II SA/Gl 1287/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. Z. i A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu na skutek wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] r., nr [...] znak: [...] ustalającą na wniosek K. G.j warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Na powyższe rozstrzygnięcie pismem z dnia [...] r. U. i A. Z. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę. Skarżący zawnioskowali również o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia przez niego znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawcy w uzasadnieniu podnieśli, że ostateczny charakter decyzji o warunkach zabudowy terenu nie stoi na przeszkodzie inwestorowi do odsprzedaży nieruchomości z ustalonymi już warunkami dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zdaniem skarżących nabywcy takich nieruchomości, ze względu na skażenie terenu i sąsiedztwo ferm hodowlanych, nigdy nie rozpoczną procesu inwestycyjnego, gdyż albo sami się na to nie zdecydują, albo nie uzyskają pozwolenia na budowę - bądź to z uwagi na lokalizacje inwestycji, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji, co niewątpliwie zrodzi po ich stronie szkodę. Nadto dodali, iż na spornym terenie uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest kwestią kilku miesięcy, co w związku z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003, Nr 80, poz. 717 ze zm.) skutkować będzie stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy terenu. O nieuwzględnienie przedmiotowego wniosku pismem z dnia [...] r. wystąpili J. i J. S. Również K. G. w piśmie z dnia [...] r. wskazała na niezasadność wniosku o wstrzymanie. Inwestorska na poparcie swojego stanowiska, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała, że środek wstrzymania wykonalności dotyczy aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, czyli takich które wymagają podjęcia jakiegoś działania, zaniechania działania, znoszenia zachowań innych podmiotów, przy czym decyzja o warunkach zabudowy nie mieści się w katalogu takich decyzji. Nadto zwróciła uwagę, iż zaskarżony akt musi wiązać się z wystąpieniem niebezpieczeństw po stronie skarżącego, co w jej ocenie, w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca, gdyż nie rodzi on praw co do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Okoliczności te Sąd winien ocenić zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu, mogą dotykać w takim samym wnioskodawcę, co inwestora, czy też pozostałe strony tego postępowania. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie (por. M. Bogusz, Glosa do przytoczonego wyżej postanowienia NSA, [w:] Gdańskie Studia Prawnicze. Przegląd orzecznictwa 2006 r., nr 1, poz. 1). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 ([w:] OSS z 2005 r. nr 3, poz. 72) w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Tak więc biorąc w pierwszej kolejności pod rozwagę w rozpoznawanej sprawie okoliczności badane z urzędu, a w szczególności uwzględniając charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia należy zaznaczyć, iż instytucja wstrzymania wykonania odnosi się jedynie do takich zaskarżonych aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu, tj. nakazują stronie wykonanie nałożonego na nią obowiązku lub dokonanie określonej czynności podlegającej wyegzekwowaniu w trybie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z utrwalonym poglądem, który również podziela Sąd, "nie rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, lecz jedynie to, czy nadaje się on do wykonania i wymaga wykonania (tj. korzysta z przymiotu wykonalności) przesądza o możliwości przyznania ochrony przewidzianej w art. 40 ust. 1 ustawy o NSA" (vide: glosa Z. Kmieciaka do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96-OSP 1998/3/54). I tak zaznaczyć należy, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie upoważnia do rozpoczęcia i realizacji inwestycji, a stanowi jedynie jedną z przesłanek uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym dopiero ostateczne pozwolenie stanowić będzie o możliwości podjęcia objętej nim inwestycji. W wyniku wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy terenu nie może zatem dojść do realizacji zamierzenia budowlanego, stąd też ewentualne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wystąpić będzie mogło dopiero w odniesieniu do postępowania dotyczącego wydania inwestorowi pozwolenia na budowę. Odnotować w tym miejscu wypada, iż rozpoznawany wniosek skarżący uzasadnili powołując się na szkodę jaką mogą ponieść nie oni sami, a potencjalni inwestorzy nabywający nieruchomości objęte warunkami. Zauważyć należy bowiem, iż w myśl art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu stanowi dla potencjalnego inwestora szczegółową informację o możliwym sposobie zagospodarowania nieruchomości. W konsekwencji wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest bezprzedmiotowe, albowiem decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu, w szczególności w postępowaniu egzekucyjnym (por. np. postanowienie NSA w Gdańsku z dnia 15 października 2001 r. , II SA/Gd 2174/01, por. też B. Dauter /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 166 -167). Nadto skarżący zasadności wniosku nie mogli upatrywać również w tym, że w ich ocenie zaskarżony akt narusza prawo. Nie jest to bowiem ustawowa przesłanka w oparciu o którą Sąd może wstrzymać jego wykonanie, ponadto o ewentualnym naruszeniu prawa i skutkach prawnych tego naruszenia Sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.