II SA/Gl 1386/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] r. Rada Miejska w B. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie mieszkalnictwa, usług i terenów zieleni, dla rejonu ul. [...] w B. A. K. pismem z dnia [...] r. (złożonym [...] r. w Biurze Rady Miejskiej) wystąpiła w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej zwaną "u.s.g.", do Rady Miejskiej w B. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie zapisu § 12 pkt 1 lit. c w zakresie odnoszącym się do jednostki [...] wskazanego na wstępie aktu. Wobec przemilczenia organu, pełnomocnik ww. pismem z dnia [...] r. ponowił wezwanie, składając je w Urzędzie Miejskim w B. w dniu [...] r. Także i wobec tego wystąpienia organ nie wypowiedział się. Pismem z dnia [...] r. A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Rady Miejskiej w B., skargę na powołaną wyżej uchwałę z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł w pierwszej kolejności o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem, o jakim mowa wyżej, warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały. W myśl bowiem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin z § 3 przywołanego artykułu nie ma zastosowania. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wskazanym przypadku, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60) stanął na stanowisku, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. W konsekwencji przyjąć należy, że z dniem doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna biec termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy, gdy przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, w przeciwnym przypadku biegnie on nieprzerwanie od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przy czym udzielenie odpowiedzi przez organ po tym terminie jest bezskuteczne. O bezskuteczności wezwania można mówić zarówno wtedy, gdy organ nie uwzględnił wezwania (odmówił jego uwzględnienia), jak i wówczas, gdy organ nie zajął w kwestii wezwania do usunięcia naruszenia żadnego stanowiska (milczenie organu). Podkreślić należy, że ugruntowane zostało na tle orzecznictwa sądów administracyjnych stanowisko, że instytucji wezwania nie można traktować, jako czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu bowiem pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego. W konsekwencji bezspornym jest, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje stronie tylko jeden raz, a kolejne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, iż w związku z doręczeniem organowi w dniu [...] r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wobec braku udzielenia przez Przewodniczącego Rady Miejskiej B. odpowiedzi na to wezwanie w terminie ustawowym, sześćdziesięciodniowy termin (liczony od dnia wystąpienia z wezwaniem) do wniesienia skargi upłynął w dniu 20 kwietnia 2012 r. Na skardze tymczasem widnieje prezentata wpływu do siedziby Urzędu Miejskiego w B. w dacie 16 października 2012 r. Skarga zatem została złożona z uchybieniem przewidzianego terminu do jej wniesienia. Reasumując podkreślić należy, że pismo pełnomocnika skarżącej z dnia [...] r., z uwagi na fakt, że wniesione zostało przez ten sam podmiot i dotyczy tej samej uchwały, nie mogło odnieść skutku prawnego w postaci rozpoczęcia biegu nowego terminu do wniesienia skargi. Zatem bez znaczenia do zachowania terminu do wniesienia skargi pozostaje ponowienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.