II SA/Gl 134/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Bartosz Otorowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skarg W. K., S.Ł., B. Ł., M.G., L.Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] z naruszeniem prawa. Decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 11a ust. 1, 11f i 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j.: Dz. U. 2008 r., Nr 193, poz. 1194 z poźn. zm. zwanej dalej w skrócie: "u.s.z.p." bądź "specustawą"), po rozpatrzeniu wniosku dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg występującego w imieniu Prezydenta Miasta B. , działający jako organ I instancji Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ul. [...] o długości 830 m do parametrów klasy D od ulicy [...] do ulicy [...], przebudowę zjazdów, skrzyżowań, budowę kanalizacji deszczowej, przebudowę i rozbudowę oświetlenia ulicznego, zabezpieczenie istniejących sieci uzbrojenia terenu. Jednocześnie organ zatwierdził podział nieruchomości w obrębie [...]. W osnowie decyzji zawarł także charakterystykę inwestycji (stan istniejący i projektowany), określenie linii rozgraniczających teren, wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż o prowadzonym postępowaniu powiadomił strony poprzez obwieszczenie, które zostało wywieszone na tablicy Ogłoszeń w Urzędzie Miejskim i w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu. Obwieszczenie zostało też opublikowane w prasie lokalnej "[...]". Ponadto stronom postępowania objętym wnioskiem o wydanie decyzji zostało pisemnie dostarczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...]r. W trakcie prowadzonego postępowania wpłynęło pismo B. Ł., M. G., S.Ł. oraz L. Ł., w którym wyrazili swój sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Stawiane w piśmie zarzuty dotyczyły zbyt małej szerokości drogi w liniach rozgraniczających. Stronom, jak stwierdził organ, udzielono pisemnej odpowiedzi. Wpłynęło również pismo W. K., która także wyraziła swój sprzeciw. W. K. uzyskała bowiem warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wiatą garażową na działkach 1 i 2, które zlokalizowane są przy ulicy [...] w B.. Działki powyższe od strony wschodniej bezpośrednio sąsiadują z planowaną inwestycją. Planowana inwestycja drogowa nie koliduje jednak, zdaniem organu, z planowaną zabudową działek budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Sprzeciw wobec inwestycji złożył także W. D. W załączeniu przekazał treść pisma do Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. Pismo to zostało złożone do Urzędu jeszcze przed rozpoczęciem postępowania. Na wniesione w powyższym piśmie uwagi W. D. otrzymał obszerne pisemne wyjaśnienia. W uzupełnieniu organ wskazał dodatkowo, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w otulinie Parku Krajobrazowego [...]. Wnioskodawca czyli Miejski Zarząd Dróg uzyskał pozytywną opinię Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] w K. - opinia z dnia [...]r. W opinii tej Dyrektor Parku stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie naruszy wartości przyrodniczych, historycznych i kulturowych oraz walorów krajobrazowych obszaru objętego ochroną prawną. Organ I instancji podkreślił nadto, że rygor natychmiastowej wykonalności został nadany decyzji ze względu na ważny interes społeczny, polegający na przyjęciu rozwiązań przestrzennych, funkcjonalnych i technicznych ograniczających wpływ projektowanego układu drogowego na inne obiektu budowlane oraz środowisko przyrodnicze, w tym ochronę zdrowia i życia ludzkiego. W. K. wniosła odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej sprzeciwiając się przejęciu części jej nieruchomości o numerach ewidencyjnych 3, 1, 2, które uległy podziałowi, pod projektowaną drogę gminną. Ponadto w swoim odwołaniu stwierdziła, iż "specustawa drogowa" dotyczy dróg państwowych i autostrad, a nie "drogi-miedzy" jaką jest ul. [...]. Podniosła też, iż przeprowadzone postępowanie w sprawie wydania decyzji było niezgodne z prawem ponieważ nie przeprowadzono z nią jako stroną i właścicielką gruntów konsultacji w sprawie przedmiotowej inwestycji, ponadto geodeci dokonywali pomiarów na nieruchomościach zanim decyzja została wydana. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wnieśli także B. Ł., M. G., S. Ł., L. Ł. zarzucając przedmiotowej decyzji, iż narusza ona przepisy Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) poprzez niedostosowanie szerokości projektowanej drogi gminnej klasy D do parametrów określonych w przedmiotowym rozporządzeniu. Wskazali też, że projektowana droga nie ma powiązania z innymi drogami publicznymi. Ponadto skarżący wskazali, iż przedmiotowa decyzja nie uzyskała aprobaty Rady Miasta B. i straciła źródło finansowania. W związku z powyższym strony nie zgadzają się, aby przedmiotowa inwestycja zatwierdzona niniejszą decyzją Prezydenta B. obejmowała w liniach rozgraniczających nieruchomość o numerze ewidencyjnym 4 - drogę gruntową, której są właścicielami. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż szerokość drogi w liniach rozgraniczających projektowanej inwestycji rzeczywiście jest mniejsza od wymaganej w rozporządzeniu, niemniej § 7 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza przyjęcie mniejszych szerokości ulic niż podane w ust. 1 pod warunkiem przeprowadzania odpowiedniej analizy zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu. Taką analizę powinien przeprowadzić projektant drogi. Do zaskarżonej decyzji dołączony jest projekt budowlany, który zawiera oświadczenie projektantów branży drogowej, iż projekt budowlany "Rozbudowa ulicy [...] w B." w części drogowej został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Za złożenie nieprawdziwego oświadczenia projektant ponosi zaś odpowiedzialność karną. Ponadto Miejski Zarząd Dróg w B. w piśmie z dnia [...]r. podtrzymał rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym a dotyczące odstępstwa od wymaganej szerokości drogi w liniach rozgraniczających zapewniając, iż projektant uwzględnił prognozowany wzrost ruchu na tej ulicy oraz że projekt spełnia wszelkie wymogi techniczne. Zarzut braku powiązania z innymi drogami, również jest niezasadny ponieważ żaden przepis nie nakłada na inwestora takiego obowiązku. W stosunku z kolei do zarzutów podniesionych przez W. K. Wojewoda [...] stwierdził, że "specustawa drogowa" ma zastosowanie również do projektowanych i jeszcze nie istniejących dróg publicznych, jak ma to miejsce w przedmiotowym przypadku. Obecnie, co prawda ul. W. ma status drogi gruntowej jednakże przedmiotową decyzją Prezydenta Miasta B. zatwierdzono lokalizację nowej drogi gminnej, w ramach istniejącej drogi nie posiadającej kategorii drogi publicznej. Nadanie kategorii drogi publicznej następuje po jej wyodrębnieniu planistycznym, ewidencyjnym, prawnym oraz budowlanym, z czego pierwszym etapem przy obecnym stanie prawnym jest decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W odpowiedzi na zarzut nie przeprowadzenia osobistych konsultacji ze skarżącą organ stwierdził z kolei że "specustawa drogowa" nie nakłada na organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej obowiązku jej konsultacji z właścicielami działek objętych inwestycją. Strona ma jedynie prawo zapoznać się z dokumentacją i złożyć wnioski w ramach postępowania. Z powyższego prawa strona skorzystała. Wnioski złożone przez stronę organ I instancji rozpatrzył, w tym także wniosek o wyłączenie działek skarżącej z zakresu inwestycji. Organ wydający decyzję w I instancji nie uwzględnił ich w toku postępowania, w uzasadnieniu jednak zaskarżonej decyzji wskazał powody ich nieuwzględnienia. Po przeanalizowaniu akt sprawy, ze szczególnym uwzględnieniem projektu budowlanego, organ II instancji nie stwierdza naruszenia prawa, ponieważ rozwiązania przyjęte w projekcie są zgodne z normami, a także zawierają wszelkie uzgodnienia i opinie wymagane przepisami prawa. W stosunku do zarzutu dokonywania pomiarów w terenie przez geodetów przed wydaniem decyzji, organ II instancji również nie stwierdza uchybień i podtrzymuje stanowisko organu I instancji. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza również projekt podziału nieruchomości w liniach rozgraniczających pas drogowy i przedmiotowy podział nie jest możliwy bez wcześniejszego dokonanego pomiaru w terenie przez uprawnione do tego osoby. Czynności te należy wykonać jeszcze przed etapem złożenia wniosku przed inwestora, ponieważ wniosek o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej wymaga gotowych projektów podziałów. W konsekwencji, zdaniem Wojewody [...], zaskarżona decyzja pierwszoinstancyjna o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Pismem z dnia [...]r. W. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu podniosła te same argumenty, które sformułowała w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając dodatkowo organowi I instancji, że prawdziwą przyczyną inwestycji była jej zdaniem chęć doprowadzenia drogi dojazdowej do willi, które nabywcy działek wybudowali pomimo braku dostępu do drogi publicznej. Skarga została wniesiona w terminie. Skargę na przedmiotową decyzję Wojewody [...] wnieśli też S.Ł. B.Ł., M. G., L. Ł.. W uzasadnieniu podnieśli te same odnoszące się do szerokości drogi argumenty, które wskazali już uprzednio. Podobnie jak W. K. uznali działania Prezydenta Miasta za bezprawne. Także ta skarga została wniesiona w terminie. Zarządzeniem z dnia [...]r., wydanym na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sprawy z obu skarg zostały połączone. W odpowiedzi na skargi organ II instancji wniósł o ich oddalenie przytaczając i rozszerzając argumenty podniesione już uprzednio w zaskarżonej decyzji. W trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 30 czerwca 2010 r. pełnomocnik Wojewody [...] na pytanie Sądu potwierdziła, iż ul. [...] nie posiadała i nie posiada nadal statusu drogi publicznej. Wskazała jako dodatkowy dowód na podaną okoliczność, że właśnie z tego powodu odrębną decyzją Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na podstawie przepisów wprowadzających reformę administracji publicznej, iż nieruchomość zajęta przez ul. [...] przeszła na własność gminy. Dodatkowym pismem procesowym z dnia [...]r. S. Ł. opisał swoje indywidualne problemy powstałe na tle wywłaszczenia i uzgodnienia treści księgi wieczystej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 3 przywołanej już wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględniając skargę na decyzję bądź postanowienie sąd administracyjny w zależności od okoliczności sprawy: 1) uchyla zaskarżoną decyzję bądź postanowienie w całości lub w części; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Stosownie natomiast do stanowiącego przepis szczególny art. 31 ust. 2 cytowanej już wyżej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych cyt. "W przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego". Przepis ten, w obecnie obowiązującym brzmieniu, pomimo stwierdzenia przez sąd administracyjny, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą kwalifikowaną, w wyżej opisanej sytuacji (gdy decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności i gdy roboty zostały rozpoczęte wcześniej niż w ciągu 2 tygodni przed datą wyrokowania) wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności, dopuszczając jedynie stwierdzenie w wyroku, iż decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także decyzji rozstrzygnięcie to poprzedzającej wykazało, że wniesiona skarga musiała zostać uwzględniona. Obie bowiem decyzje, zarówno zaskarżona decyzja Wojewody [...] jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji rażąco naruszają prawo. Na realizację Inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ulicy [...] w B. Prezydent Miasta B. zezwolił bowiem decyzją wydaną na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, po przeprowadzeniu przewidzianego ustawą tą postępowania, podczas gdy przywołana ustawa nie mogła stanowić podstawy prawnej podjętych przez organy działań. Wskazać w tym miejscu należy, że stosownie do art. 1 ust. 1 specustawy określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007, Nr 19, poz. 115 z późn. zm. zwanej dalej w skrócie: "u.d.p."). Odesłanie to nie przewiduje żadnych wyjątków co oznacza, że jedynie inwestycja dotycząca drogi stanowiącej drogę publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych może być prowadzona na zasadach i warunkach przewidzianych w specustawie z 2003 r. Podkreślenia wymaga zatem, że pojęcie "drogi publicznej" definiuje art. 1 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tym przepisem "drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych". Ustawa o drogach publicznych dzieli drogi te na następujące kategorie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe oraz drogi gminne (art. 2 ust. 1 ustawy). W zależności od rodzaju drogi, zaliczenie jej do odpowiedniej kategorii następuje w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw transportu (art. 5 ust. 2 u.d.p.) lub w formie uchwały organu samorządu terytorialnego odpowiedniego szczebla (art. 6 ust. 2, 6a ust. 2, art. 7 ust. 2 u.d.p.). Drogi niezaliczone do żadnej z wyżej wymienionych kategorii dróg publicznych posiadają status "dróg wewnętrznych" (art. 8 ust. 1 u.d.p.). W konsekwencji, skoro do tak zdefiniowanego pojęcia "drogi publicznej" odsyła art. 1 ust. 1 specustawy, określając zakres przedmiotowy jej zastosowania, to oczywistym jest, iż ustawa ta, przewidująca uproszczone zasady i procedury przygotowania i realizacji inwestycji drogowych, mające na celu przyspieszenie procesu rozwoju infrastruktury drogowej w Polsce, znajduje zastosowanie jedynie w przypadku inwestycji polegających na budowie (rozbudowie) dróg innych niż drogi wewnętrzne, w rozumieniu u.d.p. Jedynie zatem inwestycje dotyczące dróg zaliczonych w przewidzianym prawem trybie do dróg publicznych mogą być realizowane na podstawie uproszczonych procedur. Gdyby bowiem zamiarem ustawodawcy było wprowadzenie możliwości realizacji na podstawie specustawy także innych przedsięwzięć niż budowa lub rozbudowa dróg już posiadających status drogi publicznej to w odpowiedni sposób ukształtowałby przepisy specustawy. Stało się jednak inaczej i to właśnie ustawodawca jednoznacznie powiązał zakres przedmiotowy ustawy z pojęciem drogi publicznej nie w znaczeniu potocznym lecz prawnym, zdefiniowanym w ustawie o drogach publicznych. Niezależnie zatem od przywoływanych przez organ II instancji argumentów o charakterze praktycznym, zdaniem składu orzekającego niedopuszczalna byłaby interpretacja art. 1 ust. 1 u.s.z.p. wykraczająca poza jej wyraźne, jednoznaczne, literalne brzmienie i wyraźnie objawioną wolę ustawodawcy. Reguły wykładni, w tym zasada domniemania racjonalności ustawodawcy, na odmienną interpretację bowiem nie zezwalają. Wyprowadzony z literalnego brzmienia art. 1 ust. 1 specustawy wniosek, iż na jej podstawie nie mogą być realizowane inwestycje w zakresie dróg wewnętrznych (nie zaliczonych do żadnej spośród kategorii dróg publicznych) jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – por. np. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1795/08, wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 881/09. W orzeczeniach tych podkreśla się, iż przeciwko szerokiej wykładni art. 1 ust. 1 u.s.z.p. przemawia także charakter i funkcja tej ustawy. Przewidziane w specustawie rozwiązania mają bowiem charakter epizodyczny i szczególny. Ponadto, ustawa przewiduje daleko idące ułatwienia dla organów administracyjnych przy realizacji celu publicznego, jakim jest budowa (rozbudowa) sieci dróg publicznych, co z kolei powoduje ograniczenie uprawnień podmiotów indywidualnych, których nieruchomości znajdują się w pasie planowanej (rozbudowywanej) drogi publicznej. Wobec tego, skoro jest to regulacja stanowiąca wyjątek od powszechnie obowiązujących procedur gospodarowania nieruchomościami, nie można dokonywać wykładni rozszerzającej, rozciągającej stosowanie uproszczonych zasad i procedur do inwestycji nie będących drogami publicznymi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że jak wynika z akt sprawy opisana w decyzji organu I instancji ulica [...] w B. nie stanowi drogi publicznej. Choć bowiem w przeszłości organ I instancji takie twierdzenie wypowiadał, to jednak zarówno w decyzji drugoinstancyjnej, jak też w odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] jednoznacznie potwierdził, iż ulica [...], stanowiąca w dacie wydania przez organ I instancji decyzji zezwalającej na inwestycję jedynie drogę gruntową (notabene jak wynika z akt sprawy nie urządzoną technicznie), nie została zaliczona do dróg publicznych. Także obecna na rozprawie przed tut. Sądem pełnomocnik Wojewody [...] na pytanie Sądu dwukrotnie potwierdziła, że ul. [...] dopiero w przyszłości może ewentualnie zostać zaliczona do dróg gminnych, jednak obecnie statusu drogi publicznej nie posiada. Podała też, iż odrębną decyzją (jak wynika z akt sprawy wydaną w dniu 7 czerwca 2006 r., a odnoszącą się do działki nr 5) Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na podstawie przepisów wprowadzających reformę administracji publicznej, że nieruchomość zajęta przez ul. [...] przeszła na własność gminy. W konsekwencji decyzja organu I instancji rażąco naruszała art. 1 ust. 1 specustawy albowiem zastosowano przewidziany w niej tryb postępowania w odniesieniu do inwestycji dotyczącej drogi nie stanowiącej drogi publicznej. Pomimo, że droga nie miała statusu drogi publicznej, a tym samym jej budowa nie mogła być prowadzona na podstawie specustawy, orzekające w sprawie organy przyjęły uproszczoną, przewidzianą w ustawie tej procedurę, ograniczając tym samym uprawnienia podmiotów indywidualnych. Wskazanego rażącego naruszenia prawa nie dostrzegł rozpoznający wniesione odwołania Wojewoda [...] i decyzję pierwszoinstancyjną utrzymał w mocy. W konsekwencji takim samym naruszeniem prawa dotknięta jest zaskarżona decyzja drugoinstancyjna. Wobec stwierdzenia wskazanej wyżej przesłanki z art. 156 k.p.a. Sąd zwolniony jest z obowiązku ustosunkowania się do pozostałych zarzutów skarg. Dotyczą one bowiem szczegółowych kwestii związanych z przyjętym przez organy trybem przygotowania i realizacji inwestycji podczas gdy zdaniem składu orzekającego tryb ten, określony specustawą, w całości nie mógł znaleźć zastosowania w stosunku do inwestycji dotyczącej drogi nie posiadającej statusu drogi publicznej. Stosownie do art. 31 ust. 2 u.s.z.p. w obecnym brzmieniu koniecznym było zatem stwierdzenie wydania obydwu decyzji z naruszeniem prawa. Przepis niniejszy znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie albowiem decyzji pierwszoinstancyjnej nadano klauzulę natychmiastowej wykonalności, budowa zaś, jak wynika z nadesłanego na wezwanie Sądu pisma Miejskiego Zarządu Dróg w B. rozpoczęta została w dniu [...]r. W konsekwencji Sąd uwzględnił skargi i na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 31 ust. 2 u.s.z.p. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd nie orzekał z uwagi na brak stosownego wniosku.