II SA/Gl 1372/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania oddala skargę Pismem z 19 lutego 2018 r, M. B. wystąpiła do Prezydenta Miasta G. o wymeldowanie z zajmowanego przez nią lokalu przy ul. [...] w G. D. B. Prezydent Miasta G. decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 35 w związku z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2018 r. poz. 1382) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił wymeldowania D. B. z lokalu położonego w G. przy ul. [...]. W rozbudowanym uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji przedstawił wpierw przebieg prowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie. W bardzo skrupulatny sposób przedstawiono każdą czynność procesową i wynikające z niej ustalenia. W uzasadnieniu tym zamieszczono także obszerne wyjaśnienia składane w trakcie prowadzonego postępowania przez D. B., który do [...] r. przebywał w zakładzie karnym, w którym odbywał karę pozbawienia wolności. Organ zaznaczył, że o [...] r. wyżej wymieniony przebywa w przedmiotowym lokalu, a kluczami do tego lokalu dysponował i były one złożone w depozycie zakładu karnego, jednakże zostały z niego zabrane przez A. S. i nie wie co się z nimi stało. W dalszej części uzasadnienia przybliżono opis wizyty w przedmiotowym lokalu [...] r., której celem było zweryfikowanie prawdziwości twierdzeń D. B. co do zamieszkiwania w tym lokalu. W kolejnych częściach uzasadnienia prezentowano kolejne czynności podejmowane w ramach prowadzonego postępowania zmierzające do wyjaśnienia sytuacji zamieszkiwania wyżej wymienionego w spornym lokalu, a w szczególności zamieszczono informacje związane z przesłuchiwaniem świadków wskazywanych w ramach tego postępowania. Następnie organ przybliżył oględziny spornego lokalu przeprowadzone [...] r., w których uczestniczył zamieszkujący w nim D. B.. Analogiczne oględziny tego lokalu przeprowadzone były [...] r., i w nich także uczestniczył D. B. W dalszej części uzasadnienia przybliżono kolejne czynności procesowe podejmowane w prowadzonym postępowaniu, a związane z przesłuchaniem kolejnych świadków w sprawie, a w końcowej części uzasadnienia odniesiono się do aspektów normatywnych rozpoznawanej sprawy i stwierdzono, że obowiązek meldunkowy służy wyłącznie do ewidencjonowania ruchów ludności, a jego podstawą powinna być zmiana miejsca pobytu. Podkreślono, że zamieszkiwanie w lokalu nie rodzi praw do niego, a meldunek nie może być traktowany jako uzyskanie prawa do zamieszkiwania w lokalu. W konkluzji uzasadnienia stwierdzono, że organ zobowiązany był do oceny czy przesłanka wymeldowania osoby z pobytu stałego wystąpiła, a zatem czy nastąpiło faktyczne, trwałe i dobrowolne opuszczenie lokalu bez wymeldowania z dotychczasowego miejsca pobytu stałego i uznano, że okoliczność taka w sprawie tej nie wystąpiła. Z decyzją tą nie zgodziła się M. B., która reprezentowana przez adwokata A. S. wniosła odwołanie do Wojewody Śląskiego w Katowicach. W odwołaniu tym zarzuciła decyzji organu pierwszej instancji naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez nieuzasadnioną odmowę wymeldowania D. B. z uwagi na brak posiadania przez niego tytułu prawnego do zamieszkiwania lub korzystania z lokalu, bezprawne przebywanie przez niego w tym miejscu i nieopuszczenie go wbrew woli odwołującej. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 89 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w sytuacji, gdy w sprawie zachodziła konieczność uzgodnienia interesów stron i wyjaśnienia sprawy wobec istotnych rozbieżności w zebranym materiale dowodowym. Nadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania a to art. 7 w związku z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie i obrazę słusznego interesu strony postępowania na skutek nieuzasadnionej okolicznościami odmowy wymeldowania D. B. z przedmiotowego lokalu. Dodatkowo w odwołaniu tym wystąpiono o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 wyżej wymienionego Kodeksu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania z powództwa M. B. przeciwko D. B. o ochronę naruszonego posiadania, ewentualnie do czasu rozpoznania wniosku o udzielenie zabezpieczenia roszczeń zgłoszonego w pozwie. Ponadto w odwołaniu tym wystąpiono o przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, ewentualnie o zlecenie organowi pierwszej instancji przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. W motywach odwołania przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania oraz przybliżono czynności podejmowane przez organ pierwszej instancji. W dalszej części odwołania zawarto argumenty przemawiające za uznaniem, że organ pierwszej instancji dopuścił się wskazanych powyżej naruszeń. W dalszej części odwołania przywołano orzecznictwo sądów administracyjnych, które wspiera postawione zarzuty, a we wnioskach uznano, że zgłoszony wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania jest zasadny. Wojewoda Śląski decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, ze szczególnym uwzględnieniem treści odwołania i zamieszczonych w nim wniosków. Następnie organ ten przywołał treść mających w sprawie zastosowanie przepisów jak również wskazał, że dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych zachowało aktualność. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie bezspornym jest, że D. B. nie opuścił lokalu, w którym jest zameldowany na pobyt stały. Okresowe nieobecności wyżej wymienionego w tym lokalu w ocenie organu odwoławczego nie zmieniają faktu, że jest on miejscem, w którym aktualnie przebywa. Za takim stanem faktycznym przemawia również pozew złożony do sądu powszechnego o opuszczenie tego lokalu przez D. B., w którym w ocenie głównej najemczyni bezprawnie przebywa. Fakt zamieszkiwania wyżej wymienionego we wskazanym lokalu wynika z jego oświadczeń, jak również z informacji składanych przez świadków wypowiadających się w ramach prowadzonego postępowania dowodowego. Fakt ten znajdował potwierdzenie w ramach przeprowadzanych wizji lokalnych w tym lokalu dokonywanych przez pracowników organu pierwszej instancji. W konsekwencji organ ten uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki niezbędne do wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej, albowiem D. B. nie opuścił spornego lokalu w sposób dobrowolny i trwały. W dalszej części uzasadnienia wskazano na charakter prawny obowiązku meldunkowego, jak również pokreślono, że nie wiążą się z nim żadne uprawnienia do lokalu, w którym osoba jest zameldowana na pobyt stały. W dalszej kolejności organ odniósł się do wniosków o zawieszenie prowadzonego postępowania i nie podzielił zasadności podjęcia takiego rozstrzygnięcia, ponieważ okoliczności wskazywane we wniosku nie mają przełożenia na prowadzone postępowanie administracyjne i na ewentualne rozstrzygnięcie w sprawie. Odnosząc się do zarzutu nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej przez organ pierwszej instancji, organ wyższego stopnia wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniosła M. B. reprezentowana przez adwokata A. S. W skardze tej wystąpiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez nieuzasadnioną odmowę wymeldowania D. B. z uwagi na brak posiadania przez niego tytułu prawnego do zamieszkiwania lub korzystania z lokalu, bezprawne przebywanie przez niego w tym miejscu i nieopuszczenie go wbrew woli skarżącej, nadto przez kilkanaście lat nie dopełnił obowiązku wymeldowania się, chociaż wielokrotnie zmieniał miejsce zamieszkania. Naruszenie przepisów postępowania, a to art. 89 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w sytuacji, gdy w sprawie zachodziła konieczność uzgodnienia interesów stron i wyjaśnienia sprawy wobec istotnych rozbieżności w zebranym materiale dowodowym. Nadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w związku z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie i obrazę słusznego interesu strony postępowania na skutek nieuzasadnionej okolicznościami odmowy wymeldowania D. B. z przedmiotowego lokalu, co wzbudziło poczucie braku zaufania strony do organów samorządowych, w szczególności do rzetelnego wyjaśnienia sprawy. Dodatkowo zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wydanie kwestionowanej decyzji poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ostatnim zarzutem uczyniono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, a mianowicie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy z powództwa skarżącej przeciwko D. B. W motywach skargi przybliżono stan faktyczny w sprawie jak również obowiązujące regulacje prawne. Rozwinięto argumentację dotyczącą wskazanych powyżej naruszeń prawa, których dopuściły się organy administracji publicznej. Brak wymeldowania D. B. z przedmiotowego lokalu skutkuje niemożnością jego prawidłowego wykorzystywania przez skarżącą. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wystąpił o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) wykazała, że zaskarżona decyzją odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Przed przystąpieniem do oceny działań podejmowanych przez organy administracji, a w szczególności podejmowanych rozstrzygnięć, przyjdzie odwołać się do przepisów regulujących problematykę meldunkową. W tym zakresie kluczową rolę odgrywają przepisy normujące wymeldowanie z miejsca zameldowania na pobyt stały. Stosownie do postanowień art. 33 ustawy o ewidencji ludności obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się. Po myśli art. 33 ust. 2 tej ustawy wymeldowania z miejsca pobytu stałego albo z miejsca pobytu czasowego dokonuje się: w formie pisemnej na formularzu w organie gminy właściwym dla dotychczasowego miejsca pobytu, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport, albo w formie dokumentu elektronicznego, na formularzu umożliwiającym wprowadzenie danych do rejestru PESEL przez organ pod warunkiem otrzymania urzędowego poświadczenia odbioru. Wymeldować się z miejsca pobytu stałego lub czasowego można dokonując zameldowania w nowym miejscu pobytu. Stosownie natomiast do postanowień art. 35 tej ustawy organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2 tej ustawy, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Przywołane powyżej przepisy wskazują, że wymeldowanie występuje wówczas, gdy obywatel opuści miejsce stałego pobytu i nie dopełni obowiązku wymeldowania się. Oznacza to zatem, że decyzja o wymeldowaniu jest wydawana wówczas, gdy obywatel nie dopełni ciążącego na nim obowiązku wymeldowania się. W przywołanym przepisie kluczową rolę odgrywa słowo "opuszcza". Jak akcentuje się to w orzecznictwie sądów administracyjnych, opuszczenie lokalu, w którym było się zameldowanym na pobyt stały musi mieć przymiot dowolności. Na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. nakaz eksmisji, odbywanie kary pozbawienia wolności, nakaz opuszczenia lokalu, zakaz zbliżania się do członków rodziny). Innymi słowy, chodzi tu o te wszystkie sytuacje, gdy opuszczenie miejsca pobytu stałego jest wynikiem wykonania prawomocnych wyroków sądów powszechnych bądź orzeczeń właściwych organów administracji publicznej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje w tej sytuacji chęć ponownego zamieszkania w dotychczasowym miejscu zameldowania. Należy mieć bowiem na uwadze, że przepisy dotyczące zameldowania i wymeldowania mają charakter rejestrowy a utrzymywanie zameldowania strony skarżącej, prowadziłoby do utrzymywania fikcji meldunkowej (zob. wyrok NSA z 18 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 2025/17, Lex 2695729). Przedstawione powyżej uwagi odnieść należy do sytuacji występującej w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca uruchomiła przewidziane prawem postępowanie, którego celem jest wymeldowanie D. B. z lokalu położonego w G. przy ul. [...]. Głównym najemcą tego lokalu jest skarżąca oraz jej mąż, a zarazem brat wyżej wymienionego. Jak wynika to z akt administracyjnych i jak się wydaje nie jest to sporne, lokal ten był miejscem zamieszkania dla D. B. oraz jego brata. Nie wchodząc w rodzinne perturbacje związane z zamieszkiwaniem i przebywaniem w tym lokalu poszczególnych członków rodziny, ponieważ okoliczności te nie mają obecnie żadnego znaczenia dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, przyjdzie stwierdzić, że w spornym lokalu zamieszkuje D. B. Przeprowadzone przez organ pierwszej instancji kilkukrotne wizyty w tym lokalu mieszkalnym potwierdzały fakt zamieszkiwania w nim przez wyżej wymienionego, okoliczność ta została także potwierdzona przez niego w trakcie rozprawy przed tutejszym Sądem i jak się wydaje nie jest kwestionowana przez skarżącą skoro wystąpiła do sądu powszechnego z pozwem o ochronę naruszonego posiadania. Zauważyć trzeba, że w sytuacji, gdyby wyżej wymieniony nie zamieszkiwał w tym lokalu złożenie takiego pozwu byłoby bezprzedmiotowe. W świetle powyższego uznać należy, że D. B. faktycznie mieszka w spornym lokalu, a to oznacza, że nie występuje kluczowa przesłanka umożliwiająca wydanie decyzji o wymeldowaniu, a mianowicie dobrowolne i trwałe opuszczenie lokalu, w którym ma się zameldowanie na pobyt stały. Skoro podniesiona okoliczność występuje i nie da się jej w żaden sposób zakwestionować, tym samym rozstrzygnięcia podjęte przez organy administracji publicznej odmawiające wymeldowania wyżej wymienionego są trafne i nie naruszają przepisów prawa materialnego, albowiem nie zostały wyczerpane wszystkie przesłanki przewidziane przywołanym powyżej art. 35 w związku z art. 33 ustawy o ewidencji ludności. W skardze do tutejszego Sądu pełnomocnik skarżącej zarzucił decyzjom organów administracji publicznej naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez nieuzasadnioną odmowę wymeldowania D. B. z uwagi na brak posiadania przez niego tytułu prawnego do zamieszkiwania lub korzystania z lokalu oraz bezprawne przebywanie przez niego w tym miejscu i nieopuszczenie go wbrew woli skarżącej. W kontekście przywołanego naruszenia przyjdzie zauważyć, że przywołany przez pełnomocnika skarżącej przepis już od 2015 r. nie obowiązuje, a w tym zakresie wykorzystuje się postanowienia art. 35 oraz art. 33 ustawy o ewidencji ludności. Pozostawiając na uboczu fakt nieobowiązywania przywołanego art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, przyjdzie zauważyć, że obowiązujące przepisy ustawy o ewidencji ludności w tożsamy sposób normują tę problematykę i można stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały wyczerpane przesłanki uzasadniające wymeldowanie. W świetle powyższego tak sformułowany zarzut nie może być uwzględniony. Zasadnie organy administracji akcentowały w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć ewidencyjny charakter obowiązku meldunkowego oraz fakt, że dla obecnie prowadzonego postępowania podnoszona okoliczność nie ma żadnego znaczenia. Sygnalizowanie przez skarżącą tego, że przez kilkanaście lat D. B. nie dopełniał obowiązku wymeldowania się, chociaż wielokrotnie zmieniał miejsce zamieszkania nie wpływa na bieżącą ocenę sytuacji w jakiej ten się znajduje. W skardze podniesiono naruszenie przepisów postępowania, a to art. 89 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w sytuacji, gdy w sprawie zachodziła konieczność uzgodnienia interesów stron i wyjaśnienia sprawy wobec istotnych rozbieżności w zebranym materiale dowodowym. Zarzut ten jest o tyle nietrafny, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał organom administracji na podjęcie rozstrzygnięć, które nie są obarczone ułomnościami w zakresie postępowania wyjaśniającego. Na marginesie można zauważyć, że pełnomocnik skarżącej podnosi ten zarzut, jednakże nie wskazuje jakie to nowe okoliczności miałyby być w trakcie przeprowadzonej rozprawy administracyjnej wyjaśnione. W konsekwencji uznać należy, że zarzut ten nie jest zasadny. Wśród zarzutów sformułowanych w skardze podniesiono naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w związku z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie i obrazę słusznego interesu strony postępowania na skutek nieuzasadnionej okolicznościami odmowy wymeldowania D. B. z przedmiotowego lokalu, co wzbudziło poczucie braku zaufania strony do organów samorządowych, w szczególności do rzetelnego wyjaśnienia sprawy. Dodatkowo zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wydanie kwestionowanej decyzji poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tak sformułowane zarzuty sugerują, że postępowanie wyjaśniające w sprawie obarczone jest wadami i w sprawie tej są okoliczności, które przez organy administracji publicznej nie zostały wyjaśnione. Z tak sformułowanymi zarzutami nie można się zgodzić. Przedłożone tutejszemu Sądowi akta administracyjne są bardzo obszerne i zawierają analizę licznych czynności procesowych, które mają znaczenie dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie o wymeldowanie. Podkreślenia wymaga także i to, że sformułowany powyżej zarzut stoi w opozycji do treści decyzji organu pierwszej instancji jak również decyzji organu wyższego stopnia. Obie decyzje bowiem zawierają bardzo rozbudowaną analizę zgormadzonego materiału dowodowego, a w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji omówiono praktycznie każdą czynność, którą organ ten w ramach postępowania wyjaśniającego przeprowadził. Dodatkowo przyjdzie dostrzec, że w skardze podniesiono zarzut naruszenia wymienionych przepisów art. 7 i art. 77 przywołanego Kodeksu, jednakże brak w niej wskazania jakie okoliczności nie zostały wyjaśnione w zadowalającym stopniu. W świetle poczynionych ustaleń bark jest podstaw do uznania trafności postawionego zarzutu. Ostatnim zarzutem uczyniono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, a mianowicie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy z powództwa skarżącej przeciwko D. B. Tak sformułowany zarzut nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ w niniejszej sprawie prowadzenie postępowania przed sądem powszechnym o ochronę naruszonego posiadania nie ma żadnego związku z prowadzeniem postępowania o wymeldowanie. W zasadzie można powiedzieć, że uruchomienie wskazanego postępowania stanowi dowód na to, że określona osoba nie opuściła spornego lokalu i zachodzi konieczność uruchomienia postępowania sądowego, celem opróżnienia danego lokalu. W świetle powyższego wynik tego postępowania na obecnym etapie sprawy nie ma żadnego wpływu na możliwość podjęcia decyzji o wymeldowaniu. Skoro tak, to tym samym nieuwzględnienie przedłożonego wniosku nie miało wpływu na możliwość wydania decyzji i poprawność prowadzonego postępowania administracyjnego. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. mr