II SA/Gl 1337/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie nakazania skarżącemu usunięcia wymienionych w niej odpadów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., nr 270, ze zm.) dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powołanym przepisie i z taką sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia - "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku. Powinna być ona spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie stanowią wystarczającej podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie skarżący w ogóle nie umotywował, na czym opiera wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym nie przedstawiono sądowi przesłanek na obiektywną ocenę, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a., pomimo iż skarga została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. W postanowieniu z dnia 29 lipca 2014r., sygn. akt II OZ 726/14 (niepub.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pomimo tego, że usunięcie odpadów może generować po stronie podmiotu, na który nałożono stosowny nakaz konkretne koszty, to jednak strona skarżąca winna wykazać jakie konkretnie miałyby to być koszty, tak aby sąd administracyjny mógł dokonać oceny wniosku z punktu widzenia zaistnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Poza tym strona skarżąca winna mieć na względzie, że poniesienie nakładów finansowych w wyniku wykonania nawet wadliwej decyzji ze swej istoty nie musi wywołać skutku w postaci spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W takiej sytuacji stronie, która poniosła szkodę w wyniku wydania wadliwej decyzji, przysługuje bowiem roszczenie odszkodowawcze. W tej sytuacji, oceniając wniosek jako pozbawiony uzasadnionych przesłanek, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.