II SA/Gl 1329/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] znak: [...] Prezydent Miasta C. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na nadbudowę budynku mieszkalnego oraz na budowę budynku gospodarczo-garażowego na nieruchomości położonej przy ulicy [...] w C., należącej do obecnych uczestników postępowania D. i Z. N. Budynek mieszkalny został zgłoszony do użytkowania przez inwestorów natomiast w stosunku do budynku gospodarczo-garażowego z uwagi na realizację w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. wydał w dniu [...]r. decyzję w trybie art.51 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego. W następstwie tej decyzji Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...]r. uchylił własną decyzję z dnia [...]r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego. Decyzja ta został utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...]r. a skarga w tym zakresie skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach postanowieniem z dnia 4 października 2007r. sygn. akt II SA/Gl 649/07 została odrzucona. W piśmie (skardze) z dnia [...]r. obecnie skarżący A. C. domagał się na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. oraz art.145 § 2 i § 3 k.p.a. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. Zdaniem wnioskującego decyzja została wydana w oparciu o nieprawdziwe informacje, które znalazły się we wniosku o jej wydanie. Nadto dołączony do wniosku projekt budowlany nie zawierał projektu zagospodarowania działki, co jest niezgodne z treścią art. 34 ustawy Prawo budowlane. W dalszej kolejności wskazał również, że projekt architektoniczny budynku gospodarczo-garażowego zawiera poddasze, co jest niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Stwierdził, że o nowych okolicznościach dowiedział się gdy otrzymał pismo Prezydenta C. z dnia [...]r. Postanowieniem z dnia [...]r. znak: [...] Prezydent Miasta C. działając na podstawie art.149 § 3 i § 4 w zw. z art.148 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego odmówił wznowienia postępowania wskazując, że wcześniej toczyło się już postępowanie w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania dotyczące tej samej decyzji z [...]r, które zostało prawomocnie zakończone, jednakże skarżący wskazał nową okoliczność w postaci braku projektu zagospodarowania działki. Badając jednak kiedy skarżący uzyskał wiedzę w tym zakresie organ stwierdził, że w chwili gdy skarżący otrzymał decyzję z dnia [...]r., bowiem zatwierdzony projekt budowlany zawierał również projekt zagospodarowania działki. Ponadto w decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z [...]r., którą również otrzymał skarżący szczegółowo wyjaśniono zagadnienia dotyczące projektu. Z tych względów organ uznał, że skarżący nie zachował miesięcznego terminu z art.148 k.p.a. i odmówił wznowienia postępowania. Pismem z dnia [...]r. skarżący A. C. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że nowe okoliczności stanowią dokumenty w postaci oświadczenia D. K., mapę do celów projektowych oraz projekt zagospodarowania działki z którymi zapoznał się w dniach [...] i [...]r. Jednocześnie wskazał na niezgodność tych dokumentów z prawem. Natomiast odnosząc się do argumentów z uzasadnienia postanowienia stwierdził, że na etapie wydawania decyzji z dnia [...]r. miał wprawdzie możliwość zapoznać się z tymi dokumentami, jednakże z niej nie skorzystał. Zakwestionował również możliwość zapoznania się z dokumentami w trakcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, ponieważ jego zdaniem okazano mu wówczas tylko niektóre dokumenty. Stwierdził, że organ prowadząc postępowanie w przedmiocie jego wniosku naruszył przepisy art. 7, 8, 9 ,77 §1 i art. 80 k.p.a. Wskazał również, że doszło do bezprawnego zniszczenia dokumentów. Postanowieniem z dnia [...]r. znak: [...] Wojewoda [...] rozpoznając zażalenie A. C. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wskazał, że skarżący nie zachował terminu jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem o okolicznościach na które się powołuje we wniosku o wznowienie postępowania dowiedział się z treści innych rozstrzygnięć organów administracji archtektoniczno-budowlanych. Dokumenty wskazane przez skarżącego były przedmiotem merytorycznej oceny w decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r. znak: [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r., a oświadczenie D. K. figuruje w zestawieniu załączników w piśmie Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r.przekazującym odwołanie skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...]r. odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...]r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A. C. domaga się oceny zgodności z prawem postanowień wydanych przez organy obu instancji, wskazując jednocześnie, że dopiero w dniach [...] i [...]r. miał możliwość zapoznać się z dokumentami zawierającymi okoliczności na które powołuje się we wniosku o wznowienie. Stwierdził również, że doszło do naruszenia dyspozycji art.10 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia przez organ I instancji przed zapoznaniem się przez skarżącego z aktami sprawy. W ocenie skarżącego dokumenty z którymi się zapoznał potwierdzają samowolę budowlaną. Wskazał również, że nie mógł się zapoznać się z aktami sprawy na podstawie treści pisma przekazującego jego odwołanie do organu II instancji, jak również z wykazu do niego załączonego. Stwierdził, że w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]r., organ II instancji nie oceniał dokumentów na podstawie których została wydana, a dokumenty które dostarczył uczestnik postępowania nie były znane organowi w [...]r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] w całości podtrzymał swoje stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sądowej kontroli pozostaje legalność postanowienia Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r., w którym odmówił on wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. i Z. małżonkom N. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego na działce przy ul. [...] w C. Rozważając zarzuty podniesione w skardze Sąd stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie bowiem, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Na wstępie należy zaznaczyć, iż postępowanie administracyjne, będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. W punkcie wyjścia rozważań wskazać należy, iż w myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji zachodzi w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania dowodowego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r., s. 295 i nast. wraz z cytowaną tam literaturą). Należy jednak zastrzec, co istotne w przedmiotowej sprawie, iż samo wniesienie podania o wznowienie postępowania przez stronę nie wszczyna automatycznie postępowania. O wznowieniu bądź odmowie wznowienia postępowania rozstrzyga bowiem, stosownie do art. 149 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. - Dz. U. z 2013r. poz. 267, dalej: "k.p.a."), właściwy organ. Podanie takie uruchamia jedynie fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie przez organ, czy nie zachodzą przedmiotowe, bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości podania. Organ po otrzymaniu podania jest zatem zobligowany do ustalenia, czy wniesione ono zostało przez uprawniony podmiot, czy strona domaga się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji istniejącej w obrocie prawnym oraz czy strona przywołała w podaniu którąś z podstaw wznowieniowych. Oprócz ustalenia czy nie zachodzi niedopuszczalność wznowienia w owej wstępnej fazie rozpatrywania podania organ administracji ma obowiązek badać również kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu do złożenia podania. Nie wolno mu natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły; tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) - por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 września 2000 r. sygn. akt III SA 2304/99, ONSA 2001/4/179. Wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, o jakim mowa w art. 149 § 3 k.p.a. może zatem nastąpić z trzech następujących przyczyn: podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną; podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu; w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. Podkreślić jednak należy, iż wskazanie podstawy wznowienia postępowania nie polega wyłącznie na wskazaniu odpowiedniego przepisu, lecz na przywołaniu okoliczności faktycznych odpowiadających wskazanej podstawie wznowienia. Zgodnie z treścią art. 148 § 1 k.p.a. termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczy się od dnia w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych ( por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012r., sygn. akt II OSK 1585/11, LEX nr 1367334). To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, w jakiej dacie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Zachowanie terminu musi być udowodnione przez stronę. Nie zwalnia to jednak organu administracji, stosownie do art. 7 k.p.a. i art. 9 k.p.a. od podjęcia czynności mających na celu wyjaśnienie tej kwestii. W rozpoznawanej sprawie pozostają ze sobą sprzeczne dwa stanowiska. Stanowisko skarżącego, według którego wiadomość o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania powziął dopiero w dniach [...] i [...]r. w trakcie zapoznawania się z aktami sprawy. Natomiast zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy obstają przy stanowisku, że skarżący o okolicznościach na które powołuje się we wniosku dowiedział się z chwilą otrzymania decyzji z dnia [...]r., bowiem zatwierdzony projekt zawierał również projekt zagospodarowania działki. Ponadto informacje te wynikały również z treści decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. odmawiającej wznowienia postępowania oraz z treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z [...]r. Zatem miarodajnym dla rozpoczęcia biegu miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania jest moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Sąd w pełni podziela stanowisko organów zgodnie z którym skarżący w toku wcześniejszych postępowań w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania oraz o stwierdzenie nieważności, które dotyczyły tej samej decyzji z dnia [...]r., powziął wiedzę na temat okoliczności na które obecnie się powołuje. To również skarżący w piśmie z dnia [...]r. wskazuje, że począwszy od [...]r do [...]r. dowody do wznowienia postępowania dostarczały postępowania nieważnościowe organu II instancji. Zauważyć należy, że wniosek o wznowienie postępowania zawierający wskazanie okoliczności mających stanowić podstawę jego wznowienia skarżący złożył w dniu [...]r., podczas gdy w skardze wskazuje, że dopiero w dniach [...] i [...]r. powziął wiadomość o okolicznościach wskazanych we wniosku, co w oczywisty sposób pozostaje w sprzeczności z jego twierdzeniami. Mając na uwadze powyższe Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż w niniejszej sprawie skarżący posiadał wiedzę o istnieniu okoliczności wskazanych we wniosku w okresie znacznie przekraczającym miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Świadczy o tym ewidentnie treść wskazanych przez organ rozstrzygnięć oraz załączonych do sprawy akt przeprowadzonych postępowań. Przyjąć zatem należy, że skarżący składając wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...]r. uczynił to z przekroczeniem terminu jednego miesiąca liczonego od daty, w której dowiedział się okolicznościach na które powołuje się we wniosku. W świetle powyższego wszelkie podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące okoliczności mających stanowić podstawę do wznowienia postępowania nie zasługują na uwzględnienie, z uwagi na niedopuszczalność ich merytorycznego rozpoznania. Niezrozumiały jest również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. w sytuacji, gdy sam skarżący przyznaje , że został zawiadomiony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i skorzystał z tego uprawnienia w dniach [...] i [...]r., a więc przed wydaniem postanowienia przez organ I instancji. Nie znajdującym potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym jest również zarzut, że w toczącym się postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, nie podlegały ocenie dokumenty na podstawie których wydana została decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. Zdaniem Sądu skarżący w ramach tamtego postępowania, miał możliwość zapoznać się z wszystkimi dokumentami zebranymi w sprawie stanowiącymi podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Jak wskazuje skarżący w oparciu o te ustalenia sformułował kolejny wniosek o wznowienie postępowania. W konsekwencji, nie znajdując podstaw prawnych do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późń. zm.) oddalił skargę.