II SA/Gl 140/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S., Z.S., Z.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżącej A.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] skarżąca A.S. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatowego w Z. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia E. i M.K. na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] przy ulicy [...] w P. W skardze skarżąca wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odrębnym pismem z dnia [...] ponownie złożyła ww. wniosek wskazując, iż pomimo skargi na decyzję Starostwa Powiatowego w Z. inwestor bez żadnych przeszkód prowadzi prace budowlane, objęte skargą. W ten sposób, w ocenie skarżącej, podważa on treść ewentualnego orzeczenia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, czyniąc go na skutek rozmiarów inwestycji niewykonalnym. Odpis ww. skargi oraz wniosku doręczono uczestnikom postępowania pouczając ich jednocześnie o możliwości ustosunkowania się do powyższego wniosku. W odpowiedzi na powyższe uczestnicy E. i M.K. wnieśli o oddalenie skargi A.S. podnosząc, iż wysuwane przez skarżącą argumenty, iż budowa [...] budynku gospodarczo-garażowy spowoduje ograniczenia dla działek sąsiednich takie jak zmniejszenie dopływu światła, zanieczyszczenie powietrza, zmniejszenie atrakcji widokowych oraz pogorszenie warunków użytkowania działek i stanu środowiska są nieprawdziwe. Nadto dodali, iż przylegające do budynku działki to jedynie łąki, pojedyncze drzewa i krzaki. Jednocześnie poinformowali Sąd, że budynek gospodarczo-garażowy na dzień dzisiejszy został w całości zrealizowany i nie ma tylko poszycia dachowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje Sądowi możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikający z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego to tym samym to skarżący winien uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem w tym przypadku skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Z opisanym obowiązkiem skarżącego skorelowana jest powinność Sądu do dokonywania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy (vide: postanowienie Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GZ 169/09). Sąd stwierdza, iż w rozpatrywanej sprawie nie można się dopatrzyć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania zaskarżonej decyzji. Złożony przez skarżącą wniosek nie wskazuje bowiem żadnych informacji bądź argumentów, odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mogących wykazać lub przynajmniej uprawdopodobnić, iż wykonanie decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca stwierdziła bowiem jedynie, iż jej zdaniem prowadzenie przez inwestora, pomimo skargi, prac budowlanych podważa treść ewentualnego orzeczenia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, czyniąc go na skutek rozmiarów inwestycji niewykonalnym. Przekonanie to nie może jednak stanowić okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji. Nawet bowiem hipotetyczna konieczność, w razie uchylenia pozwolenia na budowę, rozebrania obiektu nie wiąże się z żadną szkodą po stronie skarżącej A.S., albowiem obowiązek ten będzie obciążał inwestorów E. i M.K. W myśl bowiem utrwalonego w tej mierze orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego to inwestor ponosi przecież ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek ewentualnej rozbiórki i przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. np postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., II OZ 131/08). Mając powyższe na uwadze Sąd nie uwzględnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a to wobec braku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.