II SA/Gl 1275/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. Z. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Rady Gminy M., skargę na uchwałę tegoż organu z dnia [...] r. nr [...] w spawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia [...] r. (złożonym w siedzibie organu w dniu następnym), sprecyzowanym pismem z dnia [...] r., skarżący wystąpił w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej zwaną u.s.g., do Rady Gminy M. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa powstałego na skutek uchwalenia zaskarżonego aktu. Odpowiedzi na powyższe Rada Gminy udzieliła uchwałą z dnia [...] r. nr [...], doręczoną skarżącemu w dniu [...] r., którą to odmówiono uwzględnienia wezwania, uznając je za nieuzasadnione. Stanowisko takie zostało podtrzymane w kolejnej uchwale z dnia [...] r. nr [...] podjętej na skutek skierowanego przez skarżącego ponownego wezwania z dnia [...] r. do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 u.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taki akt do sądu administracyjnego. Uchwałą podjętą w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83) w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Oznacza to zatem, iż skarga tak składana, powinna być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, przy czym w sytuacji udzielenia przez organ na nie odpowiedzi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia jej doręczenia, natomiast w przypadku braku jej udzielenia, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. Zatem z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy gdy przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, w przeciwnym przypadku biegnie on nieprzerwanie od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przy czym udzielenie odpowiedzi przez organ po tym terminie jest bezskuteczne. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, iż wobec doręczenia organowi w dniu [...] r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wobec braku odpowiedzi na to wezwanie w terminie ustawowym, tj. w terminie sześćdziesięciu dni od dnia doręczenia organowi wezwania (bowiem powołaną uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] r. nr [...] skarżący otrzymał dopiero w dniu [...] r.), termin do wniesienia skargi upłynął w dniu [...] r. Skarga tymczasem została złożona osobiście przez skarżącego w siedzibie organu w dniu [...] r., a zatem z uchybieniem przewidzianego terminu do jej wniesienia. Tak wniesiona skarga podlegała zatem odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Na marginesie wypada zaznaczyć, iż w rozpoznawanej sprawie bez znaczenia pozostaje fakt wystąpienia przez skarżącego z kolejnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.