II SA/Gl 1308/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca - Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i odszkodowania na skutek wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], którą orzeczono o wywłaszczeniu przysługującego "A" Sp. z o.o. w B. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w B., obręb L., dz. nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, objętej [...]. Wskazano jednocześnie, że wywłaszczenie następuje na rzecz Gminy B. z przeznaczeniem na urządzenie cmentarza dla Parafii [...] w B. oraz orzeczono o odszkodowaniu. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 112, art. 113 ust. 1, art. 119, art. 121 ust. 2 oraz art. 123 ust.1 w zw. z art. 6 pkt 9 oraz art. 128 ust 1, art. 129 ust 1, art. 130, art. 132 i art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "A" Sp. z o. o. w B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że w wyniku wywłaszczenia przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego w/w nieruchomości nastąpi przejście władztwa w stosunku do tej nieruchomości na rzecz Gminy, a następnie Parafii [...]. Podjętych zostanie również szereg działań o charakterze infrastrukturalno- budowlanym uniemożliwiających przywrócenie działki do stanu pierwotnego. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wniosek strony skarżącej nie wskazuje przesłanek, o których mowa w powołanym przepisie. Nie można bowiem uznać, że sam fakt pozbawienia Spółki przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości pociąga za nieodwracalne skutki, czy też szkodę i to w znacznych rozmiarach. Strona skarżąca podnosi, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji może dojść do podjęcia działań o charakterze infrastrukturalno- budowlanym, które spowodują, że nie będzie możliwie przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, nie konkretyzuje jednakże tego stwierdzenia, zaś samo wywłaszczenie nieruchomości wszak nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych związanych z realizacją inwestycji. Niezależnie jednak od argumentacji wniosku Sąd miał na względzie okoliczność, że wydana w sprawie decyzja oparta została na przepisach zawartych w Dziale III ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tymczasem z zgodnie z art. 9 tej ustawy, w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w sprawach o których mowa w przepisach Działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122 i art. 126, organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. W niniejszej sprawie brak jest w aktach administracyjnych rozstrzygnięcia organu o powyższej treści, co obliguje Sąd do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony skarżącej. Jak podkreślił Naczelny Sad Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 października 2008 r. sygn. akt I OZ 770/08, niewykonanie przez organ obowiązku z art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami powoduje, że niedopuszczalna jest odmowa wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd pierwszej instancji mimo mankamentów wniosku zgłoszonego przez skarżącego. Błąd po stronie organu nie może bowiem pociągać za sobą ujemnych skutków dla strony skarżącej, która znajdowałaby się w gorszej sytuacji niż osoby, wobec których organ po wniesieniu skargi zachował się zgodnie z poleceniem wynikającym z art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami (por. także postanowienie NSA z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt I OZ 973/11, oba orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie wyjaśnić należy, że fakt uwzględnienia wniosku strony skarżącej nie oznacza przesądzenia o zasadności wniesionej przez nią skargi, albowiem dopiero na rozprawie Sąd rozstrzygnie o zgodności zaskarżonego aktu z prawem. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.