych ocenach estetycznych i urbanistycznych, w szczególności na pozbawionej mocy wiążącej opinii urbanistki miejskiej, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu zgodności projektu ze szczegółowymi i mierzalnymi parametrami zabudowy określonymi w § 26 m.p.z.p., co doprowadziło do wydania decyzji opartej na przypuszczeniach i osobistych preferencjach, a nie na wszechstronnie zebranym i obiektywnie ocenionym materiale dowodowym, II.2. art. 8 § 1 k.p.a. przez prowadzenie wielomiesięcznego postępowania w sposób stwarzający pozory merytorycznej współpracy z Inwestorem, a następnie, na jego końcowym etapie, zaskoczenie strony zupełnie nową argumentacją opartą na niejasnych i ocennych kryteriach "ładu przestrzennego" i "prywatności", co podważa zaufanie do stabilności i przewidywalności działań administracji oraz nosi znamiona instrumentalnego poszukiwania pretekstu do wydania decyzji negatywnej, II.3. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie zawiera wyczerpującej i logicznej argumentacji prawnej, a jedynie powiela w dużej mierze stanowisko organu pierwszej instancji, nie odnosząc się w sposób pogłębiony do wszystkich zarzutów odwołania i opierając kluczowe tezy na gołosłownych stwierdzeniach, jak rzekome "pogłębienie oderwania związanych ze sobą obiektów budowlanych" czy "złamanie zasady ładu przestrzennego", bez wskazania konkretnej normy prawnej, która miałaby zostać w ten sposób naruszona, II.4. art. 15 k.p.a. przez zaniechanie przez organ odwoławczy ponownego, merytorycznego i kompleksowego rozpatrzenia sprawy, dokonanie powierzchownej kontroli i bezrefleksyjnej akceptacji wadliwego stanowiska organu I instancji, w szczególności w zakresie interpretacji ogólnych norm planu miejscowego, co sprowadziło postępowanie odwoławcze do iluzorycznej formalności. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu pełnomocnik rozwinął zarzuty skargi. Podkreślił, że to właśnie chęć zapewnienia sąsiednim budynkom oraz projektowanym lokalom odpowiedniej ilości światła dziennego wymusiła takie ukształtowanie bryły, a ocena jego estetyki leży poza kompetencjami organu administracji (str. 8 skargi). Co do "zagajnika dębowego," organ powinien zdaniem Skarżącej zastosować odpowiednie narzędzia planistyczne, np. wyznaczyć na tym obszarze teren zieleni urządzonej (ZP), zieleni objętej ochroną (ZO) lub wprowadzić nakaz ochrony konkretnych drzew jako pomników przyrody (str. 9 skargi). Naruszenia "prywatności" Skarżąca oceniła jako jaskrawy przykład arbitralności i dowolności w działaniu organów. Plan miejscowy nie definiuje tego pojęcia i nie wprowadza żadnych mierzalnych standardów (str. 9 skargi). W odniesieniu do kwestii dojazdu do projektowanego parkingu, Skarżąca podała, że dysponuje tytułem prawnym do korzystania z działki nr [...] - służebnością gruntową wpisaną do księgi wieczystej (str. 10 skargi). Zaznaczyła też, że organ nie przedstawił żadnego kontrdowodu np. własnych obliczeń opartych na zatwierdzonym projekcie zamiennym dla działki [...], co do rzekomego zagrożenia dla wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na działce nr [...] (str. 11 skargi). Zdaniem Skarżącej, Wojewoda, w sposób bezpodstawny zakwestionował legalność dojazdu do planowanej inwestycji, w sytuacji, gdy pismem z dnia 12 sierpnia 2025 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta G., w sprawie utwardzenia działki nr [...], stwierdził, iż roboty te nie wymagały ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia (str. 14-16 skargi). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się opisana na wstępie decyzja Wojewody z dnia 3 września 2025 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Uwzględniając powyżej zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej Sąd uznał, że zapadłe w sprawie decyzje organów pierwszej i drugiej instancji odpowiadają prawu. Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Pr. bud. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę ma precyzyjnie wyznaczone granice faktyczne i prawne, zaś sama decyzja wydawana w sprawie nosi znamiona aktu związanego, organ obowiązany jest ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 840/21). Dostrzec jednocześnie należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, jest zobowiązany do sprawdzenia złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, stosownie do treści art. 35 ust. 1 Pr. bud. W ramach przeprowadzanej weryfikacji sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 1 lit. a), zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2). W myśl art. 33 ust. 2 pkt 1 Pr. bud. do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w postaci papierowej albo elektronicznej - wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów. Co istotne, w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w przywołanym art. 35 ust. 1, organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 Pr. bud.). W przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 5 pkt 1 Pr. bud.). W okolicznościach kontrolowanej sprawy ocenie organu architektoniczno-budowlanego podlegał projekt budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w G.. Jak wynika z akt przedłożonych do sprawy, wniosek o pozwolenie na budowę wpłynął do organu w dniu 18 grudnia 2023 r. (karta nr 1 akt administracyjnych). Działka nr [...] objęta zamierzeniem inwestycyjnym położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. dla terenu obejmującego dzielnicę L. (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r., Nr [....], poz. [...]) symbolami: 37MU oraz 25MW. Dla symbolu MU przeznaczenie podstawowe to: tereny zabudowy mieszkaniowej, tereny zabudowy usługowej, tereny koncentracji mieszkalnictwa i usług nieuciążliwych o charakterze centrotwórczym - komercyjnych i publicznych (§ 26 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego), natomiast dla symbolu MW przeznaczenie podstawowe to tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na którym obowiązuje zakaz lokalizacji nowej zabudowy wielorodzinnej (§ 25 ust. 1 pkt 1, ust. 3 lit. a planu miejscowego). Powierzchnia działki położona na terenie o symbolu 37MU wynosi 2.555 m2, natomiast powierzchnia działki położona na terenie o symbolu 25MW wynosi 690 m2. Obrys terenu posiada kształt wydłużonego prostokąta (str. 5 Części opisowej Projektu zagospodarowania terenu). Ustawa Prawo budowlane dopuszcza możliwość zabudowy, jedynie w zgodności z planem miejscowym. Zdaniem Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w sposób niebudzący wątpliwości, z akt sprawy wynikło, że projekt budowlany pozostaje w sprzeczności z prawem miejscowym - Uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...] r., co dotyczy: zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w zakresie: - architektury budynków mieszkalnych, która powinna uwzględniać: miejsce usytuowania budynków na działce, walory ekspozycyjne lokalizacji oraz charakter zabudowy sąsiadującej (§ 8 ust. 1 pkt 1 planu), - ustalonej w całym obszarze objętym planem ochrony istniejącej, wartościowej zieleni z ukształtowaniem jako tereny zieleni urządzonej w formie komponowanych założeń parkowych (§ 8 ust. 1 pkt 9 planu), - kształtowania walorów krajobrazowo-estetycznych przyszłych zespołów zabudowy z zapewnieniem nowoprojektowanej zabudowie mieszkaniowej prywatności (§ 8 ust. 1 pkt 10 planu). Stwierdzona niezgodność została poddana szczegółowej analizie oraz wyczerpująco uzasadniona przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Jak wynika z Projektu architektoniczno-budowlanego, planowany budynek ma formę nieregularnej bryły, niejako złożonej z kilku prostopadłościanów o różnych wysokościach, co wyraźnie przedstawia: Przekrój podłużny A-A rys. nr 7 oraz Przekrój poprzeczny B-B rys. nr 8 Projektu architektoniczno-budowlanego, z naniesionymi różnicami wysokości pomiędzy kolejnymi częściami niejednolitej bryły budynku (a także Przekrój terenu, rys. 3/Z Projektu zagospodarowania terenu; Rzut I-III piętra, rys. nr 3, nr 4, nr 5, Rzut dachu rys. nr 7 Projektu architektoniczno-budowlanego). Parametry projektowanego budynku określono następująco: długość 71,25 m, szerokość 12,00 m, wysokość 11,83 m (pkt 4.c. Części opisowej Projektu architektoniczno-budowlanego, str. 13; Projekt zagospodarowania terenu rys. nr 1/Z i 2/Z, oraz pkt 3.2. Części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego, str. 5). Wysokość projektowanego budynku liczona od poziomu najniżej położonego terenu przy budynku do najwyższego elementu konstrukcyjnego wynosi 11,95 m (str. 11 Części opisowej Projektu zagospodarowania terenu). Budynek zaprojektowano o zróżnicowanej ilości kondygnacji nadziemnych (od 1 do 4 kondygnacje), wzajemna odległość pomiędzy częściami wyższymi w budynku projektowanym wynosi 8,15 m (str. 6 Części opisowej Projektu zagospodarowania terenu). Na kondygnacji podziemnej zlokalizowano 37 miejsc postojowych, na poziomie terenu zaprojektowano 9 miejsc postojowych, łącznie przewidziano 46 miejsc postojowych dla 37 mieszkań (str. 6 i 11 Projektu zagospodarowania terenu). Jak wynika z Projektu zagospodarowania terenu, na działce o nr [...] zlokalizowanej po stronie zachodniej przedmiotowej działki inwestycyjnej nr [...] urządzony jest parking naziemny dla samochodów osobowych przynależny do budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach [...], [...], [...], usytuowanych po wschodniej stronie działki inwestycyjnej. Planowana inwestycja zlokalizowana jest zatem pomiędzy budynkami wielorodzinnymi, a parkingiem naziemnym obsługującym te budynki. Działka inwestycyjna jest usytuowana dłuższym bokiem równolegle do działek nr [...] i [...], zabudowanych ww. budynkami mieszkalnymi, znajdującymi się w odległości 12,53 m od budynku projektowanego (str. 5 Części opisowej Projektu zagospodarowania terenu, Załącznik nr 3 analiza przesłaniania). Na mocy decyzji Nr [...] znak [...]z dnia 24 sierpnia 2017 r. organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia: budowy trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z garażem podziemnym, parkingami naziemnymi, w tym 24 miejscami postojowymi na działce nr [...], instalacjami wewnętrznymi oraz towarzyszącą infrastrukturą na działkach nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w G. (karta nr 11 akt administracyjnych), zgodnie z zatwierdzonym Projektem zagospodarowania terenu parametry budynków objętych decyzją kształtuje się następująco: - budynek mieszkalny wielorodzinny na działce nr [...] - parametry: długość 51,74 m, szerokość 15,64 m, wysokość 11,97 m, - budynek mieszkalny wielorodzinny na działce nr [...] - parametry: długość 51,74 m, szerokość 15,64 m, wysokość 11,97 m, - budynek mieszkalny wielorodzinny na działce nr [...]- parametry: długość 52,68 m, szerokość 15,67 m i wysokość 12 m (zgodnie z projektem budowalnym zamiennym budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym zatwierdzonym decyzją nr [...] z dnia 13 lutego 2025 r., str. 21, także: Projekt zagospodarowania terenu). Również budynki zlokalizowane od strony południowo-zachodniej działki inwestycyjnej posiadają jednolite bryły prostopadłościanu o tych samych wysokościach na całej długości i szerokości budynku. W tych okolicznościach, prowadzona analiza projektu zagospodarowania terenu dla terenu inwestycji, gabarytów i formy budynków sąsiednich, w położeniu równoległym do projektowanego budynku, o wskazanych wyżej wymiarach i prostych bryłach, czyni zasadne stwierdzenie, że architektura projektowanego budynku nie uwzględnia charakteru zabudowy sąsiadującej, jak tego wymaga § 8 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego. Schodkowy układ, układ grzebieniowy, nie jest zgodny z zasadami ładu przestrzennego, projektowana bryła budynku nie uwzględnia zabudowy sąsiedniej. Uczynienie zadość wymogom, jak wskazuje Skarżąca "zapewnienia sąsiednim budynkom oraz projektowanym lokalom odpowiedniej ilości światła dziennego" (str. 8 skargi), nie może stanowić usprawiedliwienia dla odstąpienia od obowiązujących dla danego obszaru zasad kształtowania ładu przestrzennego w zakresie uwzględniania dla budynków mieszkalnych charakteru zabudowy sąsiadującej (§ 8 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego). Wymóg zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pr. bud.) oraz wymóg zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., w tym m.in. § 13 i § 60 w.t.), to niezależne wymogi wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ustawodawca wymaga ich łącznego, nie zaś alternatywnego spełnienia. Projektowane zlokalizowanie budynku przewidziano w odległości 4,0 m od granicy z działką nr [...] oraz w odległości 7,9 m od granicy z działkami [...] i nr [...] (str. 13 Części opisowej Projektu zagospodarowania terenu). Budynek mieszkalny wielorodzinny zlokalizowany na działce sąsiedniej w stosunku do działki inwestycyjnej posiada cztery kondygnacje nadziemne i usytuowany około 4,6 m od granicy działki objętej projektem (str. 5 Części opisowej Projektu zagospodarowania terenu). Natomiast zbliżenie balkonów do granicy działki wynosi 2,71 m (str. 6 Projektu zagospodarowania terenu). Opisane usytuowanie budynku projektowanego do budynków już istniejących, w odległości ok. 12,53 m, na całej długości, przy wysokości budynku istniejącego na działce [...] (ok. 11,97 m, str. 15 Projektu architektoniczno-budowlanego zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia 24 sierpnia 2017 r.), oraz zastosowanej bryle schodkowej projektowanego budynku, przeszkleniami (balustrady szklane, przezierne, pkt 3.2. Części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego, str. 6), z pominięciem zastosowania zabezpieczeń chroniących prywatność, nie urzeczywistnia zasady zapewnienia nowoprojektowanej zabudowie mieszkaniowej prywatności (§ 8 ust. 1 pkt 10 planu). Jak zasadnie zauważyła Skarżąca, plan miejscowy obowiązujący dla tego obszaru nie definiuje pojęcia "prywatności" (str. 9 skargi). Ocena dokonana przez organy na gruncie rozpoznawanej sprawy nie jest jednak oceną dowolną. Organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy projektu zauważając, że na elewacjach zachodnich sąsiednich budynków nie ma zastosowanych żadnych architektonicznych i naturalnych osłon ograniczających widoczność wnętrza budynku przez osoby z zewnątrz. Istniejące lokale mieszkalne od strony planowanej inwestycji, jak również projektowane lokale mieszkalne, wyposażone są w balkony z przeszkloną balustradą. Inwestor po stronie wschodniej nie przewiduje żadnych elementów architektonicznych wkomponowanych harmonijnie w projektowany budynek oraz zieleni pomiędzy budynkami zapewniającej osłonę przestrzeni, ani też wprowadzenia innych granic wizualnych w celu ochrony komfortu wszystkich obecnych i przyszłych użytkowników lokali mieszkalnych (str. 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Ustalenia te mają swoje potwierdzenie w dokumentacji projektowej. W tych okolicznościach nie stanowi oceny dowolnej, przyjęcie przez organy, że projektowana inwestycja pozostaje sprzeczna z ustalonym wymogiem kształtowania walorów krajobrazowo-estetycznych przyszłych zespołów zabudowy z zapewnieniem prywatności (§ 8 ust. 1 pkt 10 planu miejscowego). Organy orzekające w sprawie dostrzegły także niezgodność z przyjętą dla całego obszaru objętego planem - ochronę istniejącej, wartościowej zieleni. W projekcie zagospodarowania terenu wskazano do wycinki drzewa oznaczone podanymi tam numerami - Inwentaryzacja zieleni – plan sytuacyjny oraz zestawienie inwentaryzacyjne (w tym obwody drzew, str. 23-26 Projektu zagospodarowania terenu, oraz rys. nr 1/Z i 2/Z). Zaznaczono, że zabudowa działki wymaga wycięcia kolidującej z projektowaną zabudową drzew (str. 10 Części opisowej Projektu zagospodarowania terenu). Lokalizację drzew w północnej części działki przedstawia rys. 4/Z zawierający oznaczenie drzew istniejących przeznaczonych do wycinki jako kolidujących z projektowaną zabudową (PZT – układ zieleni istniejącej i projektowanej). Uznanie wskazanego zagajnika zostało przez organy zakwalifikowane jako istniejąca wartościowa zieleń w rozumieniu § 8 ust. 1 pkt 9 planu miejscowego. Ocena ta, przy uwzględnieniu przywołanej części dokumentacji projektowej, nie budzi zastrzeżeń Sądu. Mowa tutaj o kilkudziesięciu drzewach, w znacznej części skupionych na jednym fragmencie działki nr [...]. Zapewnienie ochrony istniejącej zieleni, wbrew wywodom strony skarżącej (str. 9 skargi), nie jest warunkowane zmianą przeznaczenia danego fragmentu planu np. symbolami ZP czy ZO), ustalenia tego rodzaju ochrony mogą zostać ujęte w ramach zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, jak to ma miejsce w omawianej Uchwale Nr [...], w Rozdziale 2 "Przepisy obowiązujące na całym obszarze planu". Wskazana natomiast w miejscowym planie linia zabudowy, wbrew twierdzeniu Skarżącej (str. 8 odwołania), nie może być utożsamiana z możliwością zabudowy z pominięciem pozostałych regulacji. Nie budziło wątpliwości Sądu, że dokonane sprawdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowalnej, zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pr. bud., doprowadziło organy do wniosku o sprzeczności planowanej inwestycji z zasadami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dotyczącymi obszaru inwestycji. Nietrafna jest przy tym argumentacja skargi jakoby ustalenia zawarte w § 8 planu nie mogły stanowić podstawy odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Zapisy § 8 Uchwały nr [...], w tym jego pkt 1, pkt 9 i pkt 10, mają zastosowanie m.in. do terenów objętych symbolem 37MU, do czego wprost odsyła § 26 ust. 1 pkt 4 lit. f tej Uchwały - w ramach warunków i zasad zagospodarowania terenów określonych ww. symbolem, zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym rewitalizacji – ustalane są według ustaleń zawartych w § 8 planu (zarzut nr I.1. petitum skargi). Przy tych ustaleniach, w pełni uzasadnione było nałożenie postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie, w oparciu o art. 35 ust. 3 Pr. bud., zaś w sytuacji – która zaistniała w rozpoznawanej sprawie – tj. niewykonania, w wyznaczonym terminie ww. postanowienia z dnia 27 stycznia 2025 r. zastosowanie konsekwencji prawnych przewidzianych w art. 35 ust. 5 pkt 1 Pr. bud. – w postaci odmowy zatwierdzenia projektu. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2025 r. nr [...] organ nałożył bowiem na Skarżącą m.in. obowiązek przedłożenia dokumentacji projektowej spełniającej wymagania dotyczące ładu przestrzennego określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, tj. w § 8 ust. 1 pkt 1, pkt 9, pkt 10, projektu zagospodarowania terenu spełniającego wymagania dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy dla terenu opisanego w planie miejscowym jako 37MU w zakresie powierzchni biologicznie czynnej, zauważając, że projektowana powierzchnia zabudowy i utwardzenia przekracza 60% powierzchni tej części działki, dojazdu do projektowanego parkingu zgodnie z rozwiązaniem przedstawionym w prowadzonym postępowaniu na rzecz tego samego inwestora dotyczącym zmiany decyzji z dnia 24 sierpnia 2017 r. nr [...] w części dotyczącej budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce sąsiedniej nr [...](karta nr 143 akt administracyjnych). Nałożony obowiązek był zbieżny z podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, co czyni niezasadny zarzut w tym zakresie (zarzut nr II.2 petitum skargi). Skarżąca nie wniosła również o przedłużenie zakreślonego terminu. Odniosła się do nałożonych obowiązków m.in. w treści pism z dnia 28 lutego 2025 r. oraz z dnia 3 marca 2025 r. (karty nr 155 i 156 akt administracyjnych), nie podzielając jednak ich zasadności. Uwzględniając, że w sprawie zaistniały podstawy nałożenia ww. obowiązków, w odniesieniu do zgodności projektowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem ich niewypełnienie musiało, stosownie do treści art. 35 ust. 5 pkt 1 Pr. bud., skutkować odmową zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Analiza dokonana przez Sąd prowadzi do wniosku, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami wynikającymi z przepisów postępowania, w tym prawidłowego zastosowania przepisów określających zasady związane z gromadzeniem dowodów, ich oceną oraz uzasadnieniem wydanych decyzji. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. (zarzut nr II.1 petitum skargi), a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. (zarzut nr II.3 petitum skargi). Jak już przywoływano na poszczególnych etapach niniejszego uzasadnienia, organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy dokumentacji projektowej oraz jej oceny przy uwzględnieniu obowiązujących zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie znajduje podstaw sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. (zarzut nr II.4. petitum skargi). Z przyczyn szczegółowo wskazanych powyżej, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności podnoszonego zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 Pr. bud., art. 4 Pr. bud. (zarzut nr I.1. petitum skargi) oraz naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. (zarzut nr I.3. petitum skargi). Kwestia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na działce nr [...] (str. 11 skargi, zarzut nr I.2. petitum skargi), podobnie jak wątpliwości organu odwoławczego co do prawnych możliwości zapewnienia dojazdu do planowanej inwestycji (str. 14-16 skargi, zarzut nr I.4 petitum skargi), nie stały się przyczyną odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Tak też była formułowana argumentacja organu odwoławczego jako dodatkowe, poboczne wątpliwości co do zgodności planowanej inwestycji z przepisami. Ich ocena pozostaje zatem bez wpływu na rozstrzygnięcie. Sąd dostrzega jednak i podziela zasadność stanowiska, że pod pojęciem "utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych" określonym w art. 29 ust. 4 pkt 4 Pr. bud., nie mieszczą się roboty w postaci utwardzenia terenu w taki sposób, że wykonana nawierzchnia umożliwia wykorzystanie jej jako szlaku komunikacyjnego dla pojazdów, stanowi bowiem wykonanie samodzielnego obiektu budowlanego spełniającego funkcję drogi, a więc powinno być kwalifikowane jako droga w rozumieniu art. 3 pkt 3a Pr. bud. (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2022 r. sygn. akt II OSK 2266/19 i powołane tam orzecznictwo), uwzględniając jednocześnie, że chodzi o każdy ich rodzaj, w tym także te drogi, które nie są drogami publicznymi w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt I OSK 3370/14). Niezależnie analizie powinna zostać poddana kwestia wymogów technicznych dojazdu. Powyższe wymaga jednak odrębnych ustaleń. W toku niniejszego postępowania Sąd nie dokonuje kontroli powołanego przez Skarżącą w skardze pisma, w którym stwierdzono, że wykonane utwardzenie działki nr [...] nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, istotne dla tej oceny pozostają bowiem m.in. dokonane uprzednio przez organ ustalenia oraz niewątpliwie - czy znany był wówczas zamiar takiego wykonania utwardzenia terenu by nawierzchnia umożliwiała wykorzystanie go jako szlaku komunikacyjnego dla pojazdów. Skarga nie mogła zatem odnieść zamierzonego skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na złożony w treści skargi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, przy jednoczesnym braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez pozostałe strony postępowania (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.