II SA/Gl 1400/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2013 r. sprawy ze skargi K. H. i M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. J. i M. B. zwrócili się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w sprawie zmiany stanu wody na gruncie (działki nr [...]), będącym własnością K. i M. H., ze szkodą dla gruntu sąsiedniego, tj. nieruchomości należącej do J. i M. B., położonej przy ul. [...] w W. (działki nr [...]). Wnioskodawcy wskazali na: nadsypanie w/w terenu, zlokalizowanego naprzeciw ich posesji, po drugiej stronie ul. [...] oraz zablokowanie odpływu z drenażu domu wnioskodawców. W dniu [...] r. wniosek ten został przekazany Prezydentowi Miasta W.. W toku wszczętego przez organ pierwszej instancji postępowania przeprowadzone zostały w dniu [...] r. odrębne oględziny na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] i osobno na terenie nieruchomości K. i M. H.. W wyniku pierwszych z w/w oględzin J. B. oświadczył, że na gruncie K. H. istniała w przeszłości studzienka kanalizacyjna poprzez którą odprowadzane były wody z posesji wnioskodawcy do cieku [...]. Studzienka ta została zlikwidowana (zasypana i jest niedrożna) przez K. H. w [...] r. Na skutek tych robót, po obfitych opadach atmosferycznych w [...] r. nastąpiło podtopienie nieruchomości wnioskodawcy. [...] r. J. B. wykonał nową instalację odwodnieniową i od tego czasu stan wody na jego gruncie nie ulegał zmianie. Wnioskodawca wyraził natomiast zaniepokojenie odnośnie spływu wód opadowych z drogi oraz odnośnie przepustowości kanalizacji deszczowej. W trakcie oględzin na terenie nieruchomości K. i M. H., jej właściciel oświadczył, że znajdująca się tam studzienka nie została zlikwidowana, lecz przykryta betonową pokrywą oraz przysypana warstwą ziemi i tłucznia, gdyż znajduje się na wjeździe do posesji. Tymczasem wysoki stan wód cieku [...] r. mógł spowodować w owym czasie tzw. cofkę. Czynny jest również wylot z instalacji odwodnieniowej. W wyniku tych oględzin organ ustalił, że teren nieruchomości K. i M. H. wzdłuż ul. [...] jest podniesiony i ogrodzony, uniemożliwiając swobodny spływ wody deszczowej z drogi na tę nieruchomość. Organ stwierdził również, że decyzją Powiatowego Zarządu Dróg w W. z dnia [...] r. zezwolono na budowę zjazdu z ul. [...] do działki o nr [...], wskazując, że parametry tego zjazdu mają uwzględnić prawidłowe odprowadzenie wód deszczowych z jezdni. Na skutek kolejnych oględzin na nieruchomości K. i M. H. w dniu [...] r. organ ustalił, że sporna studzienka kanalizacyjna, po zdjęciu wierzchniej warstwy kruszywa i betonowej pokrywy, nie była zasypana ani zarwana. W studzience znajdowała się zanieczyszczona woda, o wysokim poziomie, której mętność uniemożliwiała ustalenie, czy poniżej lustra wody są odpływy i czy są one drożne. Ponad lustrem wody znajdował się zaś wylot rury PCV, osadzonej równoległe do ul. [...] . Wylot instalacji odwodnieniowej połączonej ze studzienką był widoczny w skarpie cieku [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta W., wskazując na regulację art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.) odmówił nakazania K. i M. H. przywrócenia na działkach nr [...] stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. W uzasadnieniu tej decyzji organ przytoczył ustalenia dokonane w toku postępowania, w wyniku których uznał, że w sprawie nie nastąpiła zmiana stosunków wodnych na gruncie spowodowana przez K. i M. H., z uwagi na brak szkody na gruntach sąsiednich, będących własnością J. i M. B.. Organ zwrócił uwagę, że wykonanie nowego odwodnienia nieruchomości przez J. i M. B. usunęło przyczynę podtopienia mającego miejsce w [...] r. Podkreślił, że na tym obszarze, z powodu obfitych opadów deszczu w [...] r. miały miejsce liczne podtopienia. Natomiast podniesienie terenu na granicy spornej nieruchomości oraz ul. [...] jest zgodne z decyzją zezwalającą na budowę zjazdu z tej drogi i powoduje zatrzymanie wód opadowych na jezdni, wyposażonej w kanalizację deszczową, nie czyniąc szkody na gruncie J. i M. B.. Nadto przeznaczenie tej nieruchomości jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie odnosząc się do kwestii zablokowania odpływu wód z drenażu domu J. i M. B., organ wskazując na pismo wnioskodawców z dnia [...] r. podkreślił, że dalsza analiza wpływu zablokowania (niedrożności) "starej" instalacji odwodnieniowej na stan wód na ich gruncie jest bezcelowa, z uwagi na wykonanie przez nich nowej instalacji. W odwołaniu od tej decyzji J. i M. B. opisując stan faktyczny na działkach nr [...] przed wykonaniem przez K. i M. H. prac polegających na podwyższeniu poziomu gruntu oraz jego utwardzeniu i wyrównaniu, jak i po dokonaniu tych robót, zaakcentowali, że wskutek podjętych działań uniemożliwiono odpływ nadmiaru wody w przypadku obfitych opadów oraz uszkodzono istniejący odpływ wody z drenażu na ich działce. Tymczasem organ pierwszej instancji rozważył jedynie kwestię uszkodzenia studzienki odprowadzającej wodę z drenażu, pomijając fakt podwyższenia rzędnej w/w działek, zaś w odniesieniu do kwestii odprowadzenia wody z drenażu organ uznał, że dokonane zmiany nie są istotne z uwagi na przebudowę instalacji. Odwołujący się podkreślili, że mimo tej przebudowy ich nieruchomość nie może być użytkowana w sposób dotychczasowy, gdyż dawny odpływ miał charakter grawitacyjny, a obecnie jest on wymuszony systemem pomp, co w razie dłuższej przerwy w dostawie prądu spowoduje zalanie ich nieruchomości. Nowa instalacja nie zapewnia zatem w pełni odwodnienia. Ich zdaniem, zmiany terenu dokonane przez K. i M. H. wymagały sporządzenia przez biegłego opinii określającej wpływ tych zmian na stosunki wodne. Nadto, organ pominął dowody wskazujące, że kanalizacja deszczowa odprowadzająca wody z ciągu drogowego działa z nieodpowiednią wydajnością. W toku postępowania odwoławczego organ drugiej instancji podjął czynności mające na celu ustalenie, czy w okresie od [...] r., czyli od momentu wykonania przez J. i M. B. nowej instalacji odwadniającej, nie wystąpiło podtopienie posesji przy ul. [...] . Zgodnie z oświadczeniem J. i M. B. w [...] r. oraz [...] r. po niewielkich opadach deszczu woda zaczęła przelewać się z drogi na teren ich nieruchomości. Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej Kpa, uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Zdaniem organu odwoławczego Prezydent Miasta W. prawidłowo określił przesłanki wskazane w art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, dające podstawę do zastosowania jednego ze środków przewidzianych w tym przepisie. Jednakże przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie administracyjne zawiera braki, których usunięcie jest niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Kolegium zwróciło uwagę, że wnioskodawcy wskazując na zmianę stanu wody na gruncie ze szkodą dla należącej do nich nieruchomości powołali się na dwie okoliczności wywołujące tę zmianę, tj. nadsypanie terenu działek nr [...] oraz zablokowanie odpływu z drenażu ich domu. Natomiast organ pierwszej instancji zbadał jedynie drugą z powyższych okoliczności, pozostawiając pierwszą z nich poza zakresem postępowania wyjaśniającego. Za niewystarczające Kolegium uznało stwierdzenia organu pierwszej instancji odnoszące się do kwestii podniesienia spornego terenu w kontekście wydanej przez Powiatowy Zarząd Dróg decyzji zezwalającej na budowę zjazdu do posesji K. i M. H., a także wnioski dotyczące przeznaczenia tego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem badania w postępowaniu w sprawie zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich są wyłącznie przesłanki z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Nadto, zdaniem organu odwoławczego, wobec wskazania przez J. i M. B. na występujące po [...] r. podtopienia, zasadne jest również ponowne zbadanie okoliczności odpływu z drenażu ich domu. Kolegium, przywołując wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 267/11, wskazało, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy mieć na względzie, że nie jest dopuszczalne uzależnianie nakładanych na strony obowiązków od zdarzeń od nich niezależnych, takich jak utrzymanie we właściwym stanie urządzeń odwadniających przed podmioty publicznoprawne np. zarządcę drogi. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wyjaśniło, że podnoszone przez stronę okoliczności będą wymagały zbadania przez organ pierwszej instancji, zaś zajęcie przez organ odwoławczy stanowiska w tym zakresie oznaczałoby naruszenie wskazanej w art. 15 Kpa, zasady dwuinstancyjności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K. i M. H. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W ich ocenie sprawa została w sposób jednoznaczny wyjaśniona przez organ pierwszej instancji, a nadsypanie spornych działek polegało w rzeczywistości na niwelacji terenu od drogi powiatowej w kierunku rzeki [...] , co w znacznym stopniu poprawiło odpływ wód opadowych, nie powodując zlewu wody na drogę. Skarżący zwrócili uwagę na brak sprzeczności wykonanych prac z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz na fakt, że decyzja zezwalająca na budowę zjazdu nakłada obowiązek takiego uformowania terenu, aby nie następował wzajemny przepływ wody między granicą działki skarżących a drogą. Wskazali również, że z akt sprawy wynika, iż budowa nasypu nie wpłynęła na stosunki wodne na nieruchomości J. i M. B., stwierdzono jedynie napływ wody na drogę, oddzieloną od powyższej nieruchomości krawężnikiem, chodnikiem oraz nieruchomością nie będącą własnością wnioskodawców. Skarżący podnieśli, że J. B. potwierdził w protokole z oględzin brak szkód na swojej nieruchomości, zaś przedstawione przez niego zdjęcia potwierdzające zalanie drogi, nie są opatrzone datami potwierdzającymi ich sporządzenie. Zdaniem skarżących niezasadne okazały się również zarzuty wskazujące na zasypanie studzienki kanalizacyjnej i jej odpływu. Udzielając odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] r. J. i M. B. zgadzając się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonej decyzji, odnieśli się do uzasadnienia skargi polemizując z argumentacją skarżących. Na rozprawie w dniu 17 maja 2013 r. pełnomocnik uczestników postępowania wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie na rzecz jego mocodawców kosztów postępowania. Podał również, że zakres postępowania dowodowego przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ pierwszej instancji winien być poszerzony o dowód z opinii biegłego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Nadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwanej Ppsa). Natomiast uwzględnienie przez sąd skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w części następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi jedno z naruszeń wskazanych w art. 145 Ppsa. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że akt ten nie narusza prawa. Istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma fakt, że przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wydana na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Obligowało to zatem Sąd do kontroli zaskarżonego aktu w kontekście tego przepisu. Zgodnie z art. 138 § 2 Kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy jest zatem uprawniony do wydania decyzji kasatoryjnej, w sytuacji gdy spełnione zostały łącznie dwa warunki wskazane w powyższej regulacji, czyli: decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i wystąpiła konieczność wyjaśnienia sprawy w takim zakresie, że ma to istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zastosowanie tego przepisu może mieć wobec tego miejsce wyłącznie wówczas, gdy merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania, której istota sprowadza się do dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o wszechstronnie zebrany materiał dowodowy. Dokonując oceny legalności decyzji kasatoryjnej sąd bada, czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, czy też materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia reformacyjnego, bądź istniała potrzeba jego uzupełnienia jedynie w niewielkim zakresie, a organ odwoławczy zaniechał wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Sąd obligowany jest zatem ocenić, czy postępowanie organu pierwszej instancji było faktycznie dotknięte takimi wadami, które skutkować musiały ponownym przeprowadzeniem tego postępowania w całości lub w znacznej części. Sąd nie może natomiast przesądzać o tym, czy zachodziły przesłanki do wydania decyzji o treści żądanej przez strony postępowania. Należy mieć także na uwadze, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 Kpa, organy administracji publicznej obowiązane są podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Wydając decyzję organy są zobowiązane do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 §1 Kpa). Podkreślić należy również, że zgodnie z art. 75 § 1 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przy czym organ może przeprowadzić dowód z opinii biegłego, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne (art. 84 §1 Kpa). Przenosząc przedstawione powyżej rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawą rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji był art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 sierpnia 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), który stanowi, że jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może w drodze decyzji nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Przepis ten zobowiązuje zatem organ do ustalenia, czy na gruncie doszło do zmiany stanu wody oraz jeżeli zmiany takie zostały dokonane, to czy wpływają szkodliwie na grunty sąsiednie. Dopuszczalne było wobec tego zakwestionowanie przez Kolegium możliwości ustalenia powyższego związku przyczynowo- skutkowego, wyłącznie w oparciu o dowody przeprowadzone przez organ pierwszej instancji. Jednoznaczne przesądzenie przez Prezydenta Miasta W., że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż nie można mówić o zachowaniu K. i M. H. powodującym zmianę stanu wody na grunice, gdyż nie występuje szkoda na gruntach sąsiednich J. i M. B., poczynione zostało bowiem, jak słusznie uznał organ odwoławczy, bez pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Miało zatem charakter przedwczesny. W ślad za Kolegium, zauważyć należy, że we wniosku J. i M. B. z dnia [...] r. wskazane zostały dwie okoliczności powodujące zmianę stanu wody na gruncie będącym własnością K. i M. H. ze szkodą dla gruntu sąsiedniego (nieruchomości należącej do J. i M. B.), tj. nadsypanie terenu działek o nr [...] oraz zablokowanie odpływu z drenażu domu wnioskodawców. Tymczasem organ pierwszej instancji zbadał jedynie drugą ze wskazanych okoliczności, pierwszą pozostawiając poza zakresem postępowania wyjaśniającego. Prawidłowo Kolegium przyjęło również, że niewystarczające są zawarte w decyzji organu pierwszej instancji stwierdzenia, iż podniesienie terenu na granicy nieruchomości K. i M. H. oraz drogi powiatowej – ul. [...] , jest zgodne z decyzją zezwalającą na budowę zjazdu z tej drogi, zaś przeznaczenie spornej nieruchomości nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wszak w postępowaniu w przedmiocie zmiany stosunków wodnych na gruncie badaniu podlegają jedynie przesłanki z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, czyli zachowanie właściciela gruntu powodujące zmianę stanu wody na gruncie, wystąpienie szkody na gruntach sąsiednich i związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy powyższym zachowaniem a szkodą. Wymagane jest zatem ustalenie przez organ pierwszej instancji, czy do naruszenia stanu wód ze szkodą dla gruntów sąsiednich doszło w wyniku działań właściciela gruntu, właśnie np. poprzez nadsypanie gruntu, czy też do takich zmian nie doszło. Przedstawiona powyżej argumentacja organu pierwszej instancji, odnosząca się do kwestii podwyższenia działek o nr [...], zawarta także w uzasadnieniu skargi, pozostaje zatem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nadto, należy zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że w świetle przedstawionych przez J. i M. B. w piśmie z dnia [...] r. okoliczności wskazujących na podtopienia ich działki występujące również po wykonaniu nowej instalacji odwodnieniowej, zasadne jest ponowne zbadanie przez organ pierwszej instancji kwestii zablokowania odpływu z drenażu domu wnioskodawców, tj. studzienki poprzez którą były odprowadzane wody z ich posesji. Nie można bowiem wykluczyć, że przyczyną takiego stanu rzeczy jest także niedrożność dotychczasowej instancji odwodnieniowej, wykonanej przez [...] w latach 70 –tych. Należy również podzielić przywołane przez organ odwoławczy stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 267/11, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne uzależnianie nakładanych na strony obowiązków od zaistnienia zdarzeń od nich niezależnych, takich jak utrzymywanie we właściwym stanie urządzeń odwadniających przez podmioty publicznoprawne np. zarządcę drogi (por. także wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 842/12, oba orzeczenia dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl), co winien mieć na uwadze organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Uwzględniając przywołane okoliczności zasadnie organ odwoławczy uznał, że decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. wskazanych przez Kolegium art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, wobec niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, wobec tego Kolegium zasadnie skorzystało z regulacji przewidzianej w art. 138 § 2 Kpa. Przedmiotowe postępowanie nie mogło być uzupełnione przez organ odwoławczy bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, zachodziła bowiem konieczność przeprowadzenia nowego postępowania wyjaśniającego w znacznej części, określonej przez Kolegium. Prawidłowo zatem organ odwoławczy, na mocy art. 138 § 2 Kpa, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Tytułem wyjaśnienia wskazać wymaga, że zaskarżona decyzja nie przesądza o wyniku przyszłego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, które jest uzależnione od ustaleń dokonanych przez Prezydenta Miasta W. podczas postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Celem decyzji Kolegium jest natomiast doprowadzenie do wszechstronnego i pogłębionego wyjaśnienia sprawy poprzez usunięcie nieprawidłowości mających miejsce przy wydaniu decyzji z dnia [...] r. Podkreślić należy, że w ponownym postępowaniu strony mogą zgłaszać nowe wnioski dowodowe. Nic nie stoi zatem na przeszkodzie, aby zakres postępowania dowodowego był, jak wnioskuje pełnomocnik uczestników, poszerzony również o dowód z opinii biegłego, jeżeli organ pierwszej instancji uzna, że w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec tego skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 Ppsa. Jednocześnie odnosząc do wniosku pełnomocnika uczestników o zasądzenie kosztów niniejszego postępowania sądowego należy zwrócić uwagę, że zasady zwrotu kosztów postępowania między stronami w postępowaniu sądowoadministracyjnym określają przepisy Działu V rozdziału 1 Ppsa. Przepis art. 199 Ppsa wprowadza zasadę, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (wojewódzkim sądem administracyjnym) zwrot kosztów postępowania przysługuje jedynie skarżącemu i to od organu administracji w przypadku, gdy skarga została uwzględniona (art. 200 Ppsa), a nadto w razie umorzenia postępowania w przypadkach określonych w art. 54 § 3 i art. 118 § 2 Ppsa (art. 201 Ppsa). Nie jest zatem możliwe w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od skarżącego na rzecz organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem skargi w sytuacji, gdy została ona oddalona przez sąd, ani też zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od którejkolwiek za stron na rzecz uczestnika postępowania. W postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w przeciwieństwie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (art. 203 i nast. Ppsa), nie obowiązuje bowiem zasada odpowiedzialności za wynik postępowania.