II SA/Gl 1329/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego na skutek wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r., nr [...] nakazującą inwestorowi "A" S.A. w W. rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej nr[...]. Stacja ta zlokalizowana jest na budynku usługowo-handlowym położonym w S. przy ul. [...] i składa się z : [...] masztów i podstaw, [...] zastrzałów rurowych, adapterów antenowych, [...] anten sektorowych, [...] anteny NW, kabli zasilających, kabli optycznych, szafy zasilającej, szafy sterującej oraz klimatyzatora. Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik "A" S.A. w W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca uzasadniła przedmiotowy wniosek tym, że wykonanie skarżonego aktu zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Podkreśliła, że sporna stacja bazowa zapewnia pokrycie sygnałem radiowym w północnowschodniej części S. poprzez połączenie radioliniowe, które stanowi połączenie dla stacji bazowej sieci "A" z inną stacją. Zdaniem wnioskodawcy likwidacja omawianej stacji pogorszy jakość usług związanych z przekazywaniem danych, a niski poziom sygnału, przy dużym natężeniu ruchu, uniemożliwi dostęp do sieci. W jego ocenie przerwanie transmisji radiowej oznacza brak dostępu do usług transmisji głosowej i mobilnego internetu. Poinformowano także, że powyższe skutki dotkną około 15 tysięcy dotychczasowych użytkowników telefonii komórkowej, w tym około 6 tysięcy mieszkańców S., a także mogą wpłynąć negatywnie na pracę zakładów przemysłowych i usługowych, urzędów, organizację imprez kulturalno-rozrywkowych i turystykę. W załączeniu przedłożono analizę skutków likwidacji stacji bazowej objętej zaskarżoną decyzją. Odnosząc się do przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania, pełniący funkcję Burmistrza Miasta S. w imieniu Gminy S., wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu powyższego podniósł, że w rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", tj. ani utrata przedmiotu sporu, ani trudne do odwrócenia skutki. Zarzucił jednocześnie, że we wniosku nie poddano w tej materii żadnych argumentów. Wskazano także, że sporna stacja została wybudowana w [...] r. bez wymaganego pozwolenia na budowę z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto podkreślono, że na terenie miasta działają inne stacje bazowe, które takie usługi świadczą, przy czym na początku [...] r. mieszkańcy wnieśli pisemny protest w kwestii wybudowania stacji. Poddano w wątpliwość także wskazaną liczbę użytkowników sieci oraz fakt uciążliwości w pracy pozostałych podmiotów, korzystających z sieci telefonii komórkowej. Zaznaczono, że jak wynika z przedłożonej analizy, sporna stacja nie jest przekaźnikiem dla innych stacji, a zatem wykonanie zaskarżonej decyzji nie zaburzy działania sieci operatora, ani też nie zmusi do dokonania rekonfiguracji sieci. Pozostali uczestnicy postępowania oraz organ, mimo takiej możliwości, nie ustosunkowali się do wniosku o wstrzymanie wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Okoliczności te Sąd winien ocenić zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestnika postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu, mogą dotykać każdą ze stron postępowania. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, że zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 (dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Tak więc biorąc w pierwszej kolejności pod rozwagę okoliczności badane z urzędu, a w szczególności uwzględniając charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia należy zaznaczyć, że instytucja wstrzymania wykonania odnosi się jedynie do takich zaskarżonych aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu, tj. nakazują stronie wykonanie nałożonego na nią obowiązku lub dokonanie określonej czynności podlegającej wyegzekwowaniu w trybie postępowania egzekucyjnego. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. O możliwości przyznania ochrony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. decyduje to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w graniach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu nastąpi ochrona strony przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy zatem rozważyć jakie skutki prawne i faktyczne może wywołać zaskarżona decyzja. Przedmiotem skargi jest decyzja nakazująca rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej. Mając na uwadze charakter przedmiotowej decyzji należy przyjąć, że jej wykonanie zrodzi przesłanki wskazane w treści powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Z przeglądu orzecznictwa wypracowanego na tle omawianej instytucji, wyłania się bowiem jednolite stanowisko, że nakaz rozbiórki obiektu budowlanego przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sprawach budowlanych, w których zazwyczaj chodzi o budowę lub rozbiórkę obiektu, trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnych są w istocie nieuniknione. Wykonanie nakazu rozbiórki prowadzi bowiem zazwyczaj do zniszczenia co najmniej części użytych do budowy materiałów budowlanych oraz wiąże się z poniesieniem nakładów finansowych. Ewentualny zaś powrót do stanu poprzedniego po wykonaniu takiego obowiązku, o ile jest możliwy, również wymaga poniesienia dodatkowych kosztów oraz nakładu pracy. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd skutkowałby rozbiórką obiektu budowlanego, a w przypadku niewykonania obowiązku nałożonego na stronę skarżącą skutkowałby wszczęciem postępowania egzekucyjnego, mającego na celu wyegzekwowanie nakazu rozbiórki. Wniosek pełnomocnika skarżącej Spółki należy zatem uznać za uzasadniony. Trzeba mieć jednocześnie na względzie, że stosownie do art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Nadto zwrócić należy uwagę, że o naruszeniu prawa i skutkach prawnych tego naruszenia, o ile istnieją, Sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji.