II SA/Gl 1348/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi T.B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 473/19 w sprawie ze skargi T.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego. Burmistrz Miasta C. decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 8, art. 11 ust. 2 i art. 106 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1769) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił T.B. (dalej jako strona lub skarżący) przyznania zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności w wysokości 130 zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że skarżącemu w grudniu 2017 r. przedłożono ofertę pracy, z której skarżący nie skorzystał. Z wnioskiem o przyznanie przedmiotowej pomocy wystąpił 4 stycznia 2018 r., a ponowił go 7 czerwca 2018 r. Organ ustalił, że strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zamieszkuje w lokalu socjalnym oraz od kilku lat jest objęta świadczeniami z pomocy społecznej. Nadto organ wskazał, że źródłem utrzymania strony są prace dorywcze, z których osiąga dochód w wysokości około 800 zł miesięcznie, co z dodatkiem mieszkaniowym oraz energetycznym daje kwotę 881 zł. W ocenie organu pierwszej instancji niepodejmowanie zatrudnienia na umowę o pracę skutkuje tym, że strona nie poprawia swojej sytuacji zawodowej i materialnej. Nadto organ zwrócił uwagę na kwalifikacje strony oraz jej wiek, jak również zaznaczył, że strona nie legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wskazał, że odmowa podjęcia zatrudnienia była nieuzasadniona i stanowiła formę braku współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Następnie organ ten odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, że świadczenia z pomocy społecznej posiadają subsydiarny charakter i winny być wykorzystywane jedynie wówczas, gdy wnioskodawca nie jest w stanie przy wykorzystaniu własnych zasobów, możliwości i uprawnień zaspokajać swoich potrzeb. W końcowej części uzasadnienia organ zwrócił także uwagę na ograniczone środki finansowe, którymi dysponuje pomoc społeczna. Z decyzją tą nie zgodził się skarżący, który wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej. W odwołaniu tym skarżący wyraził jedynie niezadowolenie z otrzymanej decyzji i uznał ją za sprzeczną z interesem społecznym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przybliżył przebieg czynności podejmowanych w sprawie od momentu złożenia wniosku o przyznanie wnioskowanego świadczenia. W dalszej kolejności organ odwoławczy przytoczył treść przepisów ustawy o pomocy społecznej mających zastosowanie w sprawie, ze szczególnym uwzględnieniem postanowień art. 39 ust. 2 oraz art. 11 ust. 2 tej ustawy. W tej części uzasadnienia przywołano brzmienie art. 3 ust. 4 i przeprowadzono jego wykładnię zwracając uwagę na to, że organy pomocy społecznej obowiązane są mieć w polu widzenia nie tylko potrzeby osoby ubiegającej się o świadczenie, ale także potrzeby innych osób i możliwości ich zaspokajania. Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 4 ustawy oraz art. 8 tego aktu normatywnego oraz odniósł się do protokołu przesłuchania strony z [...] r. i deklarowanego przez nią dochodu, a dalej zaakcentowano, że z uwagi na wiek i stan zdrowia oraz posiadane kwalifikacje strona jest zdolna do podjęcia zatrudnienia. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał na cele pomocy społecznej oraz podkreślił jej subsydiarny charakter. W ocenie tego organu rozstrzygnięcie podjęte przez organ pierwszej instancji jest prawidłowe i zasługuje na utrzymanie, a zgromadzony materiał dowodowy w ramach przeprowadzonego postępowania dowodowego, pozwala na podjęcie takiego rozstrzygnięcia. W konkluzji organ odwoławczy nie dostrzegł uchybień w zakresie przepisów postępowania administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na tę decyzję wniósł skarżący, który uznał ją za niesłuszną i krzywdzącą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wyrokiem z dnia 23 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 473/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd podał, że na wstępie przyjdzie odnieść się do zagadnień sprawy. Skarżący wnioskiem z 7 czerwca 2018 r. wystąpił do organu pierwszej instancji o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w analogicznej formie jak we wniosku ze stycznia 2018 r. We wskazanym dniu pracownik przeprowadził ze skarżącym rozmowę, której podstawowe informacje zamieszczone zostały w sporządzonym protokole, a następnie organ pierwszej instancji wydał decyzję, mocą której odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanej pomocy. W następstwie wniesionego odwołania organ odwoławczy zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie wywiadu środowiskowego i taki wywiad przeprowadzony został [...] r. Przedstawiony przebieg postępowania odnieść należy do obowiązujących reguł w tym zakresie, otóż zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego oraz decyzji w sprawach cudzoziemców, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Oznacza to, że przeprowadzenie tej czynności procesowej ma charakter obligatoryjny w ramach postępowania o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji, z uwagi na stały kontakt ze skarżącym, ograniczył się do rozmowy przeprowadzonej z nim przez pracownika. Przywoływana rozmowa nie może być uznana za dopełnienie obowiązku wynikającego z powyższego przepisu, a tym samym decyzja organu pierwszej instancji obarczona została wadą, która uzasadniałaby uwzględnienie wniesionej skargi. Podkreślono, że organ odwoławczy w następstwie wniesionego odwołania zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie wskazanej czynności procesowej i czynność ta została przeprowadzona. Oznacza to, że sygnalizowane powyżej uchybienie zostało przez ten organ skorygowane i na obecnym etapie oceny prowadzonego postępowania można uznać, że o ile decyzja organu pierwszej instancji zawierała wskazane uchybienie to już decyzja organu odwoławczego tego uchybienia nie zawiera. W tej sytuacji wadliwość prowadzonego postępowania dowodowego została przez organ odwoławczy skorygowana i aktualnie brak jest podstaw z tego powodu uwzględniać wniesioną skargę. Po rozważeniu zagadnień o charakterze procesowym odniesiono się do kwestii materialnoprawnych poddanej kontroli decyzji. Organy administracji obu instancji odmówiły skarżącemu przyznania zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności w wysokości 130 zł. W motywach tego rozstrzygnięcia podkreślono, że odmowa spowodowana została tym, że skarżący posiada dochód przekraczający kryterium uprawniające do otrzymania wnioskowanego świadczenia, a dodatkowo podniesiono, że strona jest osobą stosunkowo młodą i legitymującą się dobrym wykształceniem, ponieważ posiada wykształcenie średnie techniczne (technik budowlany) i posiada liczne dodatkowe kwalifikacje, jednakże nie wykorzystuje ich, a dowodem tego była ostatnia odmowa przyjęcia oferty pracy zgodna z jego kwalifikacjami. W konsekwencji organ ten uznał, że skarżący nie wykorzystuje posiadanych możliwości w celu poprawy trudnej sytuacji życiowej, a tym samym wyczerpana została przesłanka odmowy przyznania świadczenia przewidziana treścią art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu podzielił argumentację prezentowaną w decyzji organu pierwszej instancji i utrzymał w mocy rozstrzygnięcie tego organu. Przeprowadzając kontrolę obu decyzji Sąd zauważył, że rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie podjęte zostały w warunkach uznania administracyjnego przy wykorzystaniu pojęć niedookreślonych. Sytuacja taka wymusza w pierwszej kolejności sprawdzenie czy kontrolowane rozstrzygnięcia wydane zostały po wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Na tak postawione pytanie udzielić należy odpowiedzi pozytywnej, mając w polu widzenia podniesioną powyżej uwagę co do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. Na marginesie Sąd zauważył, że dla organu pierwszej instancji sytuacja osobista i majątkowa skarżącego jest dobrze znana, ponieważ od dłuższego okresu czasu korzysta on ze świadczeń z pomocy społecznej. Na uwagę zasługuje to, że skarżący nie spełnia wymogów do otrzymania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej, ponieważ jak deklaruje z pracy dorywczej i dodatku mieszkaniowego posiada dochód w wysokości ponad 880 zł miesięcznie i kwota ta przekracza wysokość kryterium dochodowego uprawniającego do otrzymania takiej pomocy wynoszące 634,00 zł, a od 1 października 2018 r. 701,00 zł. Oznacza to, że skarżący może ubiegać się jedynie o przyznanie specjalnego zasiłku celowego lub zasiłku celowego zwrotnego w przypadku stwierdzenia występowania szczególnej okoliczności uzasadniającej przyznanie tego typu pomocy. Analiza akt administracyjnych nie daje podstaw dla uznania, aby taka szczególna sytuacja występowała, a dodatkowo podkreślić trzeba, że w przypadku skarżącego występują przesłanki odmowy przyznania świadczenia przewidziane treścią art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z tym przepisem organ może odmówić przyznania świadczenia w przypadku braku współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny o systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną, mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. W rozpoznawanej sprawie skarżący otrzymał propozycję pracy ze strony organu zatrudnienia i z tej możliwości nie skorzystał, przy czym argumentował, że powodem rezygnacji z tej propozycji był stan zdrowia, który uniemożliwia mu wykonywanie pracy w pozycji stojącej. Argumentacja prezentowana przez skarżącego z jednej strony wygląda logicznie i mogłaby zostać uznana za prawidłową, jednakże okoliczności rozpoznawanej sprawy nie dają podstaw dla przyjęcia takiego stanowiska. Po pierwsze skarżący stosowny certyfikat dotyczący [...] otrzymał 26 października 2017 r., a propozycję pracy otrzymał 12 grudnia 2017 r., zatem po upływie niespełna dwóch miesięcy. Oznacza to, że skarżący mógł uczestniczyć w stosownym kursie, ale już nie może podjąć zatrudnienia, przy niezmienionym stanie zdrowia. Drugi powód odrzucenia argumentacji prezentowanej przez skarżącego sprowadza się do tego, że tylko on deklaruje zły stan zdrowia, gdyż nie legitymuje się na tę okoliczność stosownym orzeczeniem, jak również po otrzymaniu przedmiotowej oferty sam uznał, że ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie jej przyjąć, a nie udał się do lekarza medycyny pracy celem zweryfikowania jego możliwości w tym zakresie. W konkluzji Sąd stwierdził, że zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy pozwala uznać, że w sprawie występują przesłanki uzasadniające wykorzystanie postanowień art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej do odmowy przyznania zasiłku celowego na zaspokojenie zgłoszonych potrzeb, ponieważ skarżący odmówił przyjęcia oferty pracy i nie wskazał na usprawiedliwione powody takiej decyzji. Dodatkowo zauważył, że organ odwoławczy rozpoznawał przedmiotową sprawę w kontekście postanowień art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, a zatem w kontekście celów i możliwości pomocy społecznej. W ocenie tego organu celem pomocy społecznej jest zaspokajanie potrzeb osób i rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji, jeżeli przy wykorzystaniu własnych uprawnień, zasobów i możliwości nie są w stanie ich przezwyciężyć. Skarżący dysponuje sporymi możliwościami podjęcia zatrudnienia, jednakże tego nie czyni i nie podejmuje działań zmierzających do poprawy swojej sytuacji osobistej i materialnej, a to oznacza, że brak jest podstaw do przyznania mu świadczenia z pomocy społecznej. Sąd nie może wnikać w motywy, którymi kieruje się skarżący, jednakże nie może umknąć jego uwadze zadłużenie skarżącego wynoszące ponad 100 000 zł, które może determinować jego postępowanie. Nadto Sąd wyjaśnił, że skarżący złożył wniosek o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na złożony do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. wniosek o zmianę adwokata reprezentującego go przed tutejszym Sądem w ramach prawa pomocy. Skarżący uzasadniał wniosek utratą zaufania do adwokata. Złożony wniosek nie został uwzględniony, ponieważ zdaniem składu orzekającego skarżący nie uprawdopodobnił podejmowanych przez siebie czynności. Przyjdzie zauważyć, że skarżący pismem z 4 lipca 2019 r. wystąpił do tutejszego Sądu z wnioskiem o zmianę adwokata i przedstawił podejmowane działania zmierzające do skontaktowania się z wyznaczonym pełnomocnikiem. Pismem z 10 lipca 2019 r. skarżący został poinformowany o tym, że taki wniosek może złożyć do samorządu zawodowego, a nie do sądu administracyjnego. W następstwie tej informacji skarżący pismem z 17 lipca 2019 r. poinformował Sąd o tym, że cofa pełnomocnictwo udzielone wyznaczonemu adwokatowi, a zarazem pismem z 4 lipca 2019 r. wystąpił do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. o zmianę przydzielonego adwokata. Informacje podane przez skarżącego we wskazanym piśmie nie są wystarczające do tego, aby uwzględnić wniosek o odroczenie rozprawy, ponieważ w danym dniu skarżący miał przyznanego pełnomocnika, którego pełnomocnictwo było aktualne i ważne, zatem brak było podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Z tych wszystkich względów skargę oddalono. Powyższy wyrok uprawomocnił się z dniem 15 listopada 2019 r. na skutek niewniesienia skargi kasacyjnej wobec bezskutecznego upływu 30-dniowego terminu od daty doręczenia skarżącemu w dniu 15 października 2019 r. opinii pełnomocnika z urzędu o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pismem z daty 10 października 2019 r., nadanym w dniu 14 października 2019 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania sądowego, domagając się uchylenia powyższego wyroku i ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Skarżący zarzucił, że pomimo wyznaczenia mu pełnomocnika, nie był należycie reprezentowany w postępowaniu sądowym. W dniu 28 czerwca 2019 r. w drodze korespondencji mailowej przesłał pełnomocnikowi dokumentację medyczną, dotyczącą stanu jego zdrowia, w tym kartę informacyjną nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej z dnia 3 grudnia 2017 r., stwierdzającej nawrót rwy kulszowej z bólem lędźwiowo-krzyżowym, jednak dokumenty nie zostały złożone w sądzie przez pełnomocnika. Na tej podstawie skarżący podniósł, że przyczyną niepodjęcia pracy w dniu 12 grudnia 2017 r. był zły stan zdrowia, co nie było znane sądowi w dacie wydania wyroku. Dla poparcia stanowiska skarżący przywołał wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1086/16. Do skargi o wznowienie skarżący dołączył wydruk korespondencji mailowej z pełnomocnikiem oraz kserokopie karty informacyjnej z dnia 3 grudnia 2017 r., karty wypisowej leczenia sanatoryjnego w okresie od 15 września 2018 r. do 6 października 2018 r., zaświadczenia lekarskie z daty 9 lipca 2008 r., 10 lipca 2008 r., 6 czerwca 2012 r., 11 marca 2014 r., kartę informacyjną leczenia sanatoryjnego od 28 października 2014 r. do 18 listopada 2014 r., kartę informacyjną leczenia ambulatoryjnego od 23 lutego 2015 r. do 6 marca 2015 r., kartę wypisową leczenia sanatoryjnego od 15 września 2018 r. do 6 października 2018 r., orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...]r., opinię MOPS z dnia [...]r., zaświadczenie MOPS z dnia [...]r., skierowanie do otrzymania pomocy żywnościowej, kartę informacyjną opieki zdrowotnej z dnia 27 kwietnia 2019 r., plan zabiegów od 11 maja 2019 r. do 3 czerwca 2019 r., skierowanie na leczenie uzdrowiskowe, kartę informacyjną opieki zdrowotnej z dnia 22 sierpnia 2019 r. oraz dwa zaświadczenia lekarskie z nieczytelną datą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego nie jest uzasadniona. Przesłanki wznowieniowe wymieniają przepisy art. 271-273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Mając na uwadze zarzuty zawarte w skardze o wznowienie, należy brać pod rozwagę dwie przesłanki: 1) pozbawienie możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa (art. 271 pkt 2 ustawy), 2) późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 ustawy). Przytoczone przez skarżącego podstawy wznowienia nie wystąpiły jednak w niniejszej sprawie. Po połączeniu dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy zgodnie z treścią art. 281 zd. 2 ustawy, co było niezbędne z uwagi na formalne przytoczenie przesłanki restytucyjnej z art. 273 § 2 ustawy, sąd administracyjny stwierdził bowiem, że skarga o wznowienie nie może odnieść skutku, mimo że skarżący formalnie przywołał przesłanki wznowieniowe i dochował terminu do wznowienia postępowania. Brak jednak podstaw do przyjęcia, aby skarżący został pozbawiony możności działania w poprzednim postępowaniu sądowym wskutek naruszenia przepisów postępowania. Z akt sprawy tut. Sądu II SA/Gl 473/19, wynika że na wniosek skarżącego ustanowiono dla niego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata. Skarżący został poinformowany pismem z dnia 10 lipca 2019 r. o możliwości złożenia do właściwego organu samorządu zawodowego wniosku o zmianę pełnomocnika. Skarżący pismem z dnia 17 lipca 2019 r. poinformował Sąd o cofnięciu pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi. Jednak ani w toku poprzedniego postępowania, ani też w skardze o wznowienie skarżący nie wykazał, aby wystąpił do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. o zmianę adwokata, aczkolwiek na tego rodzaju okoliczności powołał się w piśmie z dnia 4 lipca 2019 r., domagając się na tej podstawie odroczenia rozprawy, wyznaczonej na dzień 23 lipca 2019 r. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego, stojąc na stanowisku, że w dacie rozprawy pełnomocnictwo było aktualne i ważne (vide: str. 6-7 uzasadnienia wyroku). Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania, skład orzekający nie stwierdził ani pozbawienia skarżącego możności działania, ani tym bardziej naruszenia przepisów postępowania. Skarżący został prawidłowo pouczony o trybie zmiany wyznaczonego mu pełnomocnika z urzędu. Brak było też podstaw do uwzględnienia jego wniosku o odroczenie rozprawy. Zgodnie z art. 109 cyt. ustawy, rozprawa ulega odroczeniu w razie stwierdzenia nieprawidłowości zawiadomienia strony albo jeżeli jej nieobecność lub nieobecność pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Skarżący nie wykazał, aby wystąpił o zmianę wyznaczonego pełnomocnika przed rozprawą w poprzednim postępowaniu. Zatem przesłanka z art. 271 pkt 2 ustawy nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Po merytorycznym rozpoznaniu skargi o wznowienie, sąd administracyjny nie stwierdził też podstawy wznowieniowej z art. 273 § 2 ustawy. Na tej podstawie wznowienie postępowania sądowego uzasadniają tylko te przesłanki, które jako okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, odnoszą się do postępowania sądowoadministracyjnego, mogąc mieć wpływ na jego wynik, a nie – dotyczą postępowania administracyjnego, w którym ostatecznie rozstrzygnięto sprawę administracyjną. Istnienie przyczyn restytucyjnych uzasadnia uchylenie lub zmianę prawomocnego orzeczenia tylko wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy stwierdzonymi przyczynami a treścią orzeczenia Sądu. Zatem jeżeli wykryte okoliczności faktyczne lub środki dowodowe mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej, to powinny być wykorzystane w postępowaniu administracyjnym i nie uzasadniają wznowienia postępowania sądowego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2265/18, LEX nr 2739726). W niniejszej sprawie dołączone do skargi o wznowienie dokumenty w postaci korespondencji skarżącego z pełnomocnikiem oraz dokumentacja medyczna i lekarska, należy pogrupować na dokumenty, które istniały przed wydaniem zaskarżonej decyzji o odmowie przyznania zasiłku celowego, tj. przed dniem 9 listopada 2018 r. oraz dokumenty, które pochodzą z daty po jej wydaniu, a nawet po wydaniu wyroku w poprzedniej sprawie. W szczególności, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności pochodzi z daty [...]r. a orzeczenie wydano do dnia [...] r. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji skarżący dysponował też kartą informacyjną z dnia 3 grudnia 2017 r., stwierdzającą nawrót rwy kulszowej. Stąd też są to dokumenty, z których mógł skorzystać w postępowaniu administracyjnym. Co więcej, żaden z tych dokumentów nie miałby wpływu na wynik sprawy sądowej. W dacie wydania zaskarżonej decyzji skarżący osiągał dochód z pracy dorywczej i dodatku mieszkaniowego w wysokości ponad 880 zł miesięcznie. Tymczasem kryterium dochodowe dla jednoosobowego gospodarstwa wynosiło ówcześnie 634 zł, a od dnia 1 października 2018 r. – kwotę 701 zł. Stąd też jedynie wystąpienie szczególnych okoliczności uzasadniałoby przyznanie skarżącemu zasiłku celowego. Dodatkowo w poprzedniej sprawie Sąd powołał się na dalszą przesłankę odmowną w postaci nieuzasadnionej odmowy zatrudnienia (art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 1507). Skarżący nie zgodził się z takim stanowiskiem, powołując się na zły stan zdrowia, a mianowicie nawrót rwy kulszowej przed otrzymaniem propozycji pracy w dniu 12 grudnia 2017 r. Pomijając kwestię, że skarżący przed wydaniem zaskarżonej decyzji dysponował zaświadczeniem lekarskim z dnia 3 grudnia 2017 r., to stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie istotne jest, że skarżący nie zweryfikował stanu zdrowia we właściwej placówce medycyny pracy dla wykazania, że stan zdrowia uniemożliwia mu podjęcie pracy w zakresie obsługi i programowania obrabiarek sterowanych numerycznie. Kwalifikacje zawodowe w tym zakresie skarżący otrzymał 26 października 2017 r. Stąd też przedłożona przez niego dokumentacja medyczna, pochodząca sprzed daty wydania zaskarżonej decyzji, nie miała żadnego wpływu na wynik poprzedniego postępowania sądowego i nie uzasadnia jego wznowienia na podstawie art. 273 § 2 ustawy. Bez wpływu na wynik sprawy sądowej były też dokumenty w postaci karty informacyjnej, planu zabiegów i skierowanie na leczenie uzdrowiskowe, powstałe już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Dokumenty te nie dotyczą bowiem stanu faktycznego z daty orzekania przez organy administracji jako miarodajnego dla oceny legalności decyzji. O ile stan zdrowia skarżącego uległ pogorszeniu, możliwe jest ponowne ubieganie się o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Z tych wszystkich względów brak podstaw do stwierdzenia, aby w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania sądowego zakończonego kwestionowanym przez skarżącego wyrokiem. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny, po przeprowadzeniu merytorycznej oceny przywołanych przez skarżącego przesłanek wznowieniowych, skargę o wznowienie oddalił na podstawie art. 282 § 2 cyt. ustawy. mr