II OZ 726/14

Dnia 29 lipca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. i R. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 193/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. i R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2014 r., sygn. akt [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 193/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] lutego 2014 r., sygn. akt [...], którą ostatecznie nakazano A. i R. B. będącym właścicielami działki nr [...], położonej w miejscowości B., Gmina P., usunięcie z powyższej nieruchomości odpadów w następującej ilości: 420 m3 – do głębokości 2 m w granicach zasypanego naturalnego zbiornika wodnego oraz głębokości 0,5 m na terenie poza granicami zasypanego naturalnego zbiornika wodnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący A. B. i R. B. w skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając tego żądania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie przychylił się do tego wniosku. W motywach zaskarżonego postanowienia przytoczył treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazując, że przepis ten zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/04). Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 1153/12). Oceniając w powyższym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd stwierdził, że skarżący nie przytoczyli żadnych konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem im ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności nie wskazali jaką szkodę poniosą lub też jakie nieodwracalne skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. Ewentualna niewykonalność decyzji lub trudności w jej wykonaniu nie mogą zaś stanowić przyczyny wstrzymania jej wykonania. Zażalenie od ww. postanowienia wnieśli A. B. i R. B., podnosząc, że zaskarżona decyzja jest faktycznie niewykonalna, a w wyniku jej wykonania zaistnieją trudne do odwrócenia skutki, ponieważ nie są posiadaczami zgromadzonych na ich działce odpadów i kto inny nagromadził te odpady. Ponadto wskazali, że błędne jest twierdzenie Sądu, jakoby skarżący nie uzasadnili wniosku, ponieważ wskazywali, że w chwili obecnej brak jest dojazdu do ich nieruchomości oraz zachodzi konieczność współdziałania właścicieli wszystkich nieruchomości, na które dokonano nawiezienia odpadów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w istocie stanowi ono powielenie argumentacji skargi, a więc dotyczy merytorycznego rozpoznania skargi. Stronie skarżącej wyjaśnienia wymaga, że wniosek o wstrzymanie ze swej istoty może być zbadany wyłącznie pod kątem zaistnienia dwóch przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Podkreślenia wymaga także, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia Sąd nie bada zasadności samej skargi, czego de facto domagają się skarżący w niniejszej sprawie. Odnosząc się do treści zaskarżonego postanowienia wskazania wymaga, że w doktrynie i orzecznictwie nie budzi też wątpliwości, że analizą objęte są wyłącznie argumenty podane przez stronę, toteż winny one być przekonujące, rzetelne i wiarygodne. Jedną z przesłanek wstrzymania danego aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić wówczas, kiedy rozmiar szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego jest większy niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju, a oceniając rozmiar ewentualnej szkody należy uwzględnić okoliczności obiektywne i subiektywne – indywidualne dotyczące strony. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obejmuje taką materię, którą niełatwo jest zmienić w razie wykonania aktu. Zatem musi być także rozważana w kontekście specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że strona skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku. To obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek, tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. post. NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W powyższym kontekście również argumenty podniesione w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze, zarzuty dotyczące niewykonalność decyzji, błędnych ustaleń stanu faktycznego mogą być oceniane merytorycznie przez Sąd Administracyjny tylko przy rozpoznawaniu skargi, a nie etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie. W innym wypadku przed rozprawą mogłoby dojść bowiem do przedsądu, co w świetle obowiązujących przepisów byłoby niedopuszczalne. Po drugie, należy mieć też na względzie, że usunięcie odpadów może generować po stronie podmiotu, na który nałożono stosowny nakaz konkretne koszty. Jednak strona skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała jakie konkretnie miałyby to być koszty, tak aby Sąd Administracyjny mógłby dokonać oceny wniosku z punktu widzenia zaistnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poza tym strona skarżąca winna mieć na względzie, że poniesienie nakładów finansowych w wyniku wadliwej decyzji ze swej istoty nie musi wywołać skutku w postaci spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W takiej sytuacji stronie, która poniosła szkodę w wyniku wydania wadliwej decyzji przysługuje bowiem roszczenie odszkodowawcze. Dla tej oceny nie ma znaczenia to czy w chwili obecnej skarżący nie mają dojazdu do ich działki, jak i to czy wymagana jest współpraca właścicieli innych nieruchomości. Nie są to okoliczności uzasadniające zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. To bowiem od woli samych skarżących zależy w jaki sposób wykonają nakaz usunięcia odpadów z ich nieruchomości, tj. czy uczynią to we współpracy z innymi osobami, czy też poprzez prawnie zapewniony dostęp ich nieruchomości do drogi publicznej. Z tych względów zażalenie nie podlegało uwzględnieniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił oddalić zażalenie.